Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Κ Υ Θ Η Ρ Α Η «ΑΓΙΑ ΜΌΝΗ»: Μελέτη 2005, Ζωχιού Σπ. Ι.


 

Η «ΑΓΙΑ ΜΌΝΗ»
Πάντειο Πανεπιστήμιο

Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας


ΘΕΜΑ: Η ΑΓΙΑ ΜΌΝΗ ΚΥΘΗΡΩΝ

ΖΩΧΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ - ΙΩΑΝΝΑ       Ιούνιος 2005
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΑΡΩΝΗ-ΤΣΙΧΛΗ ΑΙΚ.

(Η εικονογράφηση από το  autenergos)




ΕΙΣΑΓΩΓΗ


Στην ανεμοδαρμένη θάλασσα ανάμεσα στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο, βρίσκονται τα ιστορικά Κύθηρα. Είναι ένας ιδιότυπος τόπος εξ αιτίας της γεωγραφικής τους θέσης, με επιρροές από το Αιγαίο και το Ιόνιο, χωνευτήρι διαφορετικών πολιτισμών, που  διαμόρφωσε με το πέρασμα των χρόνων δικό του χαρακτήρα και ύφος.

Πρωτοκατοικήθηκε την προϊστορική εποχή (3000πΧ) και, μετά μια δια-δρομή σχέσεων με τους Μινωϊτες Κρήτες, υποταγής στους Λακεδαιμο-νίους (6ο αιων. πΧ), παραχώρησης στην οικ. Βενιέρη και στους Βενε-τούς (14ο αιων.), της καταστροφής Μπαρμπαρόσα , της Τουρκικής κατο-χής και ξανά στους Βενετούς, ενώθηκε με την Ελλάδα μαζί με τα άλλα Επτάνησα το 1864, στα οποία και ανήκουν.

Η Πορφύρουσσα, («δια το κάλλος των περί αυτήν πορφυρών» κατά τον Αριστοτέλη), έχει μοναδική θέα στο Πέλαγος από τους ορεινούς όγκους, πλούσια φύση και μνημεία. Θεωρείται ο τόπος που, κατά τη μυθολογία, αναδύθηκε η Αφροδίτη. Πολλά είναι και τα χριστιανικά μνημεία, ναοί, μοναστήρια. Ένα από αυτά είναι και η ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ που θα μας απα-σχολήσει στην παρούσα μελέτη.


ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΟΝΗΣ

Σεπτέμβριος γύρω στα 1750 καθώς ένας βοσκός, γιος του Βρετού Βιάρου, ψάχνοντας δυο πρόβατά του στην κορυφή ενός βουνού των Κυθήρων και νομίζοντας ότι τα έχει κάψει ο κεραυνός όπου είχε πέσει πριν τρεις μέρες σε εκείνο το μέρος, βρέθηκε μπροστά σε ένα περίεργο γεγονός. Βρήκε σε ένα θάμνο ένα παλιό τετράγωνο σανίδι όπου στο ένα μέρος ήταν η εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου και στο άλλο μέρος η εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Ο νέος, πήρε στα χέρια του το σανίδι και έτρεξε προς τον πατέρα του, διηγήθηκε τα πάντα όπως έγιναν και του το έδωσε. Ο πατέρας του άρχισε να προσεύχεται και να ευχαριστεί το Θεό και την Παναγία, ερμηνεύοντας το φαινόμενο ως θαύμα.
Αφού μαθεύτηκαν όλα αυτά στο Νησί, την επόμενη πλήθος λαού ξεκίνησε για το βουνό, όπως ο αιδεσιμότατος Οικονόμος και ο Ηγούμενος της Επισκοπής των Κυθήρων, ο Επίτροπος Καστρίσος, ο πνευματικός Νικόλαος Ανδρόνικος , πολλοί άλλοι ιερείς και κοσμικοί και μαζί ο πατέρας του μικρού βοσκού.
Όταν έφτασαν αντίκρισαν την καταστροφή που είχε προκαλέσει ο κεραυνός στον τόπο όπου βρέθηκε το σανίδι και πίστεψαν ότι ήταν θαύμα της Παναγίας. Έπειτα έφτασαν στην Αγία Μόνη, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ερείπια της Μονής και τα εγκαταλελειμμένα κελιά της. Παλαιότερα ήταν κοινόβιο μοναχών. Τώρα πια δεν υπήρχε ζωή. Ο καιρός είχε φθείρει την κτίση της Εκκλησίας, είχε εξαλείψει τις εικόνες και τα κελιά.
«Το θαύμα, όμως, που έγινε γνωστό σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς, ήταν ένα κίνητρο, στο να συντρέξουν όλοι, να δείξουν ευλάβεια στην Παναγία Παρθένο και στο θαυματουργό Γεώργιο και να βοηθήσουν στην ανακαίνιση της Αγίας Μόνης, να τοποθετήσουν μέσα στην Εκκλησία το θαυματουργό Εικονίδιο και να έρθουν οι Χριστιανοί, να προσευχηθούν στην Αειπάρθενο Μαρία». Και έτσι έγινε.1

1. Φωνή των Κηθύρων, αρ. φ. 16, σελ.2, 15 Αυγούστου 1925
Κυθηραϊκός Κήρυξ, σελ. 63, Φεβρουάριος 1932
Κυθηραϊκός Κήρυξ, σελ.132, Ιούνιος 1932
Φωνή των Κυθήρων, αρ. φ.162, σελ. 1, Ιούνιος 1986
Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ



Από τα απομνημονεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη μαθαίνουμε ότι κατά το 1803,είχε πάει στο πανηγύρι της Αγίας Μόνης, το μοναστήρι της οποίας είχε καταστραφεί τελείως, πριν το 1684, δηλαδή κατά την πρώτη Τουρκοκρατία της Πελοποννήσου. Λέγεται ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατέφυγε στην Ιερά Μόνη κατά τη διάρκεια της Επανάστασης και από εκεί πέρασε στη Ζάκυνθο που κατατάγηκε στον Αγγλικό στρατό.
Ο Γέρος του Μοριά, μαγεμένος από την ομορφιά του μέρους που βρισκόταν η Μονή, επικαλέστηκε τη θεία αρωγή της Θεοτόκου για να απελευθερώσει την πατρίδα από τον τουρκικό ζυγό και εκείνος με τη σειρά του, υποσχέθηκε να ανακαινίσει την ερειπωμένη Ιερά Μονή όπου και το τήρησε.
Στις σημειώσεις του ο Κολοκοτρώνης, γράφει για το μοναστήρι:
«Όταν ήμουνα εις το Τσιρίγο πήγα μια φορά στο πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το Μοναστήρι ήταν μεγάλο και χάλασε στην πρώτη Τουρκιά. Όταν πέρασα, ήταν μια μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη εκκλησιά με κλάδους δένδρων. Τότε έταξα στην Παναγία να μας βοηθήσει να ελευθερώσουμε την πατρίδα μας από τον τύραννο και να φτιάξω το μοναστήρι της καθώς ήταν και πρώτα(1803). Έτσι με βοήθησε και στο δεύτερο χρόνο της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα και την έφκειασα».
Τέλος, συσχετίζοντας τα όσα λέγονται για την Αγία Μόνη και ιδίως τα περί τάματος του Κολοκοτρώνη, παραπέμπουμε στο περιοδικό «Κυθηραϊκός Κήρυξ» της 1ης Ιουλίου 1948, σελίς 47, δημοσίευμα που επιγράφεται «Μία παράδοση περί της Αγίας Μόνης». Με δαπάνες του ιδίου Κολοκοτρώνη αλλά και πολλών πιστών όπως θα δούμε παρακάτω, ανοικοδομήθηκε η Αγία Μόνη.2

2.‘Περί Αγίας Μόνης’, Κηθυραϊκός Κήρυξ, σελ. 47, Ιούνιος 1948
Η Εκκλησία εν Κυθήροις’, Κηθυραϊκός Κήρυξ, σελ.132, Ιούνιος 1932
Τα μνημεία που σβήνουν’, Φωνή των Κηθύρων, αρ. φ. 16, σελ.2, Αύγουστος 1925
Η Πανήγυρις του Σωτήρος εις την Αγία Μόνη’, Κηθυραϊκή, σελ.4, 25 Αυγούστου 1925
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ

Το ιστορικό της Αγίας Μόνης, υπάρχει και το γνωρίζουμε από μια εγκύκλιο του Επισκόπου Νικηφόρου Μόρμορη, που απηύθυνε στις 28 Ιουλίου 1777 στο ποίμνιό του, ζητώντας τη βοήθεια των πιστών για την ανακαίνιση ενός εξωκλησιού, κοινοβίου άλλοτε μοναχών με φθαρμένες εικόνες, μετά από την ανεύρεση της εικόνας του από ένα βοσκό.
Από επιγραφές που χαράχτηκαν τόσο στην εξώθυρα της εκκλησίας, όσο και στο εσωτερικό και το ασημένιο επικάλυμμα της εικόνας, πληροφορούμαστε ότι από τη συνδρομή των κατοίκων και των επιτρόπων, υπό τη διεύθυνση του Επισκόπου Προκοπίου Καλλονά, η Μονή ευπρεπίστηκε στα έτη 1840, 1850 και επίσης το 1868 διακοσμήθηκε επί της επισκοπείας του Ευγενίου Μαχαιριώτη, καθώς και στο ένδυμα της εικόνας χαράχτηκε το «Η μόνη πάντων ελπίς», η σφραγίδα «Προκόπιος Καλλονάς Αρχιεπίσκοπος Κυθήρων- Δια συνδρομής των ευσεβών χριστιανών, 20 Ιανουαρίου 1839 και χείρι Θεόφιλου Σπιθάκη», ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο αναγράφει τον κατασκευαστή του «Χειρί Ιωάννου Αργύρη, Ιούλιος 1841» (ίδε Ιω. Π. Κασιμάτη, Από την παλιά και σύγχρονη Κυθηραϊκή Ζωή, σ.159_60).3

3. ‘Αγία Μόνη’, Φωνή των Κηθύρων, αρ.φ.162, σελ.1, Ιούνιος 1986
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΓΙΑΣ ΜΟΝΗΣ

Γράφοντας για την Αγία Μόνη θα συνοψίσουμε μια θαυμάσια περιγραφή του μέρους που βρίσκεται, από τη μαρτυρία ενός επισκέπτη. Έχει γραφεί στα 1932 από τον Γεώργιο Αλβανάκη, αδερφό του γνωστού Διονύσιου των «Κυθ. Επετηρίδων»:
«Ξύπνησα στις δυόμισι τα μεσάνυχτα. Ακουγόταν το διάβασμα του Όρθρου από τον παπά Μόρμορη. Πήγα προς τη δυτική αυλόθυρα και πήρα την ανηφορική βουνοσειρά προς το μαΐστρο, μόλις ξεχωρίζοντας να περπατώ με τη βοήθεια της αστροφεγγιάς. Αριστερά είχα την εντύπωση ενός μεγάλου χάους, δεξιά δε, μόλις εμάντευα τη θάλασσα. Η σιωπή ήταν αδιατάραχτη. Προς την ανατολή σε λίγο διέκρινα δυο σα μεγάλα βουνά μέσα στη θάλασσα. Ήταν η Μήλος και η Ερημόμηλος. Έξαφνα ακούστηκε κελάηδημα περδίκων. Ένας κατσουλιέρης υψώθηκε στον αέρα. Ακουστήκαν και κουδουνίσματα αρνιών της πλαγιάς που έφτανε κάτω στο Διακόφτι. Ο Αυγερινός έλαμπε. Δυνάμωνε η Ανατολή που ξεχώριζε τη στιγμή εκείνη το πράσινο χρώμα της θάλασσας και τα δυο νησιά σε σταχτερή θέα και σα με φωτοστέφανο γύρω τους. Η θάλασσα προς το Λακωνικό κόλπο ήταν ακόμη σκοτεινή. Τα βουνά της Πελοποννήσου εφαίνοντο μενεξεδιά και τέλος ένα κομμάτι χρυσικίτρινου ήλιου ξεπρόβαλλε από τη θάλασσα-ανάμεσα στα βουνά ο Ταΰγετος με τις χιονισμένες κορφές επικεφαλής τους. Μετά την Ανατολή, μόνο ο Κάβο Μαλλιάς διατηρεί τη σκοτεινή όψη. Προς νότο, το χάος φανερώθηκε με εκτάσεις καλλιεργημένες και μη, με κατασπαρμένα πολλά χωριά και στο βάθος προς τη χώρα, ο λόφος των Αγίων Ακινδύνων με την άσπρη εκκλησούλα επάνω εκλείουσα την απειρίαν των λόφων που υπάρχουν μεταξύ Αγίας Μόνης και εκείνου.
Τα μελισσάκια πηγαινοέρχονταν βομβόντας, τα χαρωπά ακρογιάλια του Αυλαίμονα εχαϊδεύονταν από ήσυχα κυματάκια.
Η Κρήτη, τα Αντικύθηρα, τα Κοφινίδια, οι Δραγονάρες, το νησί του Διακοφτιού, η Ελαφόνησος, εστόλιζαν και εποίκιλλον την άποψη. Βαπόρια εις το Λακωνικό, καϊκάκια με κάτασπρα πανάκια, πηγαινοέρχονταν ψαράδικες βαρκούλες, άραζαν εις τον Αυλαίμονα και το Διακόφτι. Όπου κι αν γύριζα το βλέμμα μου εικόνες, εικόνες. Ενώ γύριζα στο μοναστήρι, οι εικόνες αυτές άλλαζαν σε κάθε τόσα βήματα. Ω Αγία Μόνη, τόπε μαγευτικότατε και υγιεινότατε. Όποιος ευτυχίσει και απολαύσει τις όμορφες και μεγαλοπρεπέστατες πρωινές σου ώρες, δεν τις λησμονεί ποτέ, ποτέ».
Το μοναστήρι σου δίνει την εντύπωση ότι είναι ένα μικρό φρούριο, και μέσα είναι περιφρουρημένη η ωραία του εκκλησιά. Κελιά υπάρχουν γύρω στα 80. Το κωδωνοστάσιο υψώνεται σαν τον Πύργο του Άιφελ πάνω από την εκκλησία και τα κελιά και φαίνεται από παντού, από ξηρά και θάλασσα, σαν ένα πανόραμα μεγαλο-πρεπές.
Το εσωτερικό της εκκλησίας ωραίο, με ωραίες εικόνες, αλλά εκείνο το οποίο προσελκύει και καθηλώνει το βλέμμα του προσκυνητή είναι η μεγάλη και χρυσο-κέντητη ιερή εικόνα της Παναγίας.


4. ‘Η Πανήγυρις του Σωτήρος εις την Αγία Μόνη’, Κύθηρα, 1893-1896
Αγία Μόνη’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.162, σελ. 1-2, Ιούνιος 1986
Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Για τη διευκόλυνση των πιστών να επισκέπτονται την Αγία Μόνη απαραίτητη προϋπόθεση, ήταν να φτιαχτεί ο δρόμος που οδηγεί στο μοναστήρι από την κεντρική Διακοφτίου Αρωνιάδικων. Με εγύκλιο του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου των Κυθήρων κ. Δωροθέου, επιτράπηκε η περιφορά της εικόνας της Αγίας Μόνης σε όλα τα χωριά με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την κατασκευή του δρόμου.
Έτσι, η εικόνα περνούσε από όλα τα χωριά της νήσου, ανεξαιρέτως, παρέμενε σε κάθε χωριό 1-4 ημέρες και κατέληγε μετά από 3 μήνες περιφοράς και πάλι στην έδρα της, στη Μονή. Η Εικόνα συνοδευόταν από τον Εφημέριο κάθε χωριού με εξαπτέρυγα και στεφάνια, από έναν επίτροπο όπου είχε και την ευθύνη για την εκτέλεση του προγράμματος καθώς και από τους κατοίκους του χωριού που γινόταν η λιτανεία. Οι πιστοί, με τη σειρά τους, φρόντιζαν να δείξουν την ευχαρίστηση και το σεβασμό που τους ενέπνεε αυτού του είδους η πράξη με το να δίνουν από το υστέρημά τους, είτε χρήματα, είτε λάδι ή ακόμα στάρι και κριθάρι, θεωρώντας ότι ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν για να δείξουν την ευλάβειά τους προς τη Θεοτόκο.
Με τη σύμπραξη και τη συμμετοχή όλων, τα χρήματα μαζεύτηκαν και η αρχή της κατασκευής του δρόμου έγινε πραγματικότητα, όπου και ολοκληρώθηκε μετά το 1930.
Αναφέροντας ενδεικτικά κάποια ποσά τα οποία είναι δημοσιευμένα στις τοπικές εφημερίδες: Το 1930 συγκεντρώθηκαν 16338 δρχ και 920 οκ. λάδι, μετά από την περιοδεία της Εικόνας σε ολόκληρο το νησί. Το 1933 επικράτησε ανοδική τάση σύμφωνα με τα στοιχεία μας, όπου οι εισπράξεις φτάνουν στις 25.285 δρχ και 1693 οκ. λάδι.(αναφέρονται αναλυτικότερα σε επόμενο κεφάλαιο).
Η λιτάνευση της Εικόνας της Αγίας Μόνης, σε αντίθεση με αυτήν της Μυρτιδιώτισσας, δεν καθιερώθηκε με νόμο, παρόλο που βρισκόταν το περισσότερο χρόνο έξω από το Προσκύνημα και λιγότερο παρέμενε εντός Προσκυνήματος. Και τούτο ήταν επόμενο αφού η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν πολύ δύσκολη, χωρίς δρόμο. Ήταν λοιπόν γενναία απόφαση, να ξεκινήσει κάποιος εφτά ώρες ποδαρόδρομο, για να φτάσει στο βουνό της Αγίας Μόνης. Έτσι η Εικόνα περιόδευε τα χωριά των Κυθήρων με πρωταρχικό σκοπό να συντρέξουν όλοι μαζί, ώστε να επιτύχουν την κατασκευή του δρόμου και να μπορούν οι πιστοί να προσέρχονται με ευκολία για να επισκεφτούν και να προσκυνήσουν στο Μοναστήρι.5
Κατά το 1903 ο επίσκοπος Καββαθάς απαγόρευσε τη «γύρα» της Αγίας Μόνης «χάριν ευκοσμίας και σεβασμού» διότι πίστευε ότι κατά τη λιτανεία δεν τηρείτο ο «πρέπων σεβασμός» και θεωρούσε απαράδεκτο να μην υπάρχουν άντρες να σηκώνουν την Εικόνα και από ανάγκη να χρησιμοποιούνται γυναίκες


5. ‘Η περιφορά της Αγ. Μόνης και η εγκύκλιος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.29, 31 Οκτωβρίου 1929
Η Περιφορά της Εικόνας της Αγίας Μόνης’, Φωνή των κηθύρων, αρ.φ.72, σελ.41, 31 Ιανουαρίου 1930
Η εικών της Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.109,σελ.4, 30 Απριλίου 1933
Αντί χρονογραφήματος-ΑΔΗΡΙΤΙΣΜΟΙ’, Φωνή των Κηθύρων,αρ.φ.3, σελ.1, Σεπτέμβριος 1948
Αγία Μόνη’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.23, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1991
ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ



Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Αγίου Σωτήρος, 6 Αυγούστου, είναι μία από τις ημέρες που γιορτάζουν οι πιστοί κάθε χρόνο στην Αγία Μόνη. Με την κατασκευή του δρόμου που οδηγεί στο Μοναστήρι, όλο και περισσότεροι είναι εκείνοι που επιλέγουν το μέρος αυτό για να γιορτάσουν εφόσον θεωρείται και για πολλούς εκδρομή, ενώ το Μοναστήρι διαθέτει όλα τα μέσα για να μη λείψει τίποτα στους επισκέπτες, όπως ηλεκτρικό φως, νερό, τηλέφωνο, καρέκλες, τραπεζάκια, κουζινί-τσες, ακόμα και κελιά όπου μπορούν να διανυκτερεύσουν. Μετά τη Λειτουργία, ακολουθεί χορός και μουσική με ορχήστρα.
Κατά καιρούς πολλοί είναι οι ιερείς που τιμούν το μοναστήρι με την παρουσία τους. Αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια ονόματα που μπορέσαμε να βρούμε μέσα από τις εφημερίδες: την περίοδο 1963-1980 σε μία από τις λειτουργίες, έλαβε μέρος ο Μητροπολίτης, που συλλειτουργούσε εκτός του πατρός Ευθυμίου και με άλλους δύο Αρχιμανδρίτες. Επίσης έλαβε μέρος ο αιδεσιμότατος πατήρ Γεώργιος Νοταράς με τέσσερις άλλους ιερείς. Το κήρυγμα έκαμε ο Αρχιμανδρίτης ιερομόναχος πατήρ Ιγνάτιος Πουλουπάτης.
Αξίζει να αναφερθεί ότι, στις 6 Αυγούστου 1933, έγινε μία από τις μεγαλύτερες και λαμπρότερες γιορτές, αφού η συρροή των πιστών ήταν τεράστια. Ξεκίνησαν από Αθήνα και Πειραιά για να παρευρεθούν στη γιορτή του Σωτήρος, στην Αγία Μόνη. Είχε ωφελήσει ότι έπεφτε ημέρα Κυριακή και δεν παρέλειψαν να αδράξουν την ευκαιρία. Ανάμεσά τους βρέθηκαν και ο πρόεδρος της Κυθηραϊκής Αδελφότητος Δ. Πετρόχειλος με την οικογένειά του, ο Σ. Καψάνης, γραμματέας της ίδιας Αδελφό-τητος και ο σύμβουλος Θ. Τζέντζος. Εκείνο όμως το οποίο χαρακτήρισε ιδιαιτέρως και προσέδιδε επισημότητα στην εκδρομή, ήταν η συμμετοχή του τέως Υπουργού και ήδη Βουλευτή Λέσβου, Γ. Παπανδρέου, ο Βουλευτής Κέας Περικλής Μαζαράκης, ο Βουλευτής Ύδρας Θ. Κιζάνης και ο Βουλευτής Πειραιώς Δ. Μαρσέλλος. Επίσης παρευρέθηκε ο Βουλευτής κ. Παν. Τσιτσίλιας και οι πολιτευτές Ι. Κοντολέων και Κρ. Δηλαβέρης.

Στη μεγαλοπρεπή ιερουργία το Μητροπολίτη συνόδευαν οι αρχιμανδρίτες Σοφιανόπουλος και Α. Κριθάρης και οι αιδεσιμότατοι ιερείς, Προκόπιος Μόρμορης, εφημέριος της Μονής και ο Αντ. Σκλάβος, Μητάτων.
Πέρα από τις εορτές που γίνονται κάθε χρόνο αξίζει να αναφερθεί το Ιερατικό Συνέδριο που έγινε στις 16 Ιουνίου 1980 στην Αγία Μόνη, 15 εφημερίων του νησιού(απουσίαζε ο εφημέριος Μητάτων Ν. Μαρέντης) υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Κυθήρων ΙΑΚΩΒΟΥ, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «ΤΑ ΚΑΘΗΚΟ-ΝΤΑ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ». Μίλησαν οι αρχιμανδρίτες, Ευθύμιος (Αγ. Μόνης), Μελέτιος (Μυρτιδίων) και ο εφημέριος Μυλοπόταμου, Μ. Ζέρβας.
Αξιοσημείωτη είναι επίσης και η κληρικολαϊκή συγκέντρωση στην Αγία Μόνη, στις 26 Δεκεμβρίου 1984, όπου εκλήθησαν και συγκεντρώθηκαν, τα Εκκλησιαστικά Συμβούλια όλων των Ναών της Νήσου όπως και άλλοι παράγοντες. Το πρωί τελέσθηκε Θεία Λειτουργία υπό του Μητροπολίτη και ακολούθησε Συνέλευση στο Ναό, με θέμα σχετικά με τη διαχείριση των εσόδων όλων των Ιερών Ναών της νήσου.6
6. ‘Η Πανήγυρις Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, σελ.4, 15 Σεπτεμβρίου 1930
Τα Πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου’, Κηθυραϊκός Κήρυξ, σελ.187, Σεπτέμβριος 1932
Εκδρομή εις Αγία Μόνη’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.11,σελ.3, 15 Ιουλίου 1933
Η δια πρώτη φορά εκδρομή εις την Αγία Μόνη’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.113, σελ.3-4, 31 Αυγούστου 1933
Η εν Αγία Μόνη εορτή του Σωτήρος’, Φωνή των Κυθήρων,αρ.φ.2, σελ.4, Αύγουστος 1948
Αι Διεξαχθείσαι Ετήσιοι Εορταί εν τη νήσω μας’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.14, Αύγουστος 1949
Ιερατικό Συνέδριο στην Αγία Μόνη’, Παγκυθηραϊκή, σελ.4, Ιούνιος 1980
Η κληρικολαϊκή Συγκέντρωσις Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, σελ.4, 1984
Η Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εις Αγιά Μόνη’, Φωνή των Κυθήρων, Αύγουστος 1976

ΔΩΡΕΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ
Για την αποπεράτωση της οδού της Αγίας Μόνης συγκεντρώθηκαν αρκετά χρήματα ώστε να υλοποιηθεί ο σκοπός αυτός. Μέσο για την πραγματοποίηση του στόχου, ήταν η περιφορά της εικόνας της Αγίας Μόνης σε όλα τα χωριά του Νησιού.
Το Σεπτέμβριο του 1925 συγκεντρώθηκαν με έρανο για την κατασκευή του δρόμου 3.228 δρχ, ενώ το 1929 με εισφορές πιστών, που τα ονόματά τους δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Φωνή των Κυθήρων με σκοπό να τους ευχαριστήσουν, φτάνουν στο ύψος των 10.315 δρχ. Το 1930 συγκεντρώθηκαν 32.413 δρχ και 2.053,5 οκάδες λάδι και το 1931 τα χρήματα έφτασαν στις 27.890 δρχ και το λάδι στις 1808 οκάδες. Το 1932 μαζεύτηκαν 21.290 και 1427 οκάδες λάδι, ενώ τον επόμενο χρόνο, ακόμα 25.233 δρχ δόθηκαν για την κατασκευή του δρόμου. Το 1933 με την περιοδεία της Εικόνας σε όλα τα χωριά των Κυθήρων συγκεντρώθηκαν 25.878 δρχ και 1.693 οκάδες λαδιού. Τέλος το 1934, 30.282 δρχ και 1.514 οκάδες και 300 δράμια, δόθηκαν για την κατασκευή του δρόμου.7
Αξίζει να σημειωθεί ότι δημοσιευόταν αναλυτικός κατάλογος των προσφορών, με σκοπό όχι μόνο την προβολή των δωρητών, αλλά τον έλεγχο από τους ίδιους, των δωρεών τους. Σε περίπτωση δε που διαπιστωνόταν ανακριβή στοιχεία, γινόταν διόρθωση και ξαναδημοσιευόταν ο κατάλογος των δωρητών.

7. ‘Έρανος Υπέρ της Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.19, σελ.4, 30 Σεπτεμβρίου 1925
Εισφοραί Υπέρ της Κατασκευής οδού Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.32, 31 Μαρτίου 1929
Εισπράξεις Αγ. Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.75, σελ.4, 30 Απριλίου 1930
Αι Εισπράξεις της Αγίας Μόνης’, Κυθηραϊκή, σελ.3, 15 Μαΐου 1931
Δια την αποπεράτωσιν της οδού Αγίας Μόνης’, Κυθηραϊκή, σελ.4, 15 Ιουνίου 1932
Τα οικονομικά αποτελέσματα της Περιοδείας Αγίας Μόνης’, Κηθυραϊκός Κήρυξ, σελ.108, Μάιος 1933
Αι Εισπράξεις της Αγ. Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.124, σελ.2, 31 Ιουλίου 1934
Από το 1934 και μετά δεν βρέθηκαν στοιχεία. Πιθανόν δε γίνονταν δωρεές προς την Αγία Μόνη. Από το 1975 όμως αρχίζουν και δημοσιεύονται ξανά δωρεές πιστών.
Το ιδιαίτερο στοιχείο είναι προέρχονται από άλλα μέρη της Ελλάδας, το Κράτος και βέβαια από Ομογενείς της Αυστραλίας ακόμα και Αμερικής. Αναφέρουμε χρονολογικά τα ποσά που συγκεντρώθηκαν από τις ευγενικές προσφορές των πιστών:
- 1975-1976: Δωρεά εκδρομέων στην Αγία Μόνη: Σύνολο: 20.000 δρχ
- 1977: Δωρητές Αγίας Μόνης: Σύνολο: 3.793 δρχ
- 1977: Το Υπουργείο Δημοσίων Έργων διέθεσε 300.000 δρχ για τη διαπλάτυνση του δρόμου Αγίας Μόνης.
- 1978: Δωρητές Αγίας Μόνης: Σύνολο: 38.500 δρχ
- 1980: Δωρεά εκδρομέων Αγίας Μόνης, Κυθηραϊκής Αδελφότητας, Κυθηραϊκού Συνδέσμου: Σύνολο: 40.000 δρχ
- 1980: Δωρεές στην Αγία Μόνη: Σύνολο: 6.000 δρχ και 245 δολάρια Αυστραλίας.
- 1981: Δωρεές στην Αγία Μόνη: Σύνολο: 676.000
- 1984: Δωρητές του Αγίου Προσκυνήματος : Σύνολο: 295.746 δρχ
- 1986: Σύνολο χρημάτων από τα κιτία του Ιερού Προσκυνήματος και από δωρεές: 813.370 δρχ.
- 1991-1993: Δωρεές στην Αγία Μόνη: 729.955 δρχ.
- 1995: Δωρεές στην Αγία Μόνη: 624.440 δρχ.8

8. ‘Δωρεές εκδρομέων στην Αγία Μόνη’, Παγκυθηραϊκή, σελ.2, 1 Ιουλίου 1976
‘ΔΩΡΕΑΙ’, Φωνή τωνΚυθήρων, σελ.4, 1976
Παγκυθηραϊκή, σελ.4, 1 Δεκεμβρίου 1977
Ονομαστικός Κατάλογος Δωρητών Αγίας Μόνης, Παγκυθηραϊκή, σελ.4, 1 Ιουνίου 1977
Υπέρ της Ιεράς Μονής της Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, Μάρτιος 1978
Δωρεές στην Αγία Μόνη’, Παγκυθηραϊκή, σελ.4, Ιανουάριος 1980
Προσφορές’, Φωνή των Κυθήρων, Μάϊος 1980
Δωρεαί εις Αγίαν Μόνην’, Φωνή των Κυθήρων, σελ.2, 1981
ΔΩΡΕΑΙ’, Φωνή των Κυθήρων, 1984
Ιερό Προσκύνημα Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.35, σελ.10, Ιανουάριος 1994
Ιερό Προσκύνημα Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.46,σελ.8, Απρίλιος-Μάϊος 1996

Τέλος, δε θα έπρεπε να παραλείψουμε τη βοήθεια που έστειλαν οι ομογενείς από την Αυστραλία, οι οποίοι έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την Αγία Μόνη και βοήθησαν με κάθε τρόπο για την αποπεράτωση του έργου της. Παρόλο που οι πηγές μας είναι περιορισμένες όσον αφορά τα χρήματα που έστελναν, αναφέρουμε ενδεικτικά τα παρακάτω:
- 1961: Πρώτες Δωρεές σε λίρες Αυστραλίας, Σύνολο: 1.019 λίρες
- 1963: Έρανος διενεργείται στην Αυστραλία υπέρ του Ναού της Αγίας Μόνης
- 1977: Δωρητές από την Αυστραλία, Σύνολο: 17.300 λίρες
- 1978: Δωρητές εξ Αυστραλίας, Σύνολο: 3.000 δρχ, 30 δολάρια, 3,1)2 δοχεία λάδι
- Δωρητές από Αυστραλία: 650.000 δρχ9

9. ‘Ά Δωρεαί εις Λίρας Αυστραλίας’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.6,σελ.4, Δεκέμβριος 1961
Με λίγα λόγια’, Φωνή των Κυθήρων, αρ.φ.8,σελ.4, Ιανουάριος 1963
Φωνή των Κυθήρων, Απρίλιος 1977
Πρώτος Κατάλογος Δωρητών Αυστραλίας’, Παγκυθηραϊκή, σελ.3, 1 Ιουνίου 1977
ΔΩΡΕΑΙ’, Φωνή των Κυθήρων, Ιανουάριος 1978
Υπέρ της Ιεράς Μονής της Αγίας Μόνης’, Φωνή των Κυθήρων, Μάρτιος 1978

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η ΑΓΙΑ ΜΟΝΗ είναι ένα από τα θρησκευτικά μνημεία και τα φυσικά αξιοθέατα των Κυθήρων που αξίζει να προσεχθεί και αξιοποιηθεί. Οι Φορείς του Νησιού και κυρίως οι απανταχού Τσιριγώτες (εσωτερικού και εξωτερικού) μπορούν να συμβάλουν για την επέκταση των υποδομών και την καλύτερη οδική πρόσβαση. Επίσης για την ολοκλήρωση των μνημειακών και θρησκευτικών χώρων της. Τέλος θα ήταν πολύ χρήσιμη η προβολή και η ένταξη της στους χάρτες διαδρομών, στα αξιοθέατα-μνημεία, στους τουριστικούς οδηγούς και στις ιστοσελίδες.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Γεύση από Μεσαίωνα στον Πύργο Θήρας με :Σάσα Βούλγαρη, Γιούλη Βεντούρα, Σάντρας Βούλγαρη,

Γεύση από Μεσαίωνα στον Πύργο Θήρας(Ελευθεροτυπία)
Κυριακή 28 Σεπτέμβρη  6 μ.μ .Θήρας 54»
Ο Πύργος Θήρας είναι ένας πολύ ξεχωριστός γοτθικός πύργος στην Αθήνα, ο επονομαζόμενος και «Πύργος της Πατησίων». Πρόκειται για το μοναδικό νεογοτθικό κτήριο της Αθήνας, που ξαφνιάζει στην άλλοτε αρχοντική και σήμερα πολύπαθη πλατεία Αμερικής.
  Στον αριθμό 54 της οδού Θήρας, ανάμεσα σε ακαλαίσθητες πολυκατοικίες, ο πύργος υψώνεται, με τις πολεμίστρες του και τα οικόσημά του, μέσα σ' έναν πυκνό, εγκαταλελειμμένο κήπο, που πλέον κατοικείται μόνο από γάτες. Στόχος είναι το 100 χρόνων αυτό μνημείο να αποκατασταθεί και να αναδειχθεί.
Για το λόγο αυτό η Monumenta (μη κερδοσκοπική οργάνωση για την προστασία της φυσικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς), σε συνεργασία με την Ενωση Πολιτών Πλατείας Καλλιγά και το χώρο καθημερινού πολιτισμού «Θήρας 54», μας καλεί την Κυριακή (28/9, 6 μ.μ.) σε μια πολύ ιδιαίτερη εκδήλωση στον κήπο του πύργου: Η αφηγήτρια παραμυθιών Σάσα Βούλγαρη θα ζωντανέψει με την αφήγησή της ένα μεσαιωνικό θρύλο από την Ουαλία, η Γιούλη Βεντούρα θα μας μυήσει στο κατ' εξοχήν όργανο της παλαιάς μουσικής, το τσέμπαλο, ενώ αφετηρία της εκδήλωσης θα είναι ο Μεσαίωνας, με τη χορογραφία «Σε έναν ιππότη» της Σάντρας Βούλγαρη, η οποία βασίζεται στο ποίημά της «Επιστροφή στην Αβαλον».  
Μια προσφορά των τριών καλλιτέχνιδων στην Αθήνα των παρυφών του ιστορικού κέντρου και στον Πύργο Θήρας, που μπαίνει στο δεύτερο αιώνα ζωής κι ελπίζει σε καλύτερες μέρες...

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Δε μ' ενοχλεί, ΑΡΙΣΤΕΡΑ, με ποιον συναντιέσαι (ακόμη και αν είναι πάπας) αλλά....

View image on Twitter
 

Στο επίκεντρο ανεργία, ειρήνη, μετανάστευση

Συνάντηση Τσίπρα με τον Πάπα Φραγκίσκο στο Βατικανό.ingr

ΑΥΤΕΝΕΡΓΟΣ:

Δε μ' ενοχλεί,ΑΡΙΣΤΕΡΑ,με ποιον συναντιέσαι (ακόμη και αν είναι πάπας) αλλά γιατί, τι λες, τι ζητάς, τι δίνεις και πως στέκεσαι εμπρός του!

 

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Συνεργασία «ΠΡΑΤΤΩ» και «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ»

Οι Πολιτικές Κινήσεις «ΠΡΑΤΤΩ» και «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ» διαπιστώνουν την βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση, την διαρκώς επιδεινούμενη παραγωγική αποδιάρθρωση και την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας. Η σκληρή νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική έχει ήδη μετατρέψει την Ελλάδα σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», με καταλυτικές ευθύνες του εξουσιαστικού συστήματος παρακμής.
Διαπιστώνουν την ανάγκη στενότερου συντονισμού και συνεργασίας των κινήσεων και των κινημάτων, που συμπίπτουν στους στόχους της δημοκρατικής ανασυγκρότησης, της υπεράσπισης των πατριωτικών και λαϊκών δικαίων, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της παραγωγικής ισόρροπης ανάπτυξης, που προϋποθέτουν την δημιουργία ενός ισχυρού αντιμνημονιακού, δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού Μετώπου Σωτηρίας της χώρας.
Ως συνέπεια των παραπάνω, ανακοινώνουν την κοινή τους απόφαση για συντονισμό των ενεργειών και των πρωτοβουλιών τους, ενίσχυση της μεταξύ τους επικοινωνίας και συνεργασία στην διατύπωση θέσεων, τόσο για τα τρέχοντα ζητήματα, όσο και για τα στρατηγικής συνεργασίας θέματα.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του
«ΠΡΑΤΤΩ»
  
Το Εκτελεστικό Γραφείο της
«ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ»

Ο Γιώργος ΖΟΥΠΑΝΟΣ , ο πανεπιστημιακός, ο επιστήμονας , ο κοινωνικός αγωνιστής, ξανά απέναντι στη βία, στο τραμπουκισμό.


Ο Γιώργος ΖΟΥΠΑΝΟΣ,
ο πανεπισημιακός
ο επιστήμονας
 ο κοινωνικός αγωνιστής,
ξανά απέναντι στη βία
στο τραμπουκισμό.

Κοντά του, μαζί με όλους τους άλλους, φορείς και προσωπικότητες,   και  η  ΟΚΕΣΑ, τα Κερκυραϊκά Σωματεία, η Κέρκυρα!

Κάλεσμα  στη δίκη του 
στις  18/9/2014 
στο 2ο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας

Αγαπητοί συνάδελφοι,
αυτή την Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου, ο συνάδελφος μας από τη ΣΕΜΦΕ καθ. Γιώργος  Ζουπάνος έρχεται πάλι αντιμέτωπος δικαστικά με τους ανθρώπους που τον έχουν  κατηγορήσει για τραμπουκισμό κατά τα γεγονότα διεκδίκησης της Παραλίας του Ελληνικού της 25ης Μαΐου 2008, ενώ ο ίδιος έχει πέσει θύμα τραμπουκισμού και μάλιστα επαγγελματιών του "αθλήματος".

Σχετικές πληροφορίες που θα σας θυμίσουν το γεγονός μπορούν να βρεθούν στην  ιστοσελίδα: 

http://www.physics.ntua.gr/~zoupanos/ZoupanosDikh/

Για τα γεγονότα αυτά, ο Γιώργος έχει λάβει σημαντικές επιστολές υποστήριξης από τον πολιτικό, ελληνικό και διεθνή ακαδημαϊκό χώρο καθώς και ψηφίσματα συμπαράστασης από την Πρυτανεία ΕΜΠ, τη Σχολή ΕΜΦΕ, το σύλλογοΔΕΠ-ΕΜΠ, το φοιτητικό σύλλογο ΣΕΜΦΕ κ.α.

Όσοι συνάδελφοι θέλουμε να τον στηρίξουμε σε αυτή τη δοκιμασία, μπορούμε να βρεθούμε στο πλάι του το πρωί αυτής της Πέμπτης  18/9 στο 2ο Μονομελές
Πλημμελειοδικείο Αθήνας, Κτίριο 8, αίθουσα 1  στην πρ. Ευελπίδων. Η δίκη
έχει νούμερο 23-24.

                          Konstantinos Anagnostopoulos


 Αποτελέσματα: 
Δεν  εκδικάστηκε λόγω... χρόνου!
Επαναλαμβάνεται 4/3/2015!

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Το Μικρό Παρίσι των Αθηνών: Από την πλατεία Βάθη, στην πλατεία Καραϊσκάκη ως το σταθμό Λαρίσσης

Το Μικρό Παρίσι των Αθηνών ζωντανεύει και πάλι το Μεταξουργείο, την Ομόνοια και την Πλατεία Βάθη με θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες...

Το νέο μου (7ο) θεατρικό: Η επί Ταύρω. Να γίνει, ΤΩΡΑ, η Γόρτυνα (Κρήτης), Ευρωπαϊκό Κέντρο!

 
Θεατρικό



Η επί Ταύρω




Συγγραφέας: Ζωχιός Γιάννης


Το έργο εκτυλίσσεται σε:
ΦΟΙΝΙΚΗ\ΟΥΓΚΑΡΙΤ
ΚΡΗΤΗ /Γόρτυνα 
ΚΟΡΚΥΡΑ/Γαλήσιου Οροπέδιο



Στο έργο φιλοξενούνται:
Σοφοκλής(Αντιγόνη), Όμηρος, Καζαντζάκης, Καλλίμαχος, Όσκαρ Ουάιλντ (ποίημα γραμμένο στο Γαλήσιον/Αη Δέκα Κέρκυρας), δίστιχα: Κερκυραϊκά, Κρητικά (Λιβανέζικα δε... βρέθηκαν) και: Ερωτόκριτου, Γκάτσου/Ξυλούρη, Λουδοβίκου.







Γιατί:

Τη δεκαετία 1980, από τη συνάδελφο και συνΓΕΝΟΠίτισα Ρένα, έμαθα ότι, και το Χωριό της στο Ηράκλειο Κρήτης, καλείται Άη Δέκα. Αργότερα, τα Χωριά μας, Άη Δέκα Κρήτης-Κέρκυρας, αδελφοποιήθηκαν.
Σταδιακά, από την ιστορική σχέση Κρήτης-Κέρκυρας, έμαθα πως Αγιοκαδίτες εκ Κρήτης σχετίζονται με την ίδρυση του αντίστοιχου Χωριού Κέρκυρας και πιθανολογείται καταγωγική μας σχέση.

Με την Αρχαία Γόρτυνα Κρήτης (όπου και το χωριό Άγιοι Δέκα) πρώτη φορά ήλθα σε ουσιαστική επαφή όταν η Ρένα καλούσε,από το fb, να “υιοθετήσουμε” το αρχαίο της θέατρο που το ΔΙΑΖΩΜΑ είχε εντάξει στο μακρύ κατάλογο των αρχαίων θεάτρων, για αναστήλωση.
Στους μεγαλειώδεις σκοπούς του Διαζώματος με το Σταύρο Μπένο, είμαι ένθερμος υποστηριχτής από το ξεκίνημά του.

Το 2012, παραβρέθηκα στους γάμους των αγαπητών μου Χρίστου και Πωλύνας, στο Ηράκλειο.
Με πρωτοβουλίες της Χριστίνας, η παραμονή επίσπευσε τη γνωριμία με τη Γόρτυνα, το Θέατρο και τους Αη Δέκα.
Η ξενάγηση από τη Ρένα και η γνωριμία με τους τεράστιους αρχαιολογικούς χώρους της Γόρτυνας και ειδικά το Θέατρο, το Ωδείο και τους Κώδικες, με καθήλωσαν.
Ο Πλάτανος όμως της Ευρώπης,εκεί που ο Δίας, μυθικά, την εγκατέστησε αφού την άρπαξε από τη Φοινίκη, ξεχείλισε αισθήματα.

Διερωτήθηκα, φωναχτά, πως είναι δυνατόν η Γόρτυνα να μην είναι το Κέντρο της Ευρώπης.
Δεσμεύτηκα, μέσω των 2 Κυριών, πως όχι μόνο θα στηρίξω μια τέτοια ιστορική απαίτηση, αλλά και θα συμβάλλω.
Η συμβολή, θα εκφραζόταν και με τη συγγραφή θεατρικού έργου σχετικό με την αρπαγή της Ευρώπης.

Η δέσμευση υλοποιείται και με το έργο: “Η επί Ταύρω”. Πέρα από...προσλαμβάνουσες, αφιερώνεται:
Στην προβολή του μύθου!
Στην ανάδειξη του συνολικού Γορτυνικού αρχαιολογικού πλούτου. Και, φυσικά, του θεάτρου.
Στην πρόσκληση, με πρωτεργάτες τους απανταχού Κρήτες, για πανευρωπαϊκή αλλά και παγκόσμια κινητοποίηση να είναι η Γόρτυνα το Ευρωπαϊκό Κέντρο.
Στη λειτουργία της ως γέφυρας των “εδώθε” και “εκείθεν” της Μεσογείου.
Η Γόρτυνα το δικαιούται και η Ευρώπη της το οφείλει.

Άμεσα, να ξεκινήσει ως έδρα: Της Ευρωπαϊκής Αντιπροεδρίας της Ενιαίας Ψηφιακής Αγοράς και 7 Επιτρόπων:
α. Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων (η Ευρώπη ήταν μετανάστης και μάλιστα δια, θεϊκής, βίας),
β. Παιδείας/Πολιτισμού/Νεολαίας, γ. Περιβάλλοντος και Θαλάσσιων Υποθέσεων, δ. Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων, ε. Κλιματικής Δράσης και Ενέργειας, ζ. Ψηφιακής Οικονομίας και Κοινωνίας, η. Εμπορίου. 
Θεωρώ, την... αρπαγή της έδρας της Ευρώπης, χείριστη της κλοπής των μαρμάρων του Παρθενώνα.
Θεωρώ, την επιστροφή της έδρας, σημαντικότερη αυτής των μαρμάρων!

Παράλληλα, με το έργο “Η επί Ταύρω”, προβάλλεται η ιστορική υποχρέωση αναγνώρισης της Φοινικικής καταγωγής της Ευρώπης, με όσα αυτό συνεπάγεται.
Επίσης, αναδεικνύεται η σχέση Κρήτης - Κέρκυρας και ιδιαίτερα των δύο Αη Δέκα.
Φυσικά, στηρίζεται και η θαυμαστή δράση του ΔΙΑΖΩΜΑΤΟΣ και κάθε Φορέα για τον ανεκτίμητο θησαυρό των αρχαίων θεάτρων και βέβαια να προχωρήσει, τάχιστα, η αναστύλωση του της Γόρτυνας.

Με ιδιαίτερες ευχαριστίες προς: Ρένα-Χριστίνα-Σταύρο
και Χρίστο-Πωλύνα

Αθήνα 15/9/2014
Ο συγγραφέας







Η επί Ταύρω


Συγγραφέας: Ζωχιός Γιάννης



Μέρη τέσσερα



Πρόσωπα:


Αρήτη (Σύζυγος Αλκίνοου, βασιλιά Φαιάκων) 
 
Αλφάβητος (Νέος, Φοινίκης/Ουγκαρίτ) 
 
Γόρτυνα(εκ Κρήτης)

Δίας(Θεός/Ταύρος)
 
Ελ(Θεός)

Ευρώπη(Κόρη Τηλέφασσας και Αγήνορα)

Τηλέφασσα(Σύζυγος Αγήνορα, βασιλιά Φοινίκης)

Χορός (πέτρα-κοτσύφια-κοράκια-περιστέρια)












Μέρος Πρώτο




Χορός

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν!




Έρωτα ακαταμάχητε εσύ που ξενυχτίζεις
Και θάλασσα διαβαίνεις και θάλασσα περνάς
Κι ούτε κανείς αθάνατος εγλύτωσε από σένα
Εσύ που ξετρελένεις εκείνον που κρατάς!


(Εναλλάξ από ένα έως στο σύνολο)




Ο Δίας εθαμπώθηκε Ευρώπη μόλις βλέπει
με τους γονιούς της να γλεντά στην άσκεπη την πλώρη

Στου Νείλου τα γαργαριστά, του Πάππου τα νερά
εβόλταραν ερχόμενοι από Φοινίκη Χώρα

Τηλέφασσα, η κόρη του, με τον Αγήνορά της
ταξίδεψαν με τα παιδιά για λίγη αναψυχή

Αγήνωρ, ο Φοινικοβασιλιάς, εκόπιαζε πολύ
κι άκουσε τη Βασίλισσα λίγο να ξεκοπιάσει

Ο Νείλος, ο πατέρας της, όλους είχε καλέσει
και το χρυσό καράβι τους στη ράχη του κυλά

Λάμψη της η Τηλέφασσα σε μήκη ξακοντίζει
μα της Ευρώπης η ομορφιά σα βέλος προσπερνά

Κι οι δυο ευθύς αρπάζονται από του Δία βλέμμα
που με τον Ελ συσκέπτονται για έργα θεϊκά

Ο Νείλος προσεφέρθηκε οικοδεσπότης νάναι
για να μπορέσουν οι θεοί, οι πρώτοι των Ηπείρων
τις συμφωνίες που ζητούν , να βρουν, εκεί να πάνε
των προβλημάτων των μικρών μεγάλων και απείρων

Το Δία τον ξελόγιασαν Κόρη και η Μαμά
οι λάμψες τους διέκοψαν τη σκέψη του Θεού

Και κείνος ούτε άκουγε τη γλώσσα δεν κουνούσε
στου Ελ τα ερωτήματα διόλου δεν απαντούσε

Ετρόμαξε ο Ελ, θεός εκείθεν Μεσογείου
με Δία τις τσιλημπουρδιές, θεού εκ του εδώθε

Μήπως ο Νείλος αισθανθεί πως Κόρη κι Εγγονή του
επίθεση έχουν δεχτεί από Διοερωτιάρη

Ευθύς το Δία κάλεσε το Νείλο να αφήσουν
στο Όρος δε το Ιερό να παν να συνεχίσουν .





1η σκηνή
(Στην κορυφή του Ιερού Όρους, κατοικία του Θεού Ελ και της συζύγου του Ατιράτ)

Δίας: Με κούρασαν οι Βουνοκορφές.
Ελ: Με γοητεύουν τα ύψη του Όρους μου! Όμως, με γαληνεύει να τσουλώ στου Νείλου τ'
ανασκέλωμα.
Δίας: Ο Πηνειός, και μένα ηρεμεί.
Ελ: Ω! Της πολυαγαπημένης Ήρας, νέα της δε μου φέρνεις;
Δίας: Κι εγώ, για την Ατιράτ, ερώτηση δεν έκανα.
Ελ: Μα που να προλάβεις! Και τη Σύνοδό μας χωρίς αρχή άφησες, για μάτια θηλυκά.
Δίας: Με τιμώρησες και στα ύψη τα βουνίσια με μετακίνησες!
Ελ: Σκέφτηκες τι θα συνέβαινε αν ο Νείλος, Κόρη κι Εγγονή του, έβλεπε να κορτάρεις; Και το πλεούμενό μας ακόμη θα φούνταρε! Φαντάζεσαι εικόνα στων δίποδων το βλέμμα, δύο θεοί στα οργισμένα ποταμίσια ρεύματα;
Δίας: Γητεύτρες: Τηλέφασσα κι Ευρώπη!
Ελ: Δεν επιθυμώ τη δυσαρέσκεια του Πατέρα και Παππού Νείλου! Εποχές δύσκολες, ξηρασίες
έρχονται, η γη μαραίνεται. Ένας οργισμένος Νείλος μπορεί να προκαλέσει και την αλληλεγγύη του Ευφράτη.
Δίας: Θεοί, εμείς! Το βροχοσκόρπισμα, είναι στα δάκτυλά μας!
Ελ: Οι Κατακλυσμοί, έπληξαν το θεϊκό κύρος. Οι πλημμύρες φοβίζουν τους ανθρώπους κι αναζητούν συνεχή την αρωγή των ποταμών.
Δίας: Όλοι αποτύχαμε με τους Κατακλυσμούς.
Ελ: Το γένος των ανθρώπων.., τη συνέχειά του μπόρεσε!
Δίας: Ας όψονται οι... σωτήρες!
Ελ: Η δική μας θεά της γνώσης, η Έα, απεκάλυψε την απόφαση του Θεϊκού Συμβουλίου να ξαπολήσουμε κατακλυσμό για ν' απαλλαγούμε από τους ανυπόφορους ανθρώπους. Το χειρότερο, συμβούλεψε τον Ουταναπιστίμ να κατασκευάσει πλοίο και να σωθεί με την οικογένειά του.
Δίας: Πότε θ' απαλλαγώ απ' τον Προμηθέα; Αποφάσισα να καταστρέψω με κατακλυσμό το διεφθαρμένο ανθρώπινο γένος αλλ' αυτός, το γιο του Δευκαλίωνα και τη νύφη του Πύρρα, με
πλοιάριο έσωσε.





(Κεφάλια του χορού προβάλλουν)








περιστέρια/χελιδόνια:
                                     Γύρο πρωτοπετάξαμε μετά τον κατακλυσμό
κοράκια/κοτσύφια:
                                     Βγείτε τώρα απ' την κιβωτό και δίχως γυρισμό
                                    καλέσαμε τους κάτοικους τους πολυφοβισμένους
Χελιδόνια:
                                 Αγνάντεψαν βουνοκορφές κι ύστερα λασποκάμπους
Κοράκια:
                                Δείξαμε εις τον άνθρωπο πως να κατηφορίσει
Περιστέρια:
                                 Κι από τη ζάλη την πολύ να μην κατρακυλήσει
Κοτσύφια:
                                Το δίποδο, στη νέα ζωή, ξανά γεννοβολά
περιστέρια/χελιδόνια:
                                 Και την κατάρα των θεών πέρα του την πετά
Πέτρες:
                                Πύρρα και Δευκαλίων, πέτρες πετούσαν πίσω τους
                                και κείνες, ανθρωπόμορφες, άντρες-γυναίκες, ζούσαν.
Μαζί:
                               Ο άνθρωπος ακόμη ζει γιατί τον αγαπούσαν
                                Έα μας Προμηθέας μας, γι αυτόνε μαρτυρούσαν.



Ελ: Προμηθέας... Αυτός που έδωσε..!
Δίας: Πριν.., έκλεψε..!
Ελ: Τη γνώση και...
Δίας: Τη φωτιά!
Ελ: Και φώτισε τους ανθρώπους.
Δίας: Τον τιμώρησα αλλά, ο...ψυχόπονος ο Δωδέκαθλος, τον ξεκάρφωσε απ' τον Καύκασο.
Ελ: Αυτόν;
Δίας: Γιος μου βλέπεις ο Ηρακλής. Η μάνα του, η Αλκμήνη, με απειλεί αν τον τιμωρήσω.
Ελ: Ένα... θεό;!
Δίας: Θα στείλει, λέει, τον Ηρακλή να ταρακουνήσει και γκρεμίσει τον Όλυμπο με τους Δώδεκα.
Καταλαβαίνεις, το γκρέμισμα της κατοικίας των θεών, ακολουθεί και το... θεϊκό. Βλέπεις, υπάρχουν και τα προηγούμενα με τη Γαία που υπέδειξε στον Κρόνο να δρεπανίσει τους πατρικούς Ουράνιους όρχεις... Πρέπει ν' αποφεύγω ανταρσίες.
Ελ: Πάντως, η πράξη του Προμηθέα, επικίνδυνη..!
Δίας: Για τους Θεούς!
Ελ: Η γνώση, είναι κίνδυνος!
Δίας: Για τους Θεούς!
Ελ: Καταραμένος ο προσφέρων γνώση στους ανθρώπους.
Δίας: Ένα από τα σοβαρά στον κατάλογο τούτης της συνόδου μας. Μόνο...
Ελ: Μόνο;
Δίας: Λίγη ξεκούραση κι αύριο συνεχίζουμε. Η απόσταση με Όλυμπο και η αλλαγή, από Νείλο εδώ στο Ιερό Όρος, με κούρασαν.
Ελ: Απόλαυσε τις προσφορές των bani kan'an. Τα Παιδιά της Χαναάν, δώρα στέλνουν και κρασί!






Χορός
( Με ανάλογες εκφράσεις από Δία και Ευρώπη)









Αχ και τον δει ο Αλφάβητος, το Μεταμορφωμένο
κάτω στο παραθύρι της το μοσχοβολημένο.

Κοιμάται η Ευρώπη του καλού μες τ' αρωματισμένα
πάνω και κατωσέντονα τα ηλιοστεγνωμένα.

Κρατά σφιχτά στην αγκαλιά, στ' όνειρο σφίγγει χείλια
του ποθητού Αλφάβητου που της φυσά κοχύλια.

Δεν πρόλαβε το μήνυμα επιστροφής ν' αφήσει
και τώρα, μες στο όνειρο, το πάθος της θα σβήσει.

Μα να ο Δίας , πονηρός και διαβαστής ονείρου
σκαλώνει στο παράθυρο, αυτός θεός απείρου.

Κρίνα κρατά στα δόντια του φιδίσια ανεβαίνει
και με γατιού πατημασιά στα μέσα κατεβαίνει.

Το πανωσέντονο τραβά κρίνα την Κόρη ραίνει
που τον Αλβάβητο ποθεί τ' όνειρο ομορφαίνει.

Δεν την ξυπνά μα την κοιτά ζηλεύει τ' όνειρό της
τους πόθους και τα πάθη της τους κτύπους της καρδιά της.

Και συλλογιέται πως θεός να μη νικιέται πρέπει
από θνητό Αλφάβητον την ήττα να μη βλέπει.

Ευρώπη χαμογέλασε στήθη της σπαρταρίσαν
κι αυτό το Δία χλόμιασε τη σκέψη του οργίσαν.

Απόφαση η θεϊκιά ακαριαία βγαίνει:
Αλφάβητος να μην μπορεί να ζει και ν' ανασαίνει.

Στη γη Αλφάβητος ποτέ διόλου να αγαπιέται
και όποιος τον ερωτευτεί ζωή να καταριέται.

Μα κει δεν εσταμάτησε η θεία έκλαμψή του
την Κόρη εσχεδίασε να πάρει στη φυγή του.

Το παραθύρι πήδηξε και στο Βουνό εστράφη
τον Ελ να βρει και να του πει τι στο μυαλό του ετάφη.

Κόρη, απ' το θεόγδουπο, ξυπνά τα κρίνα βλέπει
Αλβάβητος! λογίστηκε: δίπλα μου ήταν πρέπει.


Κινά, βρίσκει τις φίλες της και βγήκαν στα λιβάδια
εις τα λουλούδια έρωτες, είπαν μπρος στ' αγελάδια.






2η σκηνή

Γόρτυνα: Μέρα πολύ κουραστική. Μα κι αλησμόνητη! Πόσο μπροστά τρέχει η Κρήτη..! Ως Γόρτυνα, λαμπρύνομαι Κρητικιά που είμαι..! Τελείωσε το Συμπόσιο, οργανωμένο απ' τη Σχολή του Δαίδαλου. Όλα τα έργα προχωρούν! Και νέα, μεγάλα αποφασίστηκαν. Λαμπρός ο Δαίδαλος! Αλλά κι ο Ίκαρος, κάτω απ' τη... μηλιά..! Κάλλιστος του πατέρα του γίνεται. Στην Κρήτη, δόξα θέλουν ν' αφήσουν. Όχι μόνο στη γη, αλλά και στον αέρα τρέχουν. Με τέχνες μοναδικές, οι μηχανές τους ξεχύνονται και στ' άστρα. Πρόβλημα σοβαρό όμως θέλουν να λύσουν. Του ήλιου το ζέσταμα ν' αντιμετωπίσουν για να περάσουν τα καντούνια του.

3η σκηνή

Αρήτη: Ας είναι καλά οι Φαιακίτες τεχνίτες! Τα γοργοκίνητα πλοία μας στη στιγμή φτάσαν στην Κολχίδα. Αν καθυστερούσα, Αργοναύτες κι Άρχοντες της Κολχίδας, θα τα 'σπαγαν! Ευτυχώς, πέτυχε η συμφιλίωση. Θα δικαιωθώ και στο 12μελές Συμβούλιο της Σχερίας! Το έπεισα, να μου επιτραπεί να ταξιδέψω. Θα τους πάρω καλά νέα! Πάντρεψα και τα παιδιά. Η Μήδεια, πανέμορφη νύφη. Αλλά και ο Ιάσονας, λεβέντης! Ο Αλκίνοος θα γεμίσει την Αρήτη του με φιλιά για τη μεγάλη επιτυχία της, δόξα των ειρηνιστών Κορκυραίων..! Η επιστροφή μου ξεκινά. Τα απήδαυλα έχουν ρυθμιστεί στάσεις να κάνουν σε μη γνωστά μου μέρη: Στην Έφεσο και Σάμο, λίγο στη Μίλητο, θέλω να γνωρίσω τον Ιπποκράτη στην Κω, θα μείνω στη Ρόδο, θα επιθεωρήσω έρευνες για τα ναυάγια στα Κύθηρα με τα τόσο σημαντικά τεχνολογικά κατασκευάσματα, μια μέρα στο Γύθειο και μια στο Κορυφάσιον, πόσο τα λατρεύω όλα γύρο τους, και κατευθείαν στην αγκαλιά του αγαπημένου μου Βασιλιά, της Ναυσικάς μου και στους Φαίακές μου.



Χορός (κυκλώνει το Δία)

Εψές επερνοδιάβαινα, κόρη, εκ της γειτονιάς σου
κι η γειτονιά σου μ΄ ήννοιωσεν και συ κόρη εκοιμάσου.

Απόψε ρόδα μάζευα, και συ, ψυχή μου, τ’ άνθη·
απόψε σ’ ονειρεύτηκα κι ο ύπνος μου εχάθη.





4η σκηνή

Δίας: Αγαπητέ μου Ελ, πρέπει να τρέξουμε τη συνεδρία μας.
Ελ: Τα θέματα έτοιμα, αρκεί να μη λεπτολογείς.
Δίας: Σ' εμπιστεύομαι!
Ελ: Η εμπιστοσύνη, πρέπει να εδραιώνεται μεταξύ των θεών.
Δίας: Και η αλληλεγγύη.
Ελ: Πολλοί οι κίνδυνοι.
Δίας: Η ζήλια μεταξύ μας, φθείρει το θεϊκό στερέωμα.
Ελ: Κι αυτό, το εκμεταλλεύονται οι άνθρωποι.
Δίας: Όλο και περισσότερο τους γοητεύει η θέωση.
Ελ: Στη γνώση των θεών θέλουν να σκαρφαλώσουν.
Δίας: Οι κερκόπορτες στα βασίλειά μας, δε λείπουν!
Ελ: Σίγουρα υπονοείς τη δικιά μας την Έα, τη θεά της γνώσης που αγαπά τους θνητούς.
Δίας: Ουκ εά με καθεύδειν η του Προμηθέα προδοσία. Πώς να κοιμηθώ σκεπτόμενος ότι έκλεψε τη φωτιά για ν' ανυψώσει τον άνθρωπο;
Ελ: Κι ο Ηρακλής, γιος θεού, έσωσε έναν... κλέφτη;
Δίας: Ναι, ναι ναι! Οι θεοί, προστάτες των κλεπτών!
Ελ: Λες να το... έχουν στο αίμα τους;
Δίας: Ας έρθουμε όμως στη Διάταξη.
Ελ: Το πρώτο της Ημερησίας θέμα, είναι ο σεβασμός των συνόρων: Εσύ, εκείθεν της θάλασσας, βόρεια. Εγώ, εδώθε της Μεσογείου, νότια. Η Μεσόγειος, κοινή.
Δίας: Το ψηφίζω και με τις δυο σανδαλικές πατούσες! Υπογράφουμε......
Ελ: Το επόμενο ν' αποφασίσουμε, είναι η αλληλεγγύη.
Δίας: Πολλάκις, δεν ήσουν αλληλέγγυος.
Ελ: Κι εγώ, πολλά παράπονα σου έχω.
Δίας: Ξέρεις πόσες φορές το νέκταρ το στερήθηκα; Οι άνθρωποι απαιτούν ν' αγοράζουμε τα προϊόντα, για τα συμπόσια στον Όλυμπο, που... παράγει η... δύναμή τους !
Ελ: Και οι δικοί μου εκτρέπονται. Ξεχνούν ποιος είναι ο ιδιοκτήτης δύναμης της εργατικής.
Δίας: Και της γης! Παράγουν σε ξένη ιδιοκτησία και μετά απαιτούν να τους πληρώνουμε όσα
παράγονται.
Δίας: Ξεχνούν ότι η θεϊκιά βοήθεια είναι η κινητήρια δύναμη της παραγωγής κι όχι η εργασία τους.
Ελ: Ξύπνησαν τα... δημιουργήματα κι έμαθαν για... σχέσεις παραγωγικές και της παραγωγής τις... δυνάμεις. Χα χα χα!
Δίας: Χο! Χο! Χο! Ας όψονται τα φίδια στον κόρφο μας, Έα και Προμηθέας.
Ελ: Αυτοί, είναι το επόμενό μας θέμα. Ας συνεχίσουμε στην... αλληλεγγύη μας.
Δίας: Πρέπει τα συμπόσια να φαντάζουν όπως πάντα! Είναι η θεϊκή βιτρίνα. Εκπέμπουν δύναμη,
κύρος, επιβλητικότητα, κυριαρχία, φόβο... Την εξουσία μας!
Ελ: Επομένως, αν λείπουν σ' έναν μας αγαθά, ο άλλος να συνδράμει....
Δίας: ....απεριόριστα!
Ελ: Και πάση των ανθρώπων θυσία!
Δίας: Τα εμά εμά και τα αυτών εμά!
Ελ: Βέβαια, να φροντίζουμε να... επιβιώνει και το ανθρώπινο γένος .
Δίας: Ως δούλοι μας, πρέπει να ζουν να μας υπηρετούν.
Ελ: Να... ζουν! Όχι παραπάνω!
Δίας: Δούλοι μας γεννηθήκανε και έτσι να πεθάνουν
Ελ: Και τώρα, αφού την αλληλεγγύη μας...
Δίας: ...γερά τη στεριώσαμε...
Ελ: Στο τρίτο, και της Διάταξης τελευταίο, ας εμβαθύνουμε.


(Κεφάλια του χορού προβάλλουν)

Πάλι, ανθρώπων φίλους, κρατούν για επιδόρπιο
όσους τη γνώση έχουν στα στήθη τους εγκόλπιο.



Δίας: Στην προηγούμενη σύνοδο συμβιβάστηκα για το θεϊκό καλό.
Ελ: Δία, ποτέ δε συμβιβάζεσαι! Αυτό, δημιουργεί κρίσεις στις θεϊκές σχέσεις.
Δίας: Ελ, ποτέ δεν περίμενα την προσβολή σου.
Ελ: Εγώ, ποτέ δεν πρόσβαλα θεό.
Δίας: Μα να, αυτό τώρα κάνεις λέγοντας ότι δε... συμβιβάζομαι ποτέ.
Ελ: Για άνοιξε τα πρακτικά, να δεις πως πάντα απειλείς αν οι ορέξεις σου δεν ικανοποιηθούν!
Δίας: Έχω επιχειρήματα, παρουσιάζω θέσεις και ζητώ αντίλογο, πειστικό.
Ελ: Δε ζητάς αντίλογο. Αλλά λόγο με τον δικό σου σύμφωνο, έστω αλλιώς διατυπωμένο.
Δίας: Ποτέ δεν ενοχλούμαι να συμφωνούν μαζί μου και με λέξεις που εγώ δε χρησιμοποιώ.
Ελ: Αρκεί, τη δικιά σου σκέψη να περιέχουν!
Δίας: Ο Θεός πρέπει νάναι φιλεύσπλαχνος!
Ελ: Όταν το ναι, ανόθευτο είναι στη βούλησή του;
Δίας: Και όχι όταν λέγεται.
Ελ: Αλλά, στων άλλων τη φωνή!
Δίας: Ελ, θεέ του κόσμου, του εδώθε, γνωρίζεις την ιστορία των προγόνων μου. Μία φωνή δεν έχουν! Δρουν και αντιδρούν! Μέχρι και τους όρχεις του Ουρανού, ο γιος του Κρόνος, έκοψε με υπόδειξη της μητέρας του Γαίας...

(Κεφάλια του χορού προβάλλουν)
Οι όρχεις εις τα κύματα πέσανε και αφρίσαν
την Αφροδίτη τη θεά, καλλίστη, εγεννήσαν.

Μετά οι όρχεις πέτρωσαν, δυο λόφοι ξεφυτρώσαν
Δικόρυφοι στην Κόρκυρα, τη Νήσο, εστεριώσαν.


Δίας: ...Ξέρουμε και οι δύο την ανάρμοστη συμπεριφορά των ανθρώπων που προκάλεσε τη θεϊκή μας οργή κι έτσι στείλαμε τους Κατακλυσμούς. Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε τα ναι και τα όχι μας.
Ελ: Ορθό αυτό. Αλλά εσύ απαιτείς να συμφωνούν στα ναι σου και ν' αποδέχονται τα όχι σου. Κι
αυτό βλάπτει τη θεϊκή μας ισοτιμία.
Δίας: Ποτέ δεν αρνήθηκα την ισοτιμία του... κάτω θεού με τον... επάνω.
Ελ: Υπονοείς κάτι με τα... πάνω... κάτω;
Δίας: Προς θεού! Πώς σκέφτηκες κάτι... τέτοιο; Γεωγραφικά το... εννοώ.
Ελ: Όχι στις μεταξύ μας... σχέσεις;
Δίας: Με προσβάλλεις! Τις σχέσεις μας τις θεωρώ αναλλοίωτες!
Ελ: Σχέσεις... άνω...κάτω ή πλήρως ισότιμες;
Δίας: Η κυριολεξία, συμπεραίνεται από το καθαρό και συνεπές παρελθόν του καθενός.
Ελ: Συνέπεια! Αλήθεια, στη μνήμη σου να φέρω πως, πριν τον Κατακλυσμό, απαιτούσες ν' αναγνωρίσω ότι η γνώση είναι έργο των Βορείων και σεις την εξαπλώσατε σ' εμάς. Μετά όμως, όταν μάθαμε ότι ο Προμηθέας έσωσε τον άνθρωπο από την καταστροφή, υποδεικνύοντας στο Δευκαλίωνα πως να προστατεύσει την οικογένειά του σε μικρό πλοίο, άλλαξες και υποστηρίζεις πως η δική μου, η Έα, έδωσε τη γνώση στον Προμηθέα.
Δίας: Αλήθεια, που βλέπεις την ασυνέπεια; Εσείς, εδώθε Νότια της Μεσογείου, διατρανώνατε πως ο
Κατακλυσμός σου προϋπήρξε του δικού μου. Μετά όμως αλλάξατε για ν' αποσύρετε τις ευθύνες της Έας σας, η οποία έδωσε τη γνώση και με θρόισμα καλαμιών έστειλε στον Ουταναπιστίμ μήνυμα σωτηρίας, υποδεικνύοντας του να κατασκευάσει κιβωτό.
Ελ: Ακόμη Δία κι αν παραστράτησε, η Έα είναι προστάτης μόνο της γνώσης των θεών, όχι των ανθρώπων. Αυτή πράγματι προϋπήρξε της δικιάς σας θεϊκής.
Δίας: Επιτέλους! Το παραδέχεσαι!
Ελ: Ποιος όμως στους ανθρώπους την πρωτόδωσε, εξετάζουμε.
Δίας: Μα φυσικά εσείς Ελ! Δεν μπορείς να παραδέχεσαι πως πρώτος είχες τη γνώση και ν' αρνείσαι ότι πρωτοστατήσατε στην παροχή της στον άνθρωπο.
Ελ: Η γνώση είναι Βόρεια!
Δίας: Η γνώση είναι Νότια. Για ψάξε στα κιτάπια σου, σ' όλες τις περιοχές σου, Νότια της Μεσογείου, να δεις τη γραφή, τις τέχνες, τις επιστήμες χιλιάδες χρόνια πριν.
Ελ: Οι βόρειοι, η Ελλάδα, δε διαλαλείτε ότι δώσατε τα φώτα της γνώσης στην ανθρωπότητα;
Δίας: Πιάνεσαι Ελ απ' τις υπερβολές των Ελλήνων: Δώσαμε και ξαναδώσαμε τα φώτα! Κατάφεραν να συγκεντρώσουν την παγκόσμια γνώση, την επεξεργάστηκαν, τη μορφοποίησαν, την αναβάθμισαν,
την εμπλούτισαν , την κατέγραψαν οργανωμένα, την ανέδειξαν και την επέστρεψαν σε όλους.
Ελ: Ορίστε Δία, το μαρτυράς: Την κατέγραψαν οι Έλληνες...
Δίας: Τα γράμματα, όμως, ποιος τα κατασκεύασε; Οι... Νότιοί σου δεν είναι οι δράστες;
Ελ: Δεν αρνούμαστε την πατρότητα των γραμμάτων. Εσύ αποφεύγεις ν' απαντήσεις τι χρήση
κάνατε.
Δίας: Ποτέ δε θα επέτρεπα χρήση των γραμμάτων ενάντια στο θεό.
Ελ: Ξεχνάς πόσο οι Έλληνες ενάντια στους θεούς στραφήκαν με λόγο και γράμματα. Να σου θυμίσω το Σωκράτη;


(Κεφάλια του χορού προβάλλουν)

Άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα
σκόνη γίνεται κι η πέτρα
έψιλον, ζήτα, ήττα, θήτα
μοιάζει η νίκη με την ήττα

Δίας: Να σου θυμίσω πως ο Σωκράτης δεν έγραψε ποτέ. Δεύτερο, τιμωρήθηκε με δηλητήριο ως υβριστής θεών.
Ελ: Δία, δε θα αρνηθώ ότι οι λαοί νότια της Μεσογείου έχουν πρότυπο ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία, σ' όλους τους τομείς: Στα γράμματα, στις επιστήμες, στις τέχνες. Παντού! Άλλωστε, εσύ τώρα το αναγνωρίζεις. Ελπίζω, να μην αλλάξεις ξανά και να επαναλάβεις στο μέλλον ότι οι βόρειοι και ειδικά οι Έλληνες, έδωσαν πρώτοι τα φώτα στην ανθρωπότητα...
Δίας: Στο... ορκίζομαι..! Συνέχισε...
Ελ: ...Άλλωστε, αφού δεν μπορέσαμε ως θεοί να εξαφανίσουμε τους ανθρώπους με τους Κατακλυσμούς, δε θα πετύχουμε να σβήσουμε κι όσα δημιουργούν. Πρέπει να το παραδεχτούμε αυτό! Είναι βέβαια το αποκλειστικό θεϊκό μας μυστικό! Αλλά, μεταξύ μας, ειλικρίνεια. Επομένως, όσοι θα μελετούν στο μέλλον την ιστορία του ανθρώπου στη γη, θα ξεχωρίσουν τις δημιουργίες σε χρόνο και τόπο. Έτσι, ακόμη κι αν σήμερα εμείς αρνούμαστε ή παραδεχόμαστε γεγονότα, για όποιες θεϊκές μας σκοπιμότητες, οι μελλοντικοί άνθρωποι θ' αναδείξουν την πραγματικότητα. Θα ξεχωρίσουν ποιοι λαοί πότε και που, τι και πως δημιούργησαν. Τα φίδια που έχουμε μες στους θεϊκούς κόλπους, την Έα... μου(!) και τον Προμηθέα...σου(!), μπόλιασαν βαθιά τη γνώση μες στην ανθρώπινη υπόσταση. Και τα εργαλεία βέβαια. Η φωτιά, του... δικού σου και το θρόισμα καλαμιών, ως μέσο επικοινωνίας, της... δικιάς μου, προκάλεσαν ανεπίστροφη καταστροφή.... Δε βλέπεις πως ονομάτισαν τη βασίλισσα της Φοινίκης; Τηλέφασσα! Να συμβολίσουν, λένε, ότι στέλνουν παντού: Γνώση-πληροφορία-εικόνα.
Δίας: Ενώ αποτύχαμε να καταστρέψουμε τον άνθρωπο, αυτός, εξ αιτίας των.... εφιαλτών Προμηθέα και Έα, ίσως επιδιώξει και πετύχει την καταστροφή των θεών.
Ελ: Δεν έχει λοιπόν σημασία να συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε ποιος έδωσε πρώτος τη γνώση
στους ανθρώπους...
Δίας: ...αλλά να προλάβουμε τη γιγάντωσή της. Κυρίως, να μην υποσκάψει τα θεμέλιά μας. Να μην αποδυναμώσει τα συμπόσιά μας, την κυριαρχία κι εξουσία μας.
Ελ: Η γνώση είναι ο θάνατος!
Δίας: Για τους θεούς!
Ελ: Η γνώση είναι η ζωή!
Δίας: Για τους ανθρώπους!
Ελ: Αποφασίζουμε λοιπόν να φυλακίσουμε την Έα και τον Προμηθέα. Καμιά επαφή πλέον με ανθρώπους ...
Δίας: ...και οι άνθρωποι, δε θα μάθουν που βρίσκονται.
Ελ: Αφού δεν μπορέσαμε ν' αποτρέψουμε τη γνώση, τουλάχιστον να την ελέγχουμε, να την περιορίσουμε και σταματήσουμε.
Δίας: Ένα πέπλο σκόνης να σκεπάσει όσα η γνώση μέχρι σήμερα δημιούργησε.
Ελ: Η σκόνη της παπαρούνας να επικαθήσει στις κεφαλές των λαών.
Δίας: Η άγνοια, είναι η δύναμη των θεών!
Ελ: Το κυριότερο, η σωτηρία τους!
Δίας-Ελ: Ομόφωνη η απόφασή μας!Ορκιζόμαστε να εφαρμοστεί δίχως να διστάσουμε έναντι ουδενός.
Ελ: Σε καλώ, να κλείσουμε αυτήν τη ιστορική Σύνοδο με όρκο συμμαχίας ενώνοντας τα χέρια μας πάνω από τούτο το ψωμί, κομμένο στα δύο. Το έφτιαξε, ειδικά, η σύζυγός μου, η Ατιράτ. Μου ζήτησε μάλιστα, μετά τον όρκο, κομμάτι να πάρεις μαζί σου για την Ήρα, φίλη της και σύζυγό σου.


(Κεφάλια του χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Δίας, χέρι δεν απλώνει, ούτ' Ελ θα χαιρετίσει.
πριν τον όρκο, θα ζητά, κάτι πάλι θ' απαιτήσει.

Και όπως πάντα, θ' απειλεί, σύνοδος να διαλυθεί
αν δεν πάρει όσα θέλει, κάθε τι που το ποθεί.


Δίας: Προτού τον όρκο...
Ελ: Προτού...!
Δίας: Πρέπει....
Ελ: Τρία τα θέματα της Συνόδου μας. Δεν πρότεινες, άλλο, στο ξεκίνημα!
Δίας: Δεν προσθέτω...
Ελ: Αλλά;
Δίας: Την ισχυροποίηση των αποφάσεών μας αναζητώ.
Ελ: Τι πλέον ισχυρό από τον όρκο μας;
Δίας: Κάτι ορατό..! Μια γέφυρα μεταξύ νότου και βορρά της Μεσογείου.
Ελ: Σίγουρα, δεν εννοείς... τεχνητή.
Δίας: Είσαι σοφός..!
Ελ: Άστα αυτά και πες καθαρά!
Δίας: Και σε παρακαλώ, μη μιλάς για τέχνες και τεχνητά! Μου θυμίζεις...ακατονόμαστους..! Λοιπόν, θυμάσαι την πρώτη μέρα της συνόδου μας στο Νείλο..;
Ελ: Μα δεν προλάβαμε να ξεκινήσουμε! Τ' αχόρταγά σου κατασπάραζαν Τηλέφασσα κι Ευρώπη. Αναγκάστηκα να μεταφερθούμε εδώ, στο Ιερό Όρος, αν και προτιμούσα τη φιλοξενία του Νείλου.
Δίας: Ναι, αλλά αυτή σου η πράξη σε μειώνει στα μάτια των θνητών! Αν.... μαθευτεί, βέβαια!
Ελ: Με... απειλείς;
Δίας: Ποτέ εγώ! Θεός και να...απειλεί;!
Ελ: Λέγε λοιπόν, ποια... γέφυρα προτείνεις;
Δίας: Να ενώσουμε το αίμα! Δηλώνω λοιπόν πρώτος: Όποια βόρεια θέλεις, θεά ή θνητή, δική σου.
Ελ: Και ο Δίας, από τα... νότια, τι... απαιτεί;
Δίας: Μόνο τις δύο! Μάνα και Κόρη.
Ελ: Αυτό, ποτέ! Δε θέλω να πικράνω τον πατέρα/παππού Νείλο. Ούτε τον Αγήνορα, σύζυγο και πατέρα!
Δίας: Των συναισθημάτων, προέχει η επισφράγιση των ιστορικών συμφωνιών μας.
Ελ: Πάλι απειλείς; Τις γυναίκες του νότου ή την ψήφο σου ανακαλείς;
Δίας: Άκου Ελ, δεν μπορείς τη θέληση άλλου θεού ν' αρνείσαι! Τηλέφασσα και Ευρώπη θνητές είναι και στων θεών τις ανάγκες πρέπει να υποτάσσονται.
Ελ: Δία, είπα, το Νείλο και τον Αγήνορα να πικράνω δεν επιθυμώ.
Δίας: Μήπως και τον Αλφάβητο, της Ευρώπης τον αγαπητικό; Ελ;!
Ελ: Εχθρός μου ο Αλφάβητος! Όλους τους γοητεύει με τα καμώματά του. Γεμάτο γράμματα, σχήματα κι εικόνες του σώμα του. Γητευτής και της Ευρώπης έγινε με όσα τον στολίζουν.
Δίας: Να λοιπόν ευκαιρία! Πλήγωσε τον Αλφάβητο βαθιά. Ν' αρπάξω την Ευρώπη και κάμε τον να μαραθεί απ' το χαμένο έρωτά του... Ο έρωτας, φτερά δίνει σε κορμί και ψυχή μα και τα ξεκολλάει. Λιώσε λοιπόν το του Αλφάβητου σώμα ώστε ν' αφανιστούν αυτά που λες ότι το στολίζουν: γράμματα, σχήματα, εικόνες!
Ελ: Η Τηλεφάσσα, κόρη του Νείλου και σύζυγος του Βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα, έχει τη χάρη και τη δύναμη ν' ακτινοβολεί πολύ μακρυά! Γνωρίζεις πολύ καλά το πρώτο συνθετικό του ονόματός της: Τηλε...! Εάν λοιπόν την υποχρεώσεις να δεχθεί τις ορέξεις σου, ακαριαία θα στείλει τη βιασμένη εικόνα της στα πέρατα. Καταλαβαίνεις το πλήγμα στο κύρος των θεών; Αλλά και τις απρόβλεπτες αντιδράσεις Νείλου και Αγήνορα;
Δίας: Απ' όλα, ποιο πολύ με φοβίζει η γκρίνια της Ήρας. Ξέρεις τι σημαίνει σύζυγος και θεά..;


(Κεφάλια χορού)

Και μάλιστα... πολυαπατημένη;

Δίας: Η Ατιράτ, δε... σου γκρινιάζει; Αλήθεια, γιατί την αποκαλείς και Ασερά;
Ελ: Είναι το χαϊδευτικό της!
Δίας: Λοιπόν, θα... συμβιβαστώ! Αφήνω τη μάνα, την Τηλέ...φασσα, γι αργότερα. Όμως, με την Ευρώπη, δεν υποχωρώ!
Ελ: Να ρωτήσω το Νείλο και, σ' επόμενη Σύνοδο, το συζητάμε.
Δίας: Δε δέχομαι τέτοιες προσβολές! Θεός εγώ και άδεια θα ζητώ από ένα ποταμογενές; Θεός σημαίνει όλα να τα κατέχεις! Τα πάντα να σου ανήκουν! Κάθε τι που επιθυμείς, αυτοστιγμεί στα πόδια σου. Υπακοή των πάντων! Αποδοχή της θέλησής σου. Εξαφάνιση από προσώπου όποιου σε αμφισβητεί ή αρνείται υποταγή στο νεύμα και σκέψη σου.
Ελ: Μην ξεχνάς ότι απέναντί σου έχεις θεό!
Δίας: Μην ξεχνάς ότι απέναντί σου έχεις... θεό!
Ελ: Θεός αρνείται την υποταγή στη θέλησή σου!
Δίας: Των θνητών σου απαιτώ την υποταγή.
Ελ: Γιατί τότε στη ζυγαριά με τις συμφωνίες μας το θέτεις; Πήγαινε κατευθείαν στους θνητούς αλλά ένωσε τα χέρια μας, πάνω σε τούτο το τεμαχισμένο στα δύο ψωμί, τον όρκο των κοινών αποφάσεων να δώσουμε.
Δίας: Γέφυρα, των συμφωνιών μας, την Ευρώπη απαιτώ.
Ελ: Από θεό, θεός δεν απαιτεί! Εγώ, μόνος βασιλεύω επί των θεών και τρέφω τους θεούς και τους ανθρώπους και ικανοποιώ τις αγέλες της γης.
Δίας: Εγώ ταξίδεψα εδώ: Ούτε καν να μοιράσουμε το δρόμο δε ζήτησα. Στην Κρήτη, τη γενέτειρά μου την Ίδη, μπορούσα να ορίσω. Αυτό, ταπείνωση από τους βόρειους μπορεί να κριθεί. Ότι σε σένα υποτάχθηκα να νομίσουν. Κριτική θ' ακούσω στον Όλυμπο. Δε φεύγω λοιπόν με χέρια άδεια. Ή, τον όρκο αναβάλουμε έως τη... σύνοδο που του Νείλου την απάντηση θα κομίσεις.
Ελ: Εγώ, την Ευρώπη, δε στην παραδίδω.
Δίας: Μόνος μου τότε θα την κατακτήσω. Εμπόδιο όμως μη μου στήσεις.
Ελ: Γνώριζε πως, ατίθαση κι ανυπότακτη! Και στους θεούς, ανάθημα δε στέλνει. Και τον Αλβάβητο λατρεύει με όλα του τα στολίσματα. Προβλέπω πως, την Ευρώπη, δύσκολα ή καθόλου θα κατακτήσεις.



(Κεφάλια χορού)

Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει;



Δίας: Μη με ρωτήσεις αν την... αγάπησα;
Ελ: Τους θνητούς ρωτούν γι αγάπη.
Δίας: Αυτό ακριβώς! Με την Ευρώπη, ο Δίας θ' αγαπιέται! Θα δώσω στους ανθρώπους κάτι νέο, εισαγόμενο, λαμπερό, άφθαρτο. Θα τη γεμίσω στολίδια και, δώρα στους ανθρώπους, μέσω αυτής, θα υποσχεθώ! Θα δελεαστούν, θα πειστούν ότι αυτό είναι που ανέμεναν, η Ευρώπη τους έλλειπε, η λάμψη της απουσίαζε και ο Δίας τους το πρόσφερε. Έτσι, θα ξεχάσουν όσες πίκρες μου καταλογίζουν και θ' αρχίσω να τους γίνομαι αγαπητός. Όμως, από μέσα της, εγώ θα κυριαρχώ. Τις εντολές μου θα εκτελεί, οι θελήσεις μου θα επιβάλλονται, τα συμπόσιά μου θα εξυπηρετούνται. Έτσι, για χρόνια μύρια θα είμαι αναμφισβήτητος.
Ελ: Και όταν διαπιστώσουν ότι τα δώρα δεν έφτασαν ποτέ;
Δίας: Γι αυτό ήθελα και την Τηλέφασσα. Να έχω την Ευρώπη για εναλλαγή.




Χορός

Κόρη στα κάμπη 'νέμελα χοροπηδά με φίλες
κι από το στόμα των βοδιών τα κρίνα τα γλιτώνει
διόλου τη σκέψη έκλεισε ούτε καρδιάς τις πύλες
και στον Αλφάβητο πετά, τα χέρια της απλώνει .

Ποτέ, τόσο χαρούμενο και ασυνεφιασμένο,
το πρόσωπο δεν έλαμπε, είν' ηλιοστολημένο.

Οι κοριτσίστικες φωνές οι 'ρωτοχτυπημένες
φύλλα θροϊζουν κλαδιά λυγούν στα ύψη απλωμένες.

Ζώα μασούν, παίζουν, κοιτούν, πουλάκια τιτιβίζουν
και φτερωτά βουίζουνε στα δέντρα που ανθίζουν.

Μα ξάφνου Ευρώπη ένοιωσε, ταύρον διπλαρωτά
ολόλευκο και κρινωτό με κέρατα κοτσάνια
την Κόρη ξεμονάχιασε, με λόγια πλανευτά
και με φιδίσια την ουρά, της ζώνει τα φουστάνια

Τα ζώα αναταράζονται ταύρο δεν τον γνωρίζουν
αυτιά κουνούν, την κεφαλή, ποδοκροτούν μουγκρίζουν

Μα η Ευρώπη σαγηνεύτηκε απ' τα ταυρίσια λόγια:
Αλφάβητος σου έστειλε κρίνα λευκά, ευώδια!
Αντίκρυ, σένα καρτερά για να συναντηθείτε
το σώμα να ενώσετε γλυκά να φιληθείτε.
Γυμνόποδοι στην αμμουδιά βότσαλα να πετάτε
κύκλοι σας ν' αγκαλιάζονται, στις κόρες να κοιτάτε.
Στους ώμους μου να ανέβεις, μου 'πε, και πρέπει να βιαστείς,
κι απ' τα κέρατα γερά Ευρώπη μου να κρατηθείς .

Με πήδο καβαλίκεψε και ο ταύρος ξαμολά
την αμμουδιά προσπέρασε στα κύματα ορμά.

Χάθηκαν στον ορίζοντα, Ευρώπη ταύρος σβήσαν
μάτια δεν τους ξανάδανε μήτε τους αντικρίσαν.

Ουρανομήκεις οι κραυγές ζώων, φίλων, πτηνών
θρήνοι εξακοντίζονται κι επικλήσεις των θεών.

Με δάκρυα και στεναγμούς οι φίλες επιστρέφουν
μαύρα μαντάτα για να πουν προς Τηλεφάσσα τρέχουν.











Μέρος Δεύτερο




1η σκηνή


Τηλέφασσα: Ευρώπη μου, που έστειλες; Κριμένη που την έχεις;
Αλφάβητος: Να ορκιστώ σε άλλον δε μπορώ μα μόνο στην τιμή μου.
Τηλέφασσα: Σε ικετεύω Αλφάβητε! Τα ψέματα σταμάτα.
Αλφάβητος: Ταύρο εγώ δεν έστειλα. Οι άλλες κόρες , λάθεψαν.
Τηλέφασσα: Πολλά αυτιά τα άκουσαν. Ο ταύρος για σένα ομίλει. Εσύ την προσεκάλεσες και να βιαστεί επρόσταξες.
Αλφάβητος: Τηλέφασσα, Μητέρα....
Τηλέφασσα: Μάνα εμέ μην ξαναπείς, την Κόρη τρέξε φέρε.
Αλφάβητος: Σαν μάνας η καρδιά πονεί. Ο νους, έχει σαλέψει. Μα της Τηλεφάσσας η αμφισβήτηση, με έχει ξεπαστρέψει.
Τηλέφασσα: Μήπως η ζήλια σ' έσπρωξε σε πράξεις ποταπές;
Αλφάβητος: Η ζήλια απ' τον έρωτα, που νου καρδιά σαρώνει, και μένα κυριεύει όταν για λίγο χάνω την Ευρώπη. Μα ποτέ κακό δε σκέφτηκα. Συνεχώς τη στολίζω με ό,τι το πλέον κάλλιστο η σκέψη του Αλβάβητου παράγει. Θέλω η ομορφότερη και ξακουστή να είναι, ποθώ και η λαμπρότερη των θηλυκών να γίνει. Τα μάτια της Τηλέφασσας πομποί της ομορφιά της, νάναι και να τη στέλνουνε στα πέρατα, στο σύμπαν και πίσω να επιστρέφουνε τους θαυμασμούς του κόσμου.
Τηλέφασσα: Ψεύτη!
Αλφάβητος: Άλλο καρδιά μου μην τη διατρυπάς.
Τηλέφασσα: Αν σε χρόνο στιγμής δεν απελευθερώσεις την Ευρώπη, ποινή βαριά θα υποστείς.
Αλφάβητος: Τη μητρική οργή συγκράτησε και του Αγήνορα τα πατρικά πάθη ηρέμησε. Μαζί να ταξιδέψουμε, στον κόσμο ν' αναζητήσουμε την πολυπόθητη Ευρώπη μου. Μην καταστρέψεις τη δύναμη που στα στήθια μου κοχλάζει. Να ξεχυθώ επέτρεψε, σε κάμπους και σε θάλασσες, σε οροσειρές και στ' άστρα, την αγαπημένη μου να σώσω από τον πλανευτή που, ως δήθεν δικός μου απεσταλμένος, το νου της το σκότισε.
Τηλέφασσα: Αμετανόητε! Πλέκεις τις λέξεις όμορφα για να μ' εξαπατήσεις.
Αλφάβητος: Μα πως μπορείς έτσι να με κατηγορείς. Εγώ τις λέξεις πλανευτά, για να εξαπατήσω; Εγώ που την Ευρώπη μου, με γράμματα ονειρεύομαι, όλη να τη στολίσω;
Τηλέφασσα: Πρώτη, τούτη η ποινή: Γυμνός θα είσαι από γράμματα, σχήματα και εικόνες.
Αλφάβητος: Μα πως μπορεί να λέγομαι, Αλβάβητος ν' καλούμε αλλά, τούτα τα συστατικά ψυχής μου, να στερούμε;
Τηλέφασσα: Αυτό για αρχή!
Αλφάβητος: Τηλέφασσα, Αγήνορα και σεις οι αδελφοί της, δες τε πως πλανηθήκατε. Την κόρη σας δεν ξέρετε, ούτε την ψηλαφείτε. Η Ευρώπη που αρπάχτηκε κι είναι φυλακισμένη ένα την κάνει ζωντανή με λευτεριά ζωσμένη: Τ' ότι με τον Αλφάβητο είναι ερωτευμένη και μ' όλα τα στολίδια μου είν' αρωματισμένη. Ευρώπη Αναλφάβητη, λεύτερη δε λογιέται.




(Κεφάλια χορού εναλλάξ )
Κι ήντα δεν κάνει ο έρωτας
σε μια καρδιά που ορίζει
Σαν τη νικήσει ουτέ καλό,
ουτέ πρεπό γνωρίζει.







2η σκηνή


Ευρώπη: Πού βρισκόμαστε;
Δίας/Ταύρος: Στο ελληνικό Νησί, την Κρήτη!
Ευρώπη: Το ψηλόβουνο με το σπήλαιο που λίγο σταματήσαμε;
Δίας/Ταύρος: Ίδη! Το ξακουστό βουνό! Εδώ, ένα Κρητικό τμήμα, η Γόρτυνα. Θα σε γοητεύσει!
Ευρώπη: Τι σημαίνει Γόρτυνα..; Α! Όταν θα ρθει ο Αλφάβητός μου, θα μου εξηγήσει. Το στολισμένο του κορμί θα συμβουλευτεί και τότε θα μάθω την ετυμολογία της. Αν τον είχαμε μαζί στο ταξίδι, πόσα περισσότερα θα μάθαινα!
Δίας/Ταύρος: Αλήθεια, σου άρεσαν; Είχες... ταξιδέψει;
Ευρώπη: Πρώτη φορά! Βέβαια, όλα γοητευτικά! Κάμποι, βουνά, θάλασσες, λίμνες, ποτάμια! Άνθρωποι, ζώα, κτίσματα! Κι όλα από πάνω! Μα πως πετούσες τόσο ψηλά, τόσο γρήγορα κι άφοβα;
Δίας/Ταύρος: Ήθελα να γνωρίσεις όλη τη βόρεια της Μεσογείου Ήπειρο.
Ευρώπη: Ήθελες ή εκτελούσες εντολές του Αλφάβητου; Έτσι δεν μου είπες;
Δίας/Ταύρος: Συ... είπας!
Ευρώπη: Ότι... μου είπες..! Πόση σιγουριά μου έδινε το ζώσιμο της ουράς σου! Με ζέσταινε, με χάιδευε, έδιωχνε τα κουνούπια, μου κρατούσε τα μαλλιά από το αεροτίναγμα. Κανένα φόβο δεν είχα με το καβαλίκεμα. Και η ράχη σου, σαν βαμβάκι. Πόσα σου ζήτησε για μένα ο αγαπημένος μου!
Δίας/Ταύρος: Κανείς δε μου τα ζήτησε. Μόνος μου τα προσφέρω!
Ευρώπη: Μα το αφεντικό του, δε διατάζει τον ταύρο κι αυτός εκτελεί; Δε σέρνει άροτρο και άμαξα με τον αφέντη διαταχτή και καβαλάρη και το καμουτσίκι να τινάζεται συχνά στους γοφούς;
Δίας/Ταύρος: Εκτός και ο ταύρος είναι... θεός!
Ευρώπη: Των ταύρων;
Δίας/Ταύρος: Και... των ταύρων!
Ευρώπη: Πολύ παράξενος ταύρος είσαι! Μιλάς, πετάς, σκέφτεσαι, γνωρίζεις..!
Δίας/Ταύρος: Μήπως πρέπει να ξεκουραστείς; Βράδιασε! Αύριο τα σπουδαία!
Ευρώπη: Βέβαια, θα ρθει ο Αλφάβητός μου και πρέπει νάμαι δροσερή. Μόνοι μας, τα χτυποκάρδια θα ενώσουμε και τα δύο σώματα ώρες ατέλειωτες θα πλένε στην ευτυχία την ηδονής.




Χορός
Κόρη μην πας να κοιμηθείς μήτε να καρτερέψεις
κακό για σένα έρχεται θεό μην τον πιστέψεις.

Ο Ταύρος, είναι ο Θεός Ελλήνων και Ρωμαίων
από Δυσμάς κι Ανατολάς και όλων των Βορρέων.

Θεό, τον Ύπνο, διέταξε βαριά να σε κοιμίσει
για να μπορεί, ασάλευτα, την παρθενιά να σβήσει!

Ω Κόρη τι σου έμελε όνειρα τα πλεγμένα
να μην τα δεις να περπατούν να είναι πεπραγμένα.

Της νιότης σου οι σχεδιασμοί οι πολυστολισμένοι
από θεό θα γκρεμιστούν θάναι σαβανομένοι.

Μακρυά από μάνα και μπαμπά τους τρεις τους αδελφούς
χωρίς και τον Αλφάβητο φίλους και τους γνωστούς.

Μόνη, σε τόπους ξενιτιάς και βατευτή δυνάστην
που κάθε μέρα άλληνε κι αύριο λέει: άστην!

Καρδιά σου γεμισέτηνε με όσα στα όνειρά σου
για την Ευρώπη έλεγες πως θαν' η ομορφιά σου!

Πρώτη γυναίκα εις τη γη, πριν και μετά εσένα,
που την αρπάζουν οι θεοί δε θάναι με εσένα.
Μύριες εσύ ακολουθείς μύριες κι απέ θα έρθουν
με θρήνους ως τους ουρανούς και δάκρυα να τρέχουν.

Γι αυτό, στη μοίρα μη σταθείς, νέα ζωή να στήσεις
και για γυναίκα λευτεριά Ευρώπη μας να κτίσεις.

Η Κρήτη που σε φέρανε είναι λεβεντογέννα
κι η Γόρτυνα, θα το ιδείς, θε να δοξάσει σένα.

'Οσα απ' Αλφάβητο ποθείς όλα που στον θυμίζουν
στον νιο σου κόσμο σκόρπατα κάμε να τον στολίζουν.





3η σκηνή


Γόρτυνα: Ωωω! Τι βλέπω! Επισκέπτρια; Ή, μόνιμη κάτοικος; Από που να κρατά η σκούφια της! Και τι όμορφη! Σαν την Κρήτη μας! Ή, η Κρήτη αντανακλά στο πρόσωπό της..; Μα τι ντροπή! Ξένη και κάτω από πλάτανο; Της Κρήτης την ευγένεια και τη φιλοξενιά ταράζει! Και ποιος ξέρει, έφαγε κάτι ή πεινά; Πωπω! Για φαντάσου: και κάτω από τον πλάτανο και πεινασμένη; Μα είναι τσι Κρήτης πράμα τούτο δα; Ααα τρέχω, ρακί λίγο να τονωθεί μα και σκαλτσούνια να της φέρω. Η Κρητικιά φιλοξενιά πρέπει να είναι πράξη!





4η σκηνή
Τηλέφασσα:
Αγήνορα! Ω βασιλιά Φοινίκης και των γύρο
αγαπημένε σύζυγε σε λίγο θα σου φύγω.
Πατήρ Νείλε την Κόρη, μικρή σου την Τηλέφασσα
δεν ξέρω αν την ξαναδείς, Κόρη δική μου έχασα.
Κάδμο, Φοίνικα, Κίλικα τ' αγόρια μου τα τρία
διέταξε ο Αγήνορας παντού μέχρι την Τροία,
να ταξιδέψουν για να βρουν μ' Ευρώπη να γυρίσουν
αλλιώς, πίσω να μη ρθουν να μην τον συναντήσουν.
Μα δεν μπορώ να στέκομαι άπραγη να προσμένω
δίχως παιδιά, χωρίς χαρά, βασίλισσα να μένω.
Με Θάσο εις τα σπλάχνα μου Κάδμο θα συνοδέψω
σε κάθε γη και σπιθαμή Ευρώπη να γυρέψω.
Σάβανα θα 'ναι για εμέ βασιλικά στολίδια
οι δόξες, οι απόλαυσες, δίχως παιδιών παιγνίδια.
Πώς θα μπορώ, ως σύζυγος, με σύζυγο να σμίξω
τον έρωτά του να ποθώ τα χείλη του ν' αγγίξω;
Την ηδονή που θα τη βρω ήρεμα που θα κάτσω
όταν όλα τα σπλάχνα μου δε θάχω να κοιτάξω;
Αντίο στη Φοινίκη μου, στη Μεσοποταμία
στην Αίγυπτο, ω Ουγκαρίτ, έως και την Περσία.
Αντίο στα παλάτια μας, στις τέχνες και στα γράμματα
αρχαίων τον πολιτισμό κι άνθρωπων τα πράγματα.
Τα πορφυρά υφάσματα, ζώα, ελιές κι αμπέλια
και δάση τα κεδρόπευκα όλα πλέον χαμένα.
Ποιος το παιδί μου έκλεψε πως να το τυραννάει
τάχα το εμπορεύεται σώμα του μπας πουλάει;
Ρας Σάμρα/Ουγκαρίτ, Φοινίκη μου, σας χαιρετώ!
Σε ξένους κόσμους άγνωστους έρημη θα γυρνάω
και στην Ευρώπη τη φωνή θα στέλνω που πονάω.






5η σκηνή
(Φωνές: Δία-Ελ, αμυδρά η εικόνα τους)


Ελ: Δία, είδες τι πόνο προκαλείς; Οι ορέξεις σου, τι συμφορές στη γη σκορπίζουν;
Δίας: Ελ, εσύ μη λες για συμφορές όταν τους άλλους κρίνεις. Καμώματά σου κοίταξε και πόσας πήρας φέρεις.
Ελ: Γρήγορα θάχεις επισκέψεις. Τηλέφασσα με γιους της ξενητεύονται. Ευρώπη την αναζητούν.
Δίας: Ευρώπη, εγώ την κυριεύω.
Ελ: Αυτήν την τόση σιγουριά, πως όλους κυριεύεις, Δία μετριασέτηνε. Εδώ το πας, κει το γυρνάς, μπελά σου το γυρεύεις.
Δίας: Μπελάς, για Δία, δε θα βρεθεί!
Ελ: Κάτι μου λέει πως η Κόρη της Τηλέφασσας, πόδια σου τα δυο σ' ένα παπούτσι θα χώσει.
Δίας: Θνητός δεν εγεννήθηκε, Δία να θανατώσει.
Ελ: Άκου τον Ελ το συνθεό, που ξέρει την Ευρώπη. Με πάθος για τον Αλφάβητο και μ' έχθρα στους Θεούς!
Δίας: Όποιος θεό εχθρεύεται και δεν τον προσκυνά, αν κάποιος από θεούς ζητά νάναι λευτερωμένος, όστις τα αναθήματα ξεχνά πλούσια να τα στέλνει, θέση δεν έχει εις τη γη, στ' άστρα στους ουρανούς.
Ελ: Δία, μην το ξεχνάς πως σώθηκε απ' τους Κατακλυσμούς. Ο άνθρωπος ξανάζησε, μυριόστομος βαδίζει. Από τη λάσπη, το μηδέν, νέους του κόσμους κτίζει. Μην τους τσιγκλάμε λοιπόν πολύ. Οι άνθρωποι πονούνε. Μπορεί να παραβλέπουνε, νομίζω δεν ξεχνούνε. Θεούς τους θέλουν κρεμαστούς, σε κάδρα και εικόνες. Μα πρόσεξε τα πάνθεα, θεούς, ως μύθους, στέλνουν!





6η σκηνή


Αλφάβητος: Μάνα της Κόρης π' αγαπώ, άκουσε τις ευχές μου. Μαζί σου θέλω κι εγώ ναρθώ.
Τηλέφασσα: Στολίδια σου ξανάδωσα μήπως και λες αλήθεια. Μα αν την Ευρώπη κρύβεις, πες το μου. Πριν σε πλώρη και πρύμνη στηθώ, παντού ν' αγναντεύω, την κραυγή αναζήτησης να πέμπω και μήνυμά της να προσμένω.
Αλφάβητος: Στην άρνηση επιμένεις.
Τηλέφασσα: Ναι!
Αλφάβητος: Σταματώ να παρακαλώ.
Τηλέφασσα: Ορθά!
Αλφάβητος: Ελεύθερον που μ' αφήνεις και τα στολίδια που επιστρέφεις, μεγάλο δώρο είναι.
Τηλέφασσα: Χαίρομαι που το κατανοείς. Σωστά να τα χρησιμοποιήσεις.
Αλφάβητος: Αλφάβητος και λεύτερος μόνο μεγάλα πράττει.
Τηλέφασσα: Ευρώπη διόλου μην ξεχνάς τώρα που 'ναι χαμένη. Σε άλλη κόρη μη στραφείς απ' σε ξεμυαλισμένη.
Αλφάβητος: Μητέρα, μάνα της αγαπημένης μου, στην αναζήτηση ή στη μνήμη της θ' αφιερωθώ. Μαντάτα αν καλά θα 'ρθουν ή ειδήσεις πόνου φτάσουν, να ξέρεις πως στην Ευρώπη για πάντα θ' αφοσιωθώ! Στις φουρτουνιασμένες θάλασσες, στους δρόμους που θα ταξιδεύεις, σε κάθε στάση και φευγιό, αυτό στη σκέψη νάχεις.
Τηλέφασσα: Θέλω, στον πόνο μου, βάλσαμο να στάξω τα λόγια σου. Μ' ακόμη δεν μπορώ.
Αλφάβητος: Πριν φύγεις, μήνυμα στείλε, αν μπόρεσες. Τούτο αν κάνεις, το δικό μου πόνο δε θα πολλαπλασιάζεις.
Τηλέφασσα: Ξέρω πως με τα γράμματα, σχήματα και εικόνες σου, πολλά μπορείς να στέλνεις μηνύματα. Δούλεψε, στον κόσμο να ταξιδέψουν και στην αναζήτηση να βάλουν τέλος.
Αλφάβητος: Ολημερίς κι ολονυχτίς, αυτό μόνο θα πράττω. Λέγε μου μόνο που θα πας, σε ποια λιμάνια θάσαι, σε πόλεις ποιες θα τριγυρνάς, δρόμους ποιους θα βαδίζεις. Όλα τα νέα μας ευθύς παντού να τα λαμβάνεις και συ πομπός να γίνεσαι, ειδήσεις να μας στέλνεις.




(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)


Διαλύθηκε, μαράζωσε τ' Αγήνορα φαμίλια
παντού στη γη θα σκορπιστεί σε τόπους χίλια μίλια.

Δεν πρόκαμ' η Τηλέφασσα το πέμπτο να γεννήσει
το τέταρτο αγόρι της να το απαριθμήσει.

Πέτρες και πουλιά, για θεούς, τίποτα δεν ξέρουμε,
-ούτε ποτέ τους είδαμε μήτε τους προσκυνούμε-
για αυτό, αν για βασιλιάς να είσαι ή να γίνεις:
πρέπει θεούς να προσκυνάς πόν' απ' αυτούς να πίνεις;





7η σκηνή


Ευρώπη: Ξημερώνει..! Ακόμη ο Αγαπημένος μου! Δύσκολο το ταξίδι του φαίνεται.
Ίσως ο Ταύρος κουράστηκε απ' το δικό μας μεγάλο ταξίδι και να μην μπορεί γρήγορα το πέταγμα ξανά να κάμει.
Αλήθεια, πόσο κόσμο γνώρισα! Από ψηλά βέβαια. Ας είναι καλά ο Ταύρος για τη σιγουριά που μου πρόσφερε...
Παρότι νωρίς κοιμήθηκα με την αυγή για να ξυπνήσω, ζάλη στο κεφάλι μου διαπερνά. Τα βλέφαρα βαριά, ξανακλείνουν οι κουρτίνες.
Αυτός ο πλάτανος, που με το φύλλωμα και τα κλαδιά τα άστρα μου κρύβει, αρχέγονος! Τη φύση σε κερνάει δίχως πόρτες και παραθύρια.
Αλήθεια, τι γλυκό , πόσο τραγουδιστό και μουσικό είναι του ποταμιού το κελάρυσμα από ψηλά που πηγάζει και τους κάμπους δροσίζει. Αν εδώ ήταν ο Αλφάβητος, θα μελοποιούσε τους κελαρυσμούς και, καθιστοί στην όχθη, θα μου μετέφραζε τους ήχους. Πώς αλήθεια μου είπε ο Ταύρος πως τον ονομάζουν; Α, ναι: Ληθαίο! Αλλά και Τροπολιανό, τον παρανομιάζουν. Πόσα γνωρίζει ο Ταύρος. Όπου, ό,τι τον ρωτούσα, ψηλά που πετάγαμε, αμέσως την απάντηση κρατούσε. Πάνσοφος! Ωχ, ωχ, και μ' ακούσουν οι θεοί;!
Μα και των πουλιών το τιτίβισμα, του τριζονιού και του τζίτζικα το τραγούδισμα, του αέρα το σύρισμα, τι μελωδίες!
Πόσο τυχεροί οι κάτοικοι αυτού του τόπου; Νάναι της Γόρτυνας μόνο ή της Κρήτης ολάκερης τούτη η ομορφιά; Αν κι αυτοί τις μελωδίες της φύσης ερμηνεύουν και τραγουδούν, με τον Αλφάβητό μου θα γίνουν φίλοι πολύ καλοί.
Όμως πονώ. Η μήτρα μου με σφάζει. Να ψηλαφίσω το αιδοίο μου..! Ααα! Αίμα! Μα πως ! Τα έμμηνα, ξανά; Δεν πρέπει! Ο κύκλος έκλεισε. Δεν είναι κοντά και η μητέρα ερώτηση να κάνω! Ούτε οι φίλες... Αλλά ας αφήσω τα βλέφαρα ελεύθερα να κλείσουν. Αφού δε λεν να στυλωθούν. Όταν πλέον τον ύπνο θα τον βαρεθούν, ο αγαπημένος μου δίπλα θάναι να με γλυκοξυπνά... Μα ποιος προσφέρει τούτες τις πολυμοσχοβόλες λιχουδιές; Και το ποτό;


(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Στους περαζόμενους καιρούς, που οι Έλληνες ορίζαν,
κι οπού δεν είχε η Πίστη τως θεμελιωμένη ρίζαν,
τότες μιά Aγάπη μπιστική στον Kόσμο εφανερώθη,
κ' εγράφτη μέσα στην καρδιά, κι ουδεποτέ τση ελιώθη.
Kαι με Kαιρό σε δυό κορμιά ο Πόθος είχε μείνει,
και κάμωμα πολλά ακριβόν έτοιους καιρούς εγίνη.




8η σκηνή


Γόρτυνα: Κόρη μου, από που 'σαι κι έρχεσαι; Για που θα ταξιδέψεις; Καλώς μας ήλθες στο Νησί, θάλασσας το καμάρι! Η Κρήτη η αγαπητικιά των ντόπιων και των ξένων κι εγώ εδώ η Γόρτυνα π' όλους τσου αγαπούμε, καλώς μας ήρθες λέγουμε, σκαλτσούνια σε τρατάρουμε, ρακί και σε κερνούμε. Γιατί το πρόσωπο χλωμό, έχεις τι σε πονάει; Κουνούπια μη σε τσίμπησαν, ο ήλιος μη σε καίει; Μήπως κάτω απ' το φυλοπύκνωμα του πλάτανου κρυώνεις; Θες να 'τοιμάσω βότανα, τώρα να τα μαζέψω, στης Ίδης τα Πεντάκορφα μέχρι Αγκαθιά να τρέξω κι ό,τι τση γιατρειάς καλό, παντού να το γυρέψω; Κι άλλα απ' την τοπογέννα του Διός εδώ να κουβαλήσω, γάλα απ' τα κοπάδια μας, τυρί φρούτα χορταρικά και ζύμη να σου ψήσω με μέλι να αλείψω; Δάκρυ δε θέλω ξένος μας, στον τόπο μας να χύνει, μόνο να τρώει να γλεντά και τσικουδιές να πίνει.






9η σκηνή
(Ο Ελ ακούγεται με αμυδρή την εικόνα)


Τηλέφασσα: Θεέ, νότια της Μεσόγειου, με σύζυγο την Ατιράτ, σε σένα προστρέχω να στηρίξεις το ταξίδι μου, στο άγνωστο.
Ελ: Τηλέφασσα, άνεμοι ούριοι θάναι στο ταξίδι σου!
Τηλέφασσα: Ελ, με την Ευρώπη, θα επιστρέψουμε μαζί;
Ελ: Ξέρεις ότι οι θεοί μόνο πράξεις κάνουν, δε διαλέγονται.
Τηλέφασσα: Κάνε εξαίρεση, μία! Γνωρίζεις ο Βασιλιάς και εγώ πόσο πιστοί σου είμαστε.
Ελ: Και ο Νείλος!
Τηλέφασσα: Σωστά, και ο Πατέρας μου!
Ελ : Θα κάνω το εκ Θεού πρεπούμενο.
Τηλέφασσα: Αν κάπου την αγναντάς, πες μου να μη συναντιέμαι μόνο με το άγνωστο!
Ελ : Την ικεσία σου ακούω!
Τηλέφασσα: Και την εισακούεις..; Αν ναι,δώσε λίγο φως: Ο ταύρος,ήταν Αλφάβητου απεσταλμένος;
Ελ : Αν και με τον Αλφάβητο θάθελα να συγκρουστείς, οι σχέσεις μου με το Νείλο με οδηγούν όχι να πω.
Τηλέφασσα: Τουλάχιστον, χαρωπό το νέο σου. Συγνώμη θα τρέξω απ' τον Αλφάβητο να ζητήσω.
Ελ(φωνή): Σωστό το ξεκίνημά σου, από... Ελλάδα.
Τηλέφασσα: Κι άλλη είδηση ελπιδοφόρα. Στο Δία θα δεηθώ. Του Μαντείου τη γνώμη θα ζητήσω.
Ελ : Το Δία, δεν εμπιστεύομαι.
Τηλέφασσα: Κάτι πιότερο γνωρίζεις;
Ελ : Με το θεό μη συγκρουστείς. Μυστικό κράτησε αυτά τα λόγια. Στους γιους σου, τους οξύθυμους, μη τούτα μαρτυρήσεις.
Τηλέφασσα: Σε ικετεύω μέγα Ελ και σένα Ατιράτ, μόνη μη με αφήσετε. Ξέρεις θεέ τους δέκτες μου τους δυνατούς, στείλε μου όσα πρέπει, να φθάσω στην Ευρώπη μου τη μοναχή μου κόρη. Καρδιά της μάνας λάφρωσε, ψυχή της ζέστανέ την. Στείλε παρηγοριά στο Βασιλιά, Αγήνορα δυνάμωσέ τον, το Νείλο τον Πατέρα μου, λίγο ηρέμησέ τον. Μα απ' όλους την Ευρώπη μου, πλήσιασε μίλησέ της και πέστης πως την ψάχνουμε, παντού, να την εβρούμε... Φεύγω Φοινίκη, Ρας Σάμρα/Ουγκαρίτ, Αίγυπτε Μεσοποταμία, χώρες που Νείλο πίνετε κι Αφράτη ευλογείτε. Φεύγω βουνά και θάλασσες, δέντρα πουλιά και ζώα, κάμποι που λουλουδίζετε, έρημοι αμμοστολισμένοι. Τόποι γραμματοάνθιστοι και τεχνοαναστημένοι, άνθρωποι που μου μάθετε που ζω και που βαδώ, το δρόμο απ' όπου έρχομαι και η ζωή που πάει. Πίσω αφήνω τα φιλιά, τον έρωτα, τα χάδια, όλα θα γίνουν παρελθόν, χαρές μέρας και βράδια.... Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, στον κόσμο όπου πάω, Ευρώπη μου, θα διαλαλώ, κανείς δε θα δουλώσει. Θεός αν είναι ο άρπαγας, άνθρωπος ο Ευρώπης κλέπτης, δε θα μπορούν τη σκέψη της ούτε να τη ναρκώσουνε μήτε να βάλουν σκέπη... Φεύγει η μάνα με καρδιά πολυακοντισμένη, με βέλη σ' όλο το κορμί, σκέψη φουρτουνιασμένη. Πομποί μου θάναι ανοικτοί, οι δέκτες παντού στραμμένοι κι έργο μου πλέον της ζωής, ετούτης και της αλληνής, θάναι να μην μπορεί κανείς, κρυφά να δρα κι όχι στο φως, όψη ν' αλλάζει ν' απατά, κακό να κάνει στη ζωή, ανθρώπους να εξαπατά.




Χορός







Μοσχοκανελοκόκκαλη, κανελοζυμωμένη
Γαρεφαλοχνωτάτη κι ακριβαναθρεμμένη

Κλαίω, πονείς, πονώ και κλαις, κλαις και πονείς και κλαίω

Και καίγομαι και κλαις εσύ, και καίγεσαι και κλαίω.




Μισεύγεις, κλαίνε τα πουλιά, μαραίνονται τα δάση 
Άχι, τον έρμο τον καιρό, και πότε θα περάσει.




10η σκηνή


Αλφάβητος: Μεγάλο βάρος έφυγε από ψυχή και σώμα! Τα νέα της Τηλέφασσας, βάλσαμο!
Πίστεψε, επιτέλους, ότι ο κλέπτης της Ευρώπης δεν είμαι!
Πόσο βαρύ κι ασήκωτο θα 'ταν για εμέ, να φύγει και να με καταριέται ότι άρπαγας της αγαπημένης μου, και χωρίς τη θέλησή της, έγινα. Άρπαγες και Αλφάβητοι στη γη δε συμβαδίζουν..!
Ο πόνος λίγο δείλιασε. Αν και το στίγμα του κλέπτη, ακόμη κι η αθώωση, τέλεια δεν το ξεπλένει. Πρέπει όμως τώρα λίγο να το παραβλέψω κι όλο μου το σώμα, στις αναζήτησες να στρέψω. Μύρια απ' τα στολίδια μου, παντού να ξαμολήσω, σε φίλους και σε άγνωστους να την αναζητήσω.
Όπου το δίποδο πατεί, τρέχει ή περπατά, να βρίσκει τις επιγραφές, τα γράμματα να λάμπουν και της Ευρώπης το χαμό όλοι να τον εμάθουν. Την όμορφη εικόνα της παντού να αναρτήσω κι όποιος τη δει αυτοστιγμεί, μήνυμα να μου στέλνει. Πρέπει ο Αλφάβητος παντού, να πέμπει τη φωνή του και όλοι να θαυμάζουνε δύναμη και ορμή του. Οι φίλοι του Αλφάβητου να επιβεβαιωθούνε και όσοι δεν τον εξέρουνε, ισχύ του να γευθούνε. Κίνημα γης ολάκερης, θα ενώσω, θα οργανώσω, η Ευρώπη νάναι λεύτερη, απ' άρπαγες να σώσω. Σήμερα κλέψανε αυτήν, αύριο θάναι άλλη, αν τα αρπακτικά μπορούν, αόρατα να περπατούν, ότι ποθούν να το βουτούν, και ύστερα να διαλαλούν πως είναι οι προστάτες μας, ευεργέτες, φίλοι συμπαραστάτες μας γι αυτό να θέλουν ν' απαιτούν, να σκύβουμε κεφάλι...
Μα δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω πως εμέ, ο Ελ, αθώωσε! Αυτός, συχνά επιζητεί το βρόγχο στο λαιμό μου... Όχι, δε θέλει θάνατο σ' εμέ μα τα φτερά κομμένα, με τα στολίδια μου θολά, γράμματα μπερδεμένα. Ζητά Αλφάβητου τη σιωπή, ανθρώπους να μη τρέφει αλλά θεούς μόνο να υμνεί, όλα σ' αυτούς να στρέφει. Αλφάβητος και οι θεοί οχτροί είναι, λογίζονται. Ποτέ δε συμπορεύονται ούτε και συναντιούνται. Αντίθετο το βάδι τους παράλληλα δε ζούνε.
Γιατί λοιπόν να φαίνεται καλό, πως καταδέχεται οχτρός, σ' οχτρόν να κάμει;
Κάτι μυρίζει μάλλον εδώ. Ο Ελ, κάτι μας κρύβει. Κάτι για τα συμφέροντα, να τρώγει και να πίνει. Θεός καλό δεν έκανε, μήτε ποτέ θα κάμει γι αυτό και βασανίζομαι τι κρύβει τι πα να κάμει. Πρέπει θεών στις γειτονιές, να μπω ν' αναζητήσω, μήπως εκεί θα την ευρώ, Ευρώπη να φιλήσω.
Αν την Ευρώπη οι θεοί αγγίξαν μαγαρίσαν, ορκίζομαι να κλάψουνε που και την αντικρίσαν.
Ευρώ.., Ευρώπη μου ορκίζομαι στο μέγα έρωτά μας, πως λίγο αν πληγώθηκες, αν πίκρα εποτίστηκες, αν κάποιοι σου προσάψουνε πως μ' άλλους αγκαλιάστηκες, με ισχυρούς πορεύεσαι και μένα εγκατέλειψες, αγώνα ενεδύομαι να σ' αποκαταστήσω κι αν κάπου ενοθεύτηκες στράτα να σου γυρίσω.






11η σκηνή


Ευρώπη: Ποιος είσαι;
Δίας: Άφοβη μείνε, κάτσε.
Ευρώπη: Με άγνωστον; Ο Ταύρος; Μήπως με... κείνο το όπλο τον σκότωσες;
Δίας: Όλα θα τα μάθεις!
Ευρώπη: Αμέσως, τώρα!
Δίας: Α!
Ευρώπη: Α;
Δίας: Σε ξένο τόπο βρίσκεσαι, νάσαι ευγενική!
Ευρώπη: Άκουσε φίλε, μην τολμάς Ευρώπη να διατάζεις.
Δίας: Ήρεμη μείνε να ακούς και πάψε να γκρινιάζεις.
Ευρώπη: Λέγε, κουνήσου, γρήγορα, επίσκεψη αναμένω.
Δίας: Κανείς δε θάρθει.
Ευρώπη: Πού ξέρεις;
Δίας: Για πες: Αλήθεια, όταν πετούσατε, ο Ταύρος σε γοήτευε;
Ευρώπη: Ναι! Τα κρινοκέρατά του σταθερά, η ουρά τυλιχτή γύρο μου, η ράχη του μπαμπάκι, ξεναγός άριστος, ταχύτατος. Με διαβεβαίωσε πως τα κρίνινα αυτιά του ρουφούσαν τα λόγια μου και τάστελναν με κεραίες στον αγαπημένο μου. Γι αυτό και συχνά έρωτα λόγια έλεγα κι αγάπης όρκους έστελνα.
Δίας: Για τον αγαπημένο σου έψαλες τόσους έρωτες, όλα που τραγουδούσες;
Ευρώπη: Μα φυσικά!
Δίας: Πω, πω! Ο Ταύρος με όλα μέθυσε, για κείνον ότι τάλεγες...
Ευρώπη: Χαχαχα! Ταύρο θα ερωτευόμουνα; Όλα τα ζώα αγαπώ, μα όχι και να τα... ερωτευτώ!
Δίας: Τι συμφορά!
Ευρώπη: Σε ποιου κεφάλι η συμφορά;
Δίας: Σε σένα, σε εμένανε;
Ευρώπη: Καμιά για μένα. Γιατί μπορεί σε σένα..; Τι σχέσει έχεις με αυτά;
Δίας: Ο Ταύρος σε πολυερωτεύτηκε προτού καθίσεις στη ράχη του και τα στήθια σου πριν τον χαϊδέψουν.
Ευρώπη: Στήθια μου δεν τον χάιδεψαν, μόνο που τον αγγίξαν.
Δίας: Δεν ξέρεις πως άγγιγμα στηθιών, νεκρούς που αναστήσαν;
Ευρώπη: Ερωτιάρης;
Δίας: Ε!
Ευρώπη: Ε..; Ο ταύρος λοιπόν ανασήκωνε τη καμπούρα του λαιμού για να μ' αγγίξει όπως οι άντρες, αγκαζέ, πλησιάζουν το μπράτσο στα γυναικεία στήθη;
Δίας: Συ, νόμιζε, πως τόκαμες να δείξεις τον ερωτά σου.
Ευρώπη: Ο έρωτάς μου φλέγεται μόνο απ' τον Αλφάβητο!
Δίας: Αλφάβητο κι Αλφάβητον! Λίγο δεν τον ξεχνάς;
Ευρώπη: Ό,τι η Ευρώπη αγαπά, ποτέ δεν το προδίδει
Δίας: Μεγάλα λόγια!
Ευρώπη: Αληθινά!
Δίας: Μέχρι άλλον να γνωρίσεις, τη δύναμή του τη γευτείς και θες να κατακτήσεις.
Ευρώπη: Η εξουσία δε με γοητεύει!
Δίας: Αλήθεια, σε όλα, όσα ο ταύρος σου έδειξε πετώντας ψηλά, θάθελες να δώσεις τ' όνομά σου, βασίλισσά τους να γενείς;
Ευρώπη: Να θέλω, εγώ; Οι άνθρωποι που ζουν εκεί, πρέπει ν' αποφασίσουν.
Δίας: Σιγά που πρέπει οι (...θεοί....), ανθρώπους να ρωτήσουν;
Ευρώπη: Ποιοι..;
Δίας: Λέω, οι ισχυροί θα επιβάλλουν το όνομά σου και να γίνεις βασίλισσα.
Ευρώπη: Ο Αλφάβητος μου έμαθε βασιλείς να τους αρνούμε και της Ευρώπης τη ζωή οι ισχυροί να μην μπορούν να καθορίζουν ν' απαιτούν, να κάνω αυτοί ότι μου πουν, στη σκέψη μου να μπούνε.
Δίας: Παιδί είν' ο Αλφάβητος, άμυαλος, πεισματάρης, με δίχως πίστη, σοφός νομίζει θα γενεί, στη γη παντού θα εξαπλωθεί κι αυτός θανε κυρίαρχος, όλοι γι αυτόν θα ομιλούν και τα πολλά στολίδια του πάντα θα χρησιμοποιούν.
Ευρώπη: Εκτός από το... άμυαλος σε όλα συμφωνώ γι αυτό κι εγώ εμπόρεσα να τον ερωτευτώ. Μα τέλος πάντων ποιος είσαι συ που όλα αυτά τα λέγεις και χρόνο τον πολύτιμο τόσον πολύ μου κλέβεις..; Α! Ένα περίπατο μακρυά από τον πλάτανο θα κάνω... Εεε! Ποιος είναι αυτός, ο γίγαντας, το δρόμο που μου φράζει;
Δίας: Είναι ο Τάλω, ο φύλακας δικός σου και της Κρήτης. Προστάτης σου θε να γενεί.
Ευρώπη: Και στους γονείς μου αρνήθηκα φύλακες και προστάτες!
Δίας: Σε ξένους τόπους είσαι δω.
Ευρώπη: Ο Αλφάβητος, μούπε σαφώς: Αν θέλω τα στολίδια του, προστάτες να αρνούμε. Ευρώπη και Αλφάβητος ή λεύτεροι θα παντρευτούν ή δε θα συμπορευτούνε. Διώξε λοιπόν τον Τάλω σου, εμπρός μου κι ένοπλος να μη στέκει και το σκυλί του που κοιτά, αγριωπά που με θωρά, βρυχμούς του που μου δείχνει.
Δίας: Μ' αυτούς πλέον θε να ζεις!
Ευρώπη: Τώρα που θάρθει ο Αλφάβητος, όλους μακριά θα διώξει.
Δίας: Τέλειωσε ο Αλφάβητος για την Ευρώπη! Θεός θάναι ο Αφέντης της, αυτός και στην ψυχή της, στο σώμα της, στο πνεύμα της και στην υπόστασή της.
Ευρώπη: Λόγια θανάτου ακούγονται! Πώς τέλειωσε ο Αλφάβητος; Μ' αυτόνε εγώ προσμένω. Ο ταύρος με σιγούρεψε πως μήνυμα του έφερνε: Καβαλικεύτρα να γινώ, μαζί με ταύρο να πετώ και κει που θα προσγειωθώ, να τον επεριμένω.
Δίας: Όλα θα μάθεις, θα στα πω.
Ευρώπη: Άλλο αν θα... σιγουρευτώ.
Δίας: Εγώ είμαι ο ταύρος...
Ευρώπη: Χαχαχαααααααααα!
Δίας: Είμαι ο Δίας ο Θεός, Ελλήνων και Ρωμαίων, εις τα δυσμάς κι ανατολάς και όλων των βορέων. Θεός, που είμαι, όλα μπορώ και όψη να αλλάζω, μορφές να παίρνω διάφορες, τα πάντα μεταλλάζω.
Ευρώπη: Και τι τον κάνει ένα θεό, νάναι μεταλλαγμένος;
Δίας: Το πάθος που τον κυρίεψε, νάναι ερωτευμένος!
Ευρώπη: Ερωτευμένος..;
Δίας: Στο Νείλο που σ' αντίκρισα με τους γονείς να πλέεις, ευθύς με βέλος πλήγηκα, απ' του έρωτα τα βέλη. Όλα τα κάνω έκτοτε, για σένανε πεθαίνω, έξω απ' τα παραθύρια σου μπαίνω και να ξαναβγαίνω. Εγώ με κρίνα ράντισα, τη στρώση και το σώμα και την πνοή μου ξέχυσα στο ανοικτό σου στόμα. Στον Ελ ξομολογήθηκα το μέγα το θεό σας και ευλογία μούδωσε να κλέψω την καρδιά σας. Δεν άντεχα να έφευγα πίσω να σε αφήσω δίχως το γεια να σου ειπώ λίγο να σε γνωρίσω. Κεραυνοβόλα χτύπησες τα βάθη της καρδιάς μου, με θόλωσες, μου έκλεψες το νου τα λογικά μου. Θεός που έχω τη δύναμη να μεταμορφωθώ ευθύς να κλέψω σκέφτηκα αυτήν που αγαπώ. Έμαθα την αγάπη σου, στα ζώα τη φιλία και ταύρος αποφάσισα, να γίνω εσχεδίασα για να σε κλέψω εύκολα, αγάπη μου τη μία. Ο πρώτος και ο μέγιστος είσαι ο έρωτάς μου η ελπίδα και το στήριγμα της δόξας και χαράς μου.



(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν)







κοτσύφια:
                       
                   Ούτως υπνώσαις, Κωνώπιον ως εμέ ποιείς 
                   κοιμάσθαι ψυχροίς τοίσδε παρα προθύροις
περιστέρια:
                    Έτσι νάδινε ο Θεός να κοιμάσαι κι εσύ Κωνώπιον όπως
                    κι εμένα με κάνεις να ξαγρυπνώ μπρος στα κρύα σου παράθυρα





Ευρώπη: Ως ο κοινός θνητός μιλάς.
Δίας: Η φλόγα του έρωτα μιλά! Την ανταγάπηση ποθώ!
Ευρώπη: Θεό εάν ερωτευθώ, Αλβάβητο θ' απαρνηθώ.
Δίας: Θεού στο θρόνο αν στηθείς, συμπόσιά του θα γευθείς, το νέκταρ του θ' απολαμβάνεις, δόξα του θα λαμβάνεις. Το μέγα που θα σκέπτεσαι: Μητέρα, τέκνων θεού, θα στέφεσαι!
Ευρώπη: Δόξες θεών δε συγκινούν μπροστά εις τον Αλφάβητο..! Αλήθεια, τέκνα δεν... έχει ο θεός;
Δίας: Τέκνα του Δία, μοναδικά, θα είναι από σένα!
Ευρώπη: Άπειρα χρόνια εσύ που ζεις, δίχως τεκνοποιία;
Δίας: Έψαχνα τη μοναδική, εσένα τη μία!
Ευρώπη: Και ξάφνου αν επέθαινες;
Δίας: Θεοί, είναι αθάνατοι!
Ευρώπη: Σίγουρος;
Δίας: Θεό αμφισβητείς; Ξέρω πως ο Αλφάβητος σπέρνει αμφισβητήσεις, θεών είν' υπονομευτής, μπολιάζει τις συγχύσεις.
Ευρώπη: Φόβο τόσο, απ' Αλφάβητον;
Δίας: Θα τον εξαφανίσω...!
Ευρώπη: Τιιι μουρμουράς..; Μα πες: Παιδιά δεν έκανες, μήτε παντρεύτηκες καμιά, θεά-θνητή;
Δίας: Εγώ να παντρευτώ; Δίχως ερωτευμένος νάμαι..;
Ευρώπη: Θέλεις να περπατήσουμε;
Δίας: Α! Όχι! Ο ήλιος να σε μαυρίσει; Στο πυκνό του πλάτανου φύλλωμα ας μείνουμε.
Ευρώπη: Φοβάσαι μη σε δουν;
Δίας: Είδες ποτέ θεό κρυφτό;
Ευρώπη: Βγες τότε και φώναξε, εμένα γύρο δόξασε! Παντού στο σύμπαν ν' ακουστεί, ο Δίας πως πρώτη του φορά γάμο θα κάμει και παιδιά!
Δίας: Δία πληγώνεις! Αμφισβητείς όσα για γάμο και παιδιά σου μαρτυρώ;
Ευρώπη: Ούτ' ερωτεύτηκες ποτέ;
Δίας: Πρώτη φορά στα μάτια σου τον έρωτα τον είδα. ´Ίσως γιατ' οι πολλές δουλειές τον χρόνο μου τον κλέβαν, γύρο μου δεν εκοίταγα, τα θηλυκά απόφευγα.
Ευρώπη: Κι έτσι πρώτη σου φορά, πάνω στου Νείλου τα νερά, εμένανε εμπάνισες κι αμέσως μου την έπεσες.
Δίας: Τον Ελ δοξάζω, Νείλο υμνώ που κει με προσκαλέσανε για θεϊκές κουβέντες.
Ευρώπη: Στον Πάππου μου, το Νείλο, μαρτύρησες τον... πρώτο ερωτά σου;
Δίας: Την άδεια σου ευθύς ζητώ να στείλω τα μαντάτα.
Ευρώπη: Θεός, άδεια από θνητή ζητά;
Δίας: Θεοί, ποτέ δεν ψεύδονται!
Ευρώπη: Αυτό, μπορείς να τ' ορκιστείς;
Δίας: Εις τους θεούς ορκίζομαι που είναι η αλήθεια!
Ευρώπη: Αλφάβητος μου έμαθε πως οι θεοί είναι ψέμα!
Δίας: Η δράση του Αλφάβητου, θεούς πολύ απασχολεί! Ή πρέπει να...περιοριστεί ή να...ακυρωθεί!
Ευρώπη: Παιδιά του μόλις θα γεννήσω, γι Αλβάβητο θα ομιλώ, αυτόνε θα δοξολογώ, τη δόξα του πατέρα τους, άσβεστη θα κρατήσω. Ευρώπη με Αλφάβητο, μαζί θα περπατούμε και τα παιδιά ανάμεσα, χέρια θα τους κρατούμε!
Δίας: Παιδιά δικά μου θα γεννήσεις και με Αλφάβητο ποτέ, χέρια δε θα κρατήσεις.
Ευρώπη: Τι είναι αυτό που ξεστομάς; Τι για παιδιά σου μου μιλάς.
Δίας: Στη μήτρα σου κυοφορείς, τρίδυμα θα γεννήσεις..!
Ευρώπη: Μάνα, μανούλα άκουσε, Τηλέφασσα γλυκιά μου, κεραίες στήσε και πομπούς κραυγή θρήνου να λάβεις: Η Κόρη, η Ευρώπη σου θεόπουλα κυοφορείειειειειει......!




Χορός


Εύρώπη του Αγήνορα κόρη και Τηλεφάσσας
να κάμεις τι εσκέφτηκες, μήπως να αποθάνεις;


Κραυγή του πόνου σου πνιχτή στα πέρατα εχάθη
στον ουρανό ανέβηκε στα πλάτη και στα βάθη.
Ετράνταξε όρη ψηλά όλα τα στερεώματα
κραυγή που γέμει με οργή για Δία τα καμώματα.
Σκίρτησε μάνας σου η καρδιά μα χίλια μίλια απέχει
κι Αγήνορας τραντάχτηκε μα τόπο σου δεν έχει.
Κι ο Αλφάβητος σε άκουσε, γνώρισε τη φωνή σου
κι αναζητά ολόσυμπα που πέμπει η κραυγή σου.
Μα μέσα εις τον πόνο σου καλό εστάλη νέο:
Αρήτη, που ξενάγησες στα πέριξ όλα του Νείλου
και με δεσμά δεθήκατε αγάπης και του φίλου,
από Κολχίδα επέστρεφε, μετά απ' αποστολή
με κύρος της βασίλισσας, Φαιάκων τη στολή.
Στην Κρήτη ένα σταθμό ανάγκασαν τα κύματα
και περιφέρεται έως 'ρθουν καιρού καλά μηνύματα.
Απ' χρώμα κραυγής σου τρόμαξε και σε αναζητά
φίλη της αναγνώρισε, εδώ και κει κοιτά.
Νάτην πλησιάζει αγωνιά να μάθει τα μαντάτα
τι σέκανε και τρόμαξες πως δω σου βγήκ' η στράτα.
Εις τη Σχερία είπατε κει να τη συναντήσεις
με Φαίακες ν' αγκαλιαστείς Αλκίνο να γνωρίσεις.
Κάθε λοιπόν απέλπισμα διώξε απ' την ψυχή σου
φρόνιμη μείνε ήρεμη, έλεγχε τη φωνή σου.
Λύσεις να βρεις, η φίλη σου, βοήθεια θα δώσει
κι από του Δία τα δεσμά θα σε απολυτρώσει.





12η σκηνή


Τηλέφασσα: Ευρώπης είναι η κραυγή! Κεραίες μου δε λαθεύουν. Μα πνίγηκαν στου πόνου μου, γέννας Θάσου, τα πάθη. Λίγο δεν περίμενε, να βγει; Βιάστηκε και ξεμήτρησε στην κρίσιμη στιγμή. Από Ρόδο επεράσαμε, στη Θήρα σταματήσαμε και προς τη Θράκη ολοταχώς διάδρομο τον επήραμε. Μα ο Θάσος δεν περίμενε, το λώρο μας θέλησε να κόψει κι έτσι αποφασίσαμε μια στάση για τα γεννητούρια. Ξεμπάρκαρα σε τούτο το νησί κι ενώ τον εγεννούσα, ήλθε το σήμα της κραυγής. Η Ευρώπη με καλούσε. Μα την κατεύθυνση δεν μπόρεσα να καταγράψω. Οι πόνοι της γέννας, μπέρδεψαν. Αχ! Νέα ευκαιρία θα δοθεί; Δεν ξέρω αν πρέπει να ευχηθώ κι άλλη κραυγή να βγάλει ή ήρεμη νάχει τη ζωή κι εγώ στ' άγνωστο ας περιπλανιέμαι. Μα πρέπει αμέσως να μπαρκάρω. Τον Θάσο, με παραμάνα, σε τούτο το θαλασσοκυκλωμένο θ' αφήσω... Α! Θάσο θα ονοματίσω το νησί μήπως η Κόρη μου διαβεί, για το νέο αδελφό της ενδιαφερθεί και μάθει πως τη γυρεύω... Όμως, άκουσα πως οι Έλληνες έχουν το ξακουστό Δελφών Μαντείο. Εκεί, για χρησμό, το γιο μου Κάδμο θα στείλω με αναθήματα, όταν στη Θράκη φθάσουμε. Ίσως, ο Απόλλωνας που κει αφεντεύει, με λυπηθεί... Ρεφαίμ! Ρεφαίμ! Ρεφαίμ! Εσείς, οι νεκροί βασιλιάδες και ήρωες, όλοι οι νεκροί, στην ομήγυρη σας μη με δεχτείτε αν πριν την Ευρώπη μου δεν αγκαλιάσω λυτρωμένη από τους άρπαγες!




13η σκηνή


Αρήτη: Νάτην! Την Αγναντεύω..! Κινήσεις και κορμοστασιά, δικά της! Εγώ, που πανέμορφη μ' αποκαλούν, ζήλεψα της Ευρώπης την ωραιότητα! Μα στην Κρήτη, πώς βρέθηκε, τι την πονά, αλλόκοτη γιατί δείχνει..; Τρέχω κοντά της μήπως κακό κάποιο προλάβω. Να καθυστερήσει η αναχώρησή μου δίνω εντολή! Ααα! Τον Αλκίνοο να ενημερώσω πως αργότερα θα επιστρέψω. Πέτυχε, να μάθει, η Αρήτη του να μεσολαβήσει ανάμεσα στους Αργοναύτες και στους άρχοντες της Κολχίδας. Και όχι μόνο αυτό, ως των Φαιάκων η βασίλισσα, πάντρεψα Ιάσονα και Μήδεια με γαμήλιο δώρο 12 σκλάβες. Με το πλέον γοργοκίνητο απήδαυλο πλοίο, σκέψη μου θα του στείλω.




(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Νου και μυαλό ανθρώπινο σε τούτα τα απήδαυλα!
Γιατί δεν έχουν τα γοργά καράβια των Φαιάκων
σαν τ' άλλα τα πλεούμενα τιμόνια ή κυβερνήτες,
μον' βρίσκουν έτσι μόνα τους τη σκέψη των ανθρώπων
και ξέρουν όλων τα χωριά, τα καρπερά χωράφια,
και γοργοτάξιδα περνούν της θάλασσας τα πλάτια,
κρυμμένα μες στην καταχνιά και στην πυκνή θολούρα
κι ούτε φοβούνται να χαθούν, μήτε κακό να πάθουν.





14η σκηνή


Αλφάβητος: Ελ,Ελ,Ελ! Πώς μπόρεσες τη φρίκη να γεννήσεις και την Ευρώπη από εμέ και μάνα να στερήσεις; Με Δία μηχανεύτηκες κι όλους πληγές μας γέμισες! Αλήθεια, έστω μια φορά, θεοί καλό να κάνανε! Μόνο τη συμφορά σπέρνουν οι θεοί, πόνο μόνο γεννούνε. Καλά εγώ θεώρησα πως ύποπτη μου φάνηκε η από Ελ αθώωσή μου στην Τηλέφασσα! Ήξερε πως θα μάθαινα, το έγκλημα του Δία και τις δικές του ευθύνες να μετριάσει ήθελε. Όμως, ο ήλιος ο κατάλαμπρος ο μυριολαμπισμένος ουδέν κρυπτόν δεν το κρατά όλα τα φανερώνει. Ο Δίας που ενόμιζε πως καμουφλαρίσμενος, ως ταύρος θα εξέφευγε απ' οφθαλμούς θνητών, δεν ξέρει πως οι άνθρωποι με μηχανές κοιτούνε κι όλα τα επιβλέπουνε μέχρι το σύμπ' ακούνε.
Ο Αλφάβητος συνέλαβε τους ήχους της Ευρώπης, το στίγμα της εντόπισα, μηνύματα λαμβάνω. Όλοι οι φίλοι πρόστρεξαν, οι Αλφαβητοφίλοι, διαδρόμους παρατήρησαν, σημάδια τα ανάλυσαν, εικόνες παρατήρησαν και η Ευρώπη φάνηκε πως με τη θέλησή της, το Δία ακολούθησε, ταύρο εκαβαλίκεψε και πήρε τη φυγή της. Μα εικόνες οι νεότερες, που από ψηλά μας έρχονται, δείχνουν πως εβιάστηκε το σώμα της, το είναι της και όλη η ψυχή της. Τον τόπο που την κρύβουνε, τον ακριβή ζητούμε μα σίγουρο είναι πως Βορρά Μεσόγειου κοιτούμε.





(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Και τα πουλιά γνωρίζουμε, οι πέτρες τα ακούμε
και μεις Αλφαβητόφιλ' είμαστε και βοηθούμε.
Εις την Ευρώπη βάλσαμο τα κελαδηματά μας
οι ήχοι της πετρολαλιάς, και τα κυλίσματά μας.






15η σκηνή


Αρήτη: Φίλη μου αγαπημένη...!
Ευρώπη: Αρήτη;!
Αρήτη: Από Κολχίδα έρχομαι εις τη Σχερία πάω. Μα λόγω του μέγα του κυματισμού , παρά τ' άφοβα απήδαυλα, είπα στην Κρήτη ν' αράξω. Όμως, ενώ οι ομορφιές της Κρήτης με κυκλώναν, ξάφνου ακούω την κραυγή τη γνώριμη δική σου κι αμέσως γοργοπόδαρα την κρύπτη σου εβρήκα. Πες μου, γιατί ταξίδεψες, στην Κρήτη, γιατί ήλθες..; Αααα! Ο άνδρας ποιος είναι αυτός, πισώπλατος που στέκει;
Ευρώπη: Μ' απάτησε, με άρπαξε, ταξίδεψα μαζί του και εις τη Γόρτυνα εδώ, στην ομορφιά της Κρήτης, κάτω από τον πλάτανο, που του Ληθαίου τα γάργαρα μας σιγοτραγουδούνε, στον ύπνο με εβίασε, της παρθενιάς υμένα παραβίασε και στα βαθιά του κόλπου μου το σπέρμα του ξεχύθη και τρία αγόρια κυοφορώ, δίχως του έρωτα τη συνοδεία, στης γυναίκας την πρώτη τη στιγμή. Και κει που του Αλφάβητου το σπέρμα το ποθούσα, με τα παιδιά του τα λαμπρά στον κόσμο να γυρνούσα, κάθε της γης γωνιά παντού, μ' αυτά να την κοσμούσα, ξάφνου, χωρίς του έρωτα τα πάθη και τα βέλη, έχω γεμάτο με παιδιά τον κόλπο μου τον άδειο που σ' άντρα πριν δεν πέτρεψα εκεί να εισχωρήσει αφού θρόνο για τον Αλφάβητο είχα εγκαταστήσει.
Αρήτη: Αποσβολωμένη!
Ευρώπη: Εγώ, συντετριμμένη!
Αρήτη: Τέτοιες, είναι πράξεις από θεούς. Ή, ανθρώπων καθ' εικόνα τους και καθ' ομοίωσή τους!
Ευρώπη: Μέσα έπεσες!
Αρήτη: Ανθρώπων;
Ευρώπη: Θεού;!...
Αρήτη: Αν υποψιαστώ ότι, Δίας ο δράστης του βιασμού...
Ευρώπη: ...δε θα το πιστέψεις!
Αρήτη: Θα το....
Ευρώπη: ...πιστέψεις;!
Αρήτη: ...το πίστεψα!
Ευρώπη: Θεός παρθένος είναι!
Αρήτη: Έτσι σου πλασαρίστηκε;
Ευρώπη: Η πρώτη του ότι.....
Αρήτη: ...είσαι!
Ευρώπη: Πώς το ξέρεις; Τον άκουγες; Όταν του έρωτα τα στεφάνια μου έπλεκε και πως.... εμέ περίμενε..;
Αρήτη: ...σε όλη τη ζωή του και θάσαι η γυναίκα του, η μόνη και στερνή του!
Ευρώπη: Τα λόγια του ακούω από σένα.
Αρήτη: Τα έχω ακούσει κι εγώ!
Ευρώπη: Από το Δία;
Αρήτη: Όχι!
Ευρώπη: Ουφ! Εντάξει, είναι ο βιαστής μου. Μα αν ψέματα μου είπε, δεύτερο βιασμό...
Αρήτη: ...τον έχεις υποστεί.... ήδη!
Ευρώπη: Αρήτη, τι λόγια μου προσφέρεις;
Αρήτη: Άκου Ευρώπη φίλη μου, από θεές κι από θνητές θρήνους συχνά ακούω, τους βιασμούς τους μαρτυρούν, μούλικα περιφέρουν. Σε σπήλαια τις κουβαλά, κει έρωτα πουλάει κι αφού όπιο τις κερνά στον ύπνο τις βιάζει.

Ευρώπη: Την παρθενία του πίστεψα..!



(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν)

Την παρθενία, οι θεοί, στην τσέπη τη φυλάγουν
παρθένες για να τους ποθούν πίσω τους να τις άγουν.



Αρήτη: Μα ο άντρας, αυτός, πισώπλατα εκεί γιατί να στέκει;
Δίας: Εγώ Αρήτη στέκομαι, ψευτιές σου να ακούω!
Αρήτη: Δία..;!
Δίας: Ναι, εγώ..! Όρθια γιατί στέκεσαι και δε με προσκυνάς; Άνθρωπος που θεός σου έγινε, μπορείς να τον περιφρονάς;
Αρήτη: ............
Δίας: Μίλα..! Σε θεό μπροστά στέκεσαι... Σε θεό που άνθρωπος έγινε για το καλό ανθρώπων... Συνεχίζεις τη σιωπή..; Πες στη φίλη σου την αλήθεια... Περιμένει η Ευρώπη... Κι εγώ αναμένω.... Πες πως έπρεπε το γένος να ανανεώνω... Να το μπολιάζω με νέο αίμα για να μην καταστραφεί... Η δημιουργία είναι αέναη πράξη..! Άνοιξε λοιπόν το στόμα σου... Πες πόσο υποφέρω ως άνθρωπος που το σώμα μου προσφέρω και το ενώνω με φθαρτά γυναικεία... Τη θυσία, όταν εκχύνω το αίμα μου σε θνητά σώματα για να δημιουργούνται νέοι άνθρωποι, μακρυά απ' την ανθρώπινη φθορά..! Δίχως του έρωτα το πάθος, ν' αναγκάζομαι μες στα σπήλαια σε συνουσία, αν και θεός..! Και αυτά, γιατί αγαπώ των ανθρώπων το γένος..! Να, η Ευρώπη, με τους τρεις γιους μου, θα ξεκινήσει από την Κρήτη το νέο άνθρωπο... Την Κρήτη που με γέννησε μες εις τα κορφοβούνια, μπορώ ν' αφήσω αδόξαστη..; Ψηλόν Ορείτη άγνωστον..; Κι αυτό, μ' ένα ψεματάκι..! Αλήθεια, το... ψεματάκι σ' ενοχλεί ή η νέα δημιουρ- γία; Άλλωστε, οι θεοί, κύριοι ψέματος κι αλήθειας είναι... Και τα δυο εδημιούργησαν... Μπορούν λοιπόν και να τα χρησιμοποιούν... Οι δημιουργοί, διάκριση δεν την κάνουνε. Τα δημιουργήματά τους αγαπούν και τα χρησιμοποιούν... Ψέμα και αλήθεια, οι θεοί, δεν ξεχωρίζουμε μπας και τα πληγώσουμε..! Αλλά, βασίλισσα εσύ κι από... διακρίσεις ξέρεις! Πληγές γεμίζεις τους θνητούς, όταν τους ξεχωρίζεις. Θέλεις, και οι θεοί, θνητοί να γίνουν με ξεχωρίσεις, σ' αλήθειες και σε ψέματα να κάνουνε διακρίσεις..; Πες, μίλα, μούγκριξε, δείξε μας τη φωνή σου, εγώ θεός και ξέπεσα ως συνομιλητής σου... Λέγε λοιπόν, τι σε πονά που η Κρήτη θε να δοξασθεί με την Ευρώπη εδώ που έστησα κι έχει γονιμοποιηθεί; Μήπως στη Σχερία σου ήθελες, εκεί να εγκατασταθεί και... Φαιάκων η... βασίλισσα!, μ' Ευρώπη από το Φοίνικα, αυτή να... δοξαστεί..;
Αρήτη: Τέλειωσες;
Δίας: Αν και δε διαλέγομαι με θνητούς, λέγε να ντροπιαστείς!
Αρήτη: Και σε θεά μπροστά, τούτα όλα θα γκάριζες;
Δίας: Ποτέ δεν μπλέκω τις θεές στις σχέσεις Δία-ανθρώπων.
Δίας: Ακόμη, κι αν είναι η Ήρα;
Ευρώπη: Ήρα..;
Αρήτη: Η σύζυγος, θεά! Η... μία!
Ευρώπη: Κι άλλη;
Δίας: Σου ορκίζομαι...
Αρήτη: Σσσ..! Διώνη! Μάνα της Αφροδίτης!
Δίας: Αν Διώνη δεν παντρευόμουνα, Καλλίστη θα την είχαμε; Θα υπήρχε η Αφροδίτη;
Ευρώπη: Δύο, αυτές παντρεύτηκε..;
Αρήτη: Αλλά, μύριες επηδούσε...
Δίας: Τιιι γλώσσα, ενώπιον θεού!;
Αρήτη: Το πήδημα, θεοί δεν το... δημιουργήσανε; Τότε, δεν... ενοχλούσε;
Ευρώπη: Ένα παιδί έχεις, την Αφροδίτη, και τρία τώρα τα δικά μου..;
Δίας: Πάψε Αρήτη να χαχανίζεις. Εμένα... ρωτάει!
Αρήτη: Άστα, πάλι ψέματα θα πεις. Λοιπόν Ευρώπη φίλη μου, δεν ξέρει πόσα έχει . Με σύζυγους πόσα έκαμε και πόσα με μορόζες.
Δίας: Ελληνικά, δεν... ομιλείς; Νοθεύεις την πατρώα!
Αρήτη: Αν το... μορόζα σ' ενοχλεί, πες μας: πόσα με... ερωμένες;
Δίας: Έτσι! Οι Έλληνες δημιούργησαν τον έρωτα, εξ ου και οι... ερωμένες!
Αρήτη: Άσε τι οι Έλληνες δημιούργησαν και πες εις την Ευρώπη: Θέλεις το φτερωτό απήδαυλο Σχερία να το στείλω κι απ' το Ηραίο σε στιγμή την Ήρα να τη φέρω, νέα καμώματά σου για να δει;
Δίας: Δε σκέφτεσαι αν ο Ποσειδώνας οργιστεί, πλεούμενό σου σου βυθιστεί και κυβερνήτες κωπηλάτες σας πνιγούν; Διόλου δεν έχεις αισθήματα; Βασίλισσα, βλέπεις!
Αρήτη: Χαχαχαχαχαχα!!!! Κυβερνήτες! Κωπηλάτες! Σε ποια... εποχή βρίσκεσαι; Οι άνθρωποι ξεπέρασαν την των θεών τη γνώση. Οι τέχνες μεγαλούργησαν. Τα πλοία μας, με νου ανθρώπου ταξιδεύουν και χέρια δε χρειάζονται. Πετούν, γυρνούν, πλένε παντού απήδαυλα και δίχως κωπηλάτες.
Δίας: Τέτοια είν' η καταστροφή απ' τα έργα Προμηθέα;
Αρήτη: Τι μουρμουράς; Κάτι για... Προμηθέα; Ναι, η φωτιά του μεγαλούργησε κι οι τέχνες που μας δίδαξε δοξάζουν τους ανθρώπους.... Μα πάλι κουβέντα άλλαξες! Θέλεις εδώ να κουβαλήσω και το Διόνυσο που η Σεμέλη εγέννησε με σένα βατευτή και στη Σχερία έκρυψες με Μάκρη ως τροφό του, την Ήρα να τυφλώσεις..; Όμως, επιθυμώ λίγο με τη φίλη μου να μείνω! Ευρώπη και Αρήτη κουβέντες γυναικείες μα και για το μέλλον να πούμε. Πήγαινε μια βόλτα μέχρι τον Όλυμπο, οι ... έντεκα, μπορεί ν' ανησυχούν που τόσο απουσιάζεις! Πριν φύγω για τη Σχερία, τους Φαίακές μου να συναντήσω, θα σε καλέσουμε για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.




(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Πείτε γυναίκες, πείτε τα, καλά να οργανωθείτε
σαν τα πουλιά τα λεύτερα και σαν πέτρες να ζείτε.
Πουλιά θα φτερουγούν πολλά και πέτρες θα κυλούνε
από ψηλά να μη σας δουν λόγια σας μην ακούνε.





16η σκηνή


Γόρτυνα: Ευρώπης και Αρήτης την παρέα μπορώ να προστεθώ;
Ευρώπη: Γόρτυνα, οικοδέσποινα, εσύ εμάς ρωτάς; Στο σπίτι σου εδώ, σε τούτα τα μέρη τα φιλόξενα, αγάλλεται η ψυχή μας.
Αρήτη: Για δες τη φύση να γελά και τ' άστρα που χορεύουν! Βλέπουν τρεις ξένες να μιλούν, ήρεμα να κοιτιούνται, χτες δε γνωριζόντουσαν, μα σήμερα φιλιούνται! Είναι η καρδιά της Γόρτυνας, της Κρήτης της λεβέντρας, που τους ανθρώπους αγαπά, ξένους δεν ξεχωρίζει, το χρώμα δεν την απωθεί, η γλώσσα δεν τη στρίβει και αν φτωχός ή βασιλιάς, άντρας είναι ή θήλυ, για όλους ίδια έχει ματιά, έν' άγγιγμα στα χείλη.
Γόρτυνα: Αρήτη! Συ μας δίδαξες τη φιλοξενία. Του θαλασσοδαρμένου Οδυσσέα τ' αγκάλιασμα από τη Ναυσικά, το έμπα στο Παλάτι σας του ναυαγού, η υποδοχή του ξένου και η οργάνωση της επιστροφής του με ό,τι χρειαζόταν, πατρίδα και σπιτικό του ο φιλοξενούμενός σας να ξαναδεί, στην ιστορία θα μείνει !
Αρήτη: Καλή μου Γόρτυνα, αυτό που πράττεις εσύ τώρα, για την Ευρώπη, αλλά και η ξακουστοκαλοσυνάτη Κρήτη, εμάς γοητεύουν! Η φιλοξενία είναι ταυτόσημη με τ' όνομά σας. Μα κι εξίσου έχω γοητευτεί απ' της Ευρώπης τη γεννήτρα. Όλη η Μεσοποταμία, Φοινίκη της και Ουγκαρίτ, η Αίγυπτος, φιλόξενοι και καλοκαρδισμένοι φημίζονται. Οι ταξιδιώτες Φαίακες γεμάτα τα πλοία επιστρέφουν με την καλοσύνη τους.
Γόρτυνα: Άκουσα την κουβέντα σας, αυτήνε με το Δία.
Αρήτη: Σίγουρα δεν ξαφνιάστηκες από θεοκαμώματα!
Γόρτυνα: Ένας ακόμη βιασμός ψυχής τε και σώματος. Διδακτική για τους ανθρώπους!
Αρήτη: Αφού ο θεός είναι βιαστής, τι θάν' τ' ομοίωμά του;
Ευρώπη: Η γυναίκα απροστάτευτη σ' ανδρών, θεών ορέξεις.
Γόρτυνα: Σκεύος τη θέλουν ηδονής, μήτρα αποδέκτη της ορμής, θεών-ανδρώνε βίαιο ή ποθητό οργασμό.
Αρήτη: Δυνάμεις να ενώσουμε, τη βία να τη σβήσουμε.
Ευρώπη: Εγώ είμαι νέα και σοφές σκέψεις σας θα ακούω. Όσα διδάγματα θ' αντλώ, από την πείρα- γνώση σας , στεφάνη μου θα τα φορώ, κι όπου βρεθώ όπου σταθώ, αυτά απ' τη γλώσσα θα κερνώ.
Αρήτη: Μα πρέπει να προσέχουμε! Η αρπαγή της Ευρώπης, ως εκούσια πράξη , ακόμη και ποθητή απ' την ίδια, ο Δίας θα προβάλει! Άρα, και το βιασμό θ' αποκρύψει... Πρέπει όμως να δεχτούμε: Πολύ ευκολόπιστα η Ευρώπη αντίκρισε το δυνατό τον Ταύρο! Ίσως, και η άγνοια για τα τερτίπια των ισχυρών. Λειτούργησε με τα αισθήματα για τον Αλφάβητο κι όχι με τη λογική: Γιατί ο Αλφάβητος ταύρο να στείλει; Πριν λοιπόν καβαλήσει τον ταύρο και γοητευτεί απ' το ορμητικό του πέταγμα, έπρεπε πιότερα να ρωτήσει! Η γνώση, ρυθμίζει την πορεία! Κάθε πλησίασμα ταύρων, πρέπει να ελέγχεται! Φοβού τους ισχυρούς και δώρα φέροντας..! Δεν ξέρουμε τι η Ευρώπη θ' αποφασίσει. Αν τα παιδιά του Δία θα κρατήσει και με τ' όνομα της η Επικράτεια θα επιγραφηθεί. Ήρεμα τις αποφάσεις της να πάρει... Όμως, σχέδιο ας ετοιμάσουμε! Όταν ο Δίας καλοπιάνει, προσφέροντας την Επικράτεια στ' όνομα της Ευρώπης, κάτι δυνατό μηχανεύεται..!
Γόρτυνα: Μα Αρήτη, πως θα την ελέγχει νομίζει. Μια στέψη ακόμη για να κυριαρχεί! Η Ευρώπη, ως εκ θεού δυνατή, να φαίνεται. Δοσμένη στο Δία να 'ναι, αλλά και από την ισχύ του να υπάρχει. Η Ευρώπη, δε θάχει βούληση, πράξεις και αποφάσεις. Πιόνι στα δάκτυλα Διός που, πίσω από τη λάμψη της, αυτός θα βυσσοδομεί. Έτσι τη θέλει, αυτό ποθεί και πάνω απ' την Επικράτεια αόρατος να φτερουγεί. Αυτό το ρόλο της επιφυλάσσει, αν η Ευρώπη δελεαστεί και όλα του τ' αποδεχτεί. Άλλο να δίνεις όνομα, άλλο νάχεις τη χάρη.
Αρήτη: Αντί λοιπόν μοναχικές, ας γίνουμε τρεις φίλες, σχέδια να καταστρώνουμε κι όχι του Δία μπαμπεσιές , μετά να διορθώνουμε.
Ευρώπη: Φοβού θεό και δώρα φέροντα;
Γόρτυνα: Ακριβώς Ευρώπη μου γλυκιά! Όμως, σιγά να τα κουβεντιάσουμε, Δία αυτιά να φράξουμε.


(Χορός: Φτερουγίσματα, τιτιβίσματα και κατρακύλισμα πέτρας)












Μέρος τρίτο





1η σκηνή
(Σε μια γωνία ο Αλφάβητος, στην άλλη Ευρώπη με Αρήτη. Δεν επικοινωνούν. Μόνο το Χορό ακούνε όλοι)


Αλφάβητος: Έμαθα, ξέρω, μπορώ! Στην Κρήτη η Ευρώπη βρίσκεται, εκεί την έχουν κρυμμένη. Εμπρός λοιπόν, ας το γιορτάσω Ουγκαρίτικα και Κρητικά.
(τραγουδά ο Αλφάβητος κι επαναλαμβάνει ο Χορός απ' την όχθη του Ληθαίου):


Ρεφαίμ: Νεκροί βασιλιάδες , ήρωες και όλοι σεις νεκροί!
Ρεφαίμ, της Ουγκαρίτ, Φοινίκης, Μεσοποταμίας
Ρεφαίμ, μάθετε πως οι ζωντανοί σας στέλνουν τη χαρά
Ρεφαίμ, όταν σε σας θα ρθούμε ο κόσμος θα γελά.
Όλος ο κόσμος να είναι εδώ και αυτή να απουσιάζει
ένα μαχαίρι δίκοπο μες στην καρδιά με σφάζει.

Στου λογισμού μου τα στενά σ' έχω μαχωνιασμένη
και στο σαλόνι τση καρδιάς εικόνα στολισμένη!
Όταν θα δω μαύρο πουλί ποτέ δεν το σκοτώνω
γιατί τον γνώρισα κι εγώ του χωρισμού τον πόνο

Μην τονε κλαίς τον αετό γιατί πετά κι ας βρέχει,
μα κλαίγε ένα μικρο πουλί απού φτερά δεν έχει

Ανε με δεις κιαμιά φορά να κλαίω στ' όνειρό σου
είναι γιατί με πλήγωσε σκληρά ο χωρισμός σου

Λείπεις μου και τη μοναξιά μόνη πως θα νικήσω
γύρισε σε χρειάζομαι λίγη χαρά να ζήσω


Χορός

Άλλων η καρδιά χαρούμενη κι άλλων σταματημένη
Τηλέφασσας δίχως παλμούς, 'Λφάβητου δονημένη.
Στης Θράκης τ' άσπρα χώματα Τηλέφασσα θα κείται
δε θέλει θρήνους κλάματα μη τη μοιρολογείτε.
Μόνη ευχή που άφησε στερνή παραγγελία
η Ευρώπη της που βρέθηκε νάναι η αγγελία.
Ο Κάδμος θρηνεί οδύρεται μετά απ' το Μαντείο
Δελφών, που χρησμοδότησε, πριν να του πει αντίο,
πως αγελάς ακόλουθος να γίν' ως ταξιδέψει
κι όπου αυτή θε να σταθεί ευθύς να ξεπεζέψει.
Τότε, μαντάτα έμαθε: Μήτηρ του ετέλεψε!
Τη Θήβα έκτισ' εκεί, μάνα στη Θήβα έκλαψε.

Ευρώπη: Τι τρομερά και φοβερά εις τα αυτιά μου φτάνουν; Βιάστηκε το σώμα μου, βιασμός και στην ψυχή μου. Έχασα τον Αλφάβητο και μόλις, ο Χορός, μαντάτο θλίψης έφερε πως δίχως μάνα έμεινα κι οι αδελφοί στην ξενιτειά. Ποιος ξέρει κι ο Αγήνορας, πατήρ ο αγαπημένος, τέλος ποίο θα έχει..; Αρήτη, φίλη μου καλή, κάνε με να ξεχάσω... Αν μελωδούν οι Φαίακες γλυκά όπως οι Κρήτες, πέμου, ν' ακούσω και βάλσαμο στη μαύρη ψυχή να στάξει.

Αρήτη: (με το Χορό να επαναλαμβάνει απ' την όχθη του Ληθαίου):
Απόψε να μην κοιμηθείς παρά να καρτερέψεις
να ακούσεις την κιθάρα μου κι απέ να πας να πέσεις.
Για σε τα γιούλια μάζεψα για σε και τ’ άλλα τ’ άνθη
απόψε σ’ ονειρεύτηκα κι ο ύπνος μου εχάθη.
Θες κι άλλη μελωδία;
Μη με παρεξηγήσετε σανδάλια που δεν έχω
θεοί μου τα εκλέψανε σε Κείνην να μην τρέχω.
Και αν είμαι μόνος και έρημος και περιφρονεμένος
αυτό που έχουν οι όμορφοι το 'χω και εγώ ο καημένος.

Μια ακόμη Ευρώπη μου; Άκου:
Αν είσαι κι αν δεν είσαι του Δήμαρχου αδερφή,
εγώ θα σε φιλήσω, κι ας πάω στη φυλακή!

Αυτός ο πόνος της καρδιάς, προς τί, τάχα, να είναι;
Όταv δεν είναι έρωτας, τί άλλο πράμα είναι;





2η σκηνή

(Ελ-Δίας-Αλφάβητος: Δεν επικοινωνούν)

Δίας: Κάτι σκαρώνουν Ευρώπη και Αρήτη.
Ελ: Νείλος και Αγήνορας, ποτέ να μη μάθουν ότι την αρπαγή της Ευρώπης γνώριζα.
Αλφάβητος: Τώρα που ξέρω, ταξίδι στην Κρήτη κρυφά θα οργανώσω. Την Ευρώπη θα πισωφέρω. Μα τους θεούς, και τους δύο, πρέπει να ξεγελάσω.
Ελ: Του Αλφάβητου τη σιωπή θα ζητήσω. Βέβαια, με αντάλλαγμα!
Αλφάβητος: Τρεις διήρεις με γεροδεμένους φιλαλφάβητους κωπηλάτες. Να εφορμήσω στην Κρήτη, να την ελευθερώσω!
Ελ: Τα βίτσια του Δία, την ηρεμία της ηπείρου μου δεν πρέπει να ταράξουν. Ακόμη και με τον Αλφάβητο θα πάω!
Αλφάβητος: Κανείς όμως ας μη μάθει! Η εκστρατεία, μυστική.
Δίας: Α! Δε θα επιτρέψω ανθελληνική δράση στην επικράτειά μου. Αν ο Ελ με προδώσει, εχθρό των Ελλήνων θα διατάξω τον Ερμή να τον διαδώσει! Οι Έλληνες, πάντα, εχθρούς απ' έξω αναζητούν για να σκεπάζουν τις πομπές τους. Χαχαχα!
Ελ: Θεός, θεός ο Δίας, αλλά όχι σε βάρος των Νότιων! Θα στηρίξω τον Αλφάβητο την Ευρώπη ν' αναζητήσει.
Δίας: Τα πλοία της Φοινίκης, της Ουγκαρίτ και όλου του Νότου θα παρακολουθώ..! Ωοο! Τι βλέπω; Τι θέλει ο Αλφάβητος στα ναυπηγεία των πολεμικών διήρων της Φοινίκης; Κάτι... ετοιμάζει!
Ελ: Με διήρεις, δεν πρέπει να εκστρατεύσει ο Αλφάβητος. Εμέ θα υποψιαστεί ο Δίας και στο Νείλο θα διοχετεύσει ότι γνώριζα την επιθυμία του γι αρπαγή της Ευρώπης.
Δίας: Πρέπει να παρακολουθώ μήπως Ελ και Αλφάβητος επικοινωνήσουν με την Ευρώπη. Και η Αρήτη είναι όφις καταραμένος. Όλα μπορεί να τα σκαρφιστεί.
Ελ: Και από τον Αλφάβητο πρέπει να προσέχω! Ουδέν καλόν από Αλφάβητο για θεούς.
Δίας: Την αλληλεγγύη θεού προς θεό θ' απαιτήσω από τον Ελ!
Ελ: Η αλληλεγγύη, και μεταξύ θεών, έχει τα όριά της.
Αλφάβητος: Να κλονιστεί η θεϊκή αλληλεγγύη πρέπει να οργανώσω. Θα εκμεταλλευτώ τον ανταγωνισμό των θεών. Γράμματα κι εικόνες θα στείλω σ' όλους τους ανθρώπους να μάθουν ότι Ελ και Δίας προσπάθησαν τον κόσμο να καταστρέψουν με κατακλυσμούς. Οι θεοί τρέμουν την ανθρώπινη γνώση.
Δίας: Αααα!!! Το βρήκα! Λοιπόν: Τι είναι οι βασιλείς; Απαντώ: Βασιλιάς= υποτακτικός θεού! Βασιλιάς και υποτακτικός, ταυτόσημα! Άρα, ο Αστερίων, ο της Κρήτης βασιλεύς, τι είναι; Μα υποτακτικός του Δία! Επομένως, ως δούλος μου, θ' αναλάβει αποστολή. Θα γίνει ο σωτήρας μου! Ο θεός σώζει το βασιλιά κι ο βασιλιάς σώζει το θεό και κύριό του..! Τι σου είναι οι θεοί όταν... σκέπτονται..!




Χορός

Θεοί οργανώνουνε, χώρια-μαζί, επίθεση.
Μα κι ο Αλβάβητος σχεδιάζει, απόβαση στην Κρήτη.
Ευρώπη και Αρήτη μεθοδικά κατίσχυση
κτίζουν, μαζί με Γόρτυνα, έως Φαιάκων κρύπτη.





3η σκηνή

Ευρώπη: Τέλειωσε! Τα σπλάχνα μου δε θα καταστρέψω, όπως οι γιατροί υπέδειξαν. Μα με του Αλφάβητου το πνεύμα θα τ' αναθρέψω. Φοβάμαι το πνεύμα των θεών!
Αρήτη: Δύσκολη απόφαση! Μα δυνατή! Η μάνα, και τη βία στη μήτρα της, την αγαπά. Το βιαστή απεχθάνεται!
Ευρώπη: Από το Δία θ' απαιτήσω, την υπόσχεση να τηρήσει!
Αρήτη: Πολύ θα χαρώ και η Σχερία, όλοι οι Φαίακες, να βρίσκονται κάτω απ' την ομπρέλα σου!
Ευρώπη: Όλη η Επικράτεια, που από ψηλά μου έδειξε όταν στην ράχη του σαν ταύρος με ταξίδευε, Ευρώπη θα λέγεται. Αυτή η υπόσχεση! Αμέσως λοιπόν πράξη να την κάμει κι ύστερα από τα μάτια μου να εξαφανιστεί.
Γόρτυνα: Να εξαφανιστεί;! Το Δία δε... γνωρίζεις!
Ευρώπη: Τα τσανάκια μας για πάντα χωρίζουν. Και στα παιδιά μου αυτά θα διδάξω!
Αρήτη: Έρχεται, ως άνεμος! Πάλι απ' την Ήρα κρύβεται! Να δούμε τι αποφάσεις φέρνει. Μετά, σιγά-σιγά, το σχέδιο μας σ' εφαρμογή θα θέσουμε.
Δίας: Λοιπόν..!
Ευρώπη: Λένε και ... καλημέρα!
Αρήτη: Έτσι κι αλλιώς, καλή δε θάναι!
Δίας: Αποφάσισα...
Αρήτη: Εσύ, μόνο αποφασίζεις!
Δίας: Ρόλος, αυτός, ο θεϊκός..! Λοιπόν: Βασίλισσα θα γίνει η Ευρώπη! Θα σε παντρέψω με τον Αστερίωνα, το βασιλιά της Κρήτης, γιο του Τεκτάμου. Θα υιοθετήσει τα τρία σου παιδιά...
Ευρώπη: Δικά σου..;
Δίας: Θεός με θνητές δεν τεκνοποιεί. Εξαίρεση με σένα, γιατί ο έρωτας και θεούς υποτάσσει. Στον Αστερίωνα όμως θα καταγραφούν τα παιδιά!
Γόρτυνα: Στον Αστερίωνα; Το... γνωρίζει;
Δίας: Ο πρώτος βασιλιάς της Κρήτης, από με βασιλεύει, στο Δία υπακούει, σε με υποτάσσεται!
Ευρώπη: Υποτακτικό βασιλιά, ούτε εγώ παντρεύομαι και τα παιδιά μου για πατέρα δε θα φέρουν.
Αρήτη: Άλλα... παιδιά;
Γόρτυνα: Άγαμος, άτεκνος ο Αστερίων!
Δίας: Και άτεκνος θα μείνει! Στην Ευρώπη αφοσιωμένος θάναι αλλά κρεβάτι νύφης δε θα δει! Η Ευρώπη είναι και θάναι του Δία!
Ευρώπη-Αρήτη-Γόρτυνα: Του Δία;!
Δίας: Μπα! Συνασπισμός..;
Αρήτη: Ένα, είμαστε!
Δίας Ένα! Μα πώς μπορούν να ενωθούν κόσμοι τρεις διαφορετικοί; Φοινίκη-Κρήτη Κόρκυρα..; Αλήθεια Αρήτη, τελικά πόσα ονόματα... έχετε; Φαιακία, Κόρκυρα, Σχερία; Πώς να σας αποκαλώ;
Αρήτη: Ξέχασες μερικά: Δρεπάνη, Μάκρις, Κασσωπαία και Άργος ή Κέραυνα. Μπορείς να χρησιμοποιείς όποιο θέλεις. Αν κι επικρατέστερα: Φαιακία και Κόρκυρα.
Γόρτυνα: Εγώ και τα δυο χρησιμοποιώ, μα στο Κόρκυρα βλέπω μέλλον!
Ευρώπη: Γρήγορα θέλω στην Κόρκυρα, Φαιακία ή Σχερία, να ταξιδέψω!
Δίας Τώρα, τρίδυμων ενδιαφέρουσα, ταξίδια δεεεν αντέχεις!
Ευρώπη-Αρήτη-Γόρτυνα: Χαχαχα! Δεεεν... αντέχει;
Δίας: Μα τέλος πάντων, γίνατε αυτοκόλλητες;
Γόρτυνα: Δία θεέ, ουσία η κολλητική τις τρεις μας κάνει ένα. Η Γόρτυνα είναι γη ενότητας, πολυκαρποφορούσα, με σκέψη την ελεύθερη, ανθρώπους αγαπούσα, που δεν μπορεί το άδικο μακρυά να μη το διώχνει, μάγουλο το δακρύβρεχτο ευθύς να μη στεγνώνει.
Αρήτη: Τι παναπεί Φοινίκησα, Κρήτισα, Φαιακίνα; Νότια, βόρεια, δυτική; Τι παναπεί Λευκή μαυράτη κίτρινη; Νια μέση ασπρομάλλα; Ένα μπορούμε νάμαστε κι οι τρεις σε ένα πρέπει!
Ευρώπη: Όλη η Επικράτεια, θάχει το όνομά μου, αν ένα δε θα είμαστε πώς θα ανθεί η χαρά μου; Αλλά και... Ευρώπη δίχως Φοινίκη, δεεε γίνεται! Όλα: Βόρεια-νότια, δυσμάς-ανατολάς, Ευρώπη θε να λέγονται μα όχι να υποταχτούνε.
Δίας: Διαβλέπω επανάσταση;
Ευρώπη: Το κάθε νιο που γίνεται είναι μια επανάσταση. Κι αλίμονο το κάθε νιο δεν είναι κάτι άλλο. Άλλο, που θάχει το καλό λαμπρή προμετωπίδα, διωγμένο θάναι το κακό χωρίς στροφής ελπίδα.
Αρήτη: Ειρηνικά τη κτίζουμε τούτη τη νια πορεία κι απ' τους θεούς δε θέλουμε άρνηση, δυσκολία.
Δίας: Τα ξέρω τα κηρύγματα Φαιάκων τα ειρηνικά. Είναι αμυαλιές του Βασιλιά, συζύγου σου Αλκινόου. Άκου, βασιλιάς κι ειρηνιστής! Ντροπή τίτλου βασιλικού..! Αλήθεια πώς τον αντέχεις; Με κείνα τα συστήματα που με υπονομεύουν; Συμβούλιου, με δώδεκα, εκείνος προεδρεύει μα λέει πως ισότιμοι πρόεδρος και οι άρχοντες. Κι ενώ μιμείται το δωδεκαμελές, δικό μου το Ολύμπιο, αλλάζει, με το... ισότιμο, προεδρική ισχύ. Και ποιος υπονομεύεται; Δίας ο παντοκράτωρ!
Αρήτη: Φοβάσαι επανάσταση των άλλων των θεών; Λες, η ισοτιμία του Αλκίνοου, να φτάσει ως τον Όλυμπο;
Δίας: Καθαιρεμένος θάπρεπε ο Αλκίνοος να είναι! Χάρη, σε... σένα τη χρωστά!
Αρήτη: Σε μεεε;! Αλήθεια, μη μου πεις πως είσαι ερωτευμένος και είμαι η... πρώτη σου, η... μια..; Ευρώπη, τι την κοιτάς; Πλέον, δε θα ξαφνιάζεται!
Δίας: Πολύ λουριά τα έλυσα, τάξη θα επιβάλλω! Λοιπόν, για την Ευρώπη, απόφαση ευθύς τη συνοψίζω: Τον Αστερίωνα παντρεύεται, μα χωριστή η κλίνη. Τα τρίδυμα, μόλις του ήλιου φως ιδούν, θάναι βασιλοπαίδια. Μίνωας, Κρήτης και Μινωίδων, βασιλιάς θα δοξαστεί. Σαρπηδόνας, θα βασιλεύει στην Ασία με κέντρο τη Λυκία. Κι ο τρίτος, Ραδάμανθυς, ο σοφότερος και δίκαιος που θα είναι, διέταξα τον Πλούτωνα δικαστής νεκρών στον Άδη να γενεί.
Αρήτη: Άκου και μας, ως μια φωνή: Η Ευρώπη για σένα τέλεψε, άλλο δεν την πλησιάζεις.
Δίας: Αυτό, δεκτό δε γίνεται! Όρους, θεός δε δέχεται! Η Ευρώπη απροστάτευτη δε γίνεται να μείνει, με τόσα βάρη στην κοιλιά, στους ώμους, στο κεφάλι. Τώρα εις το ξεκίνημα, σ' όλα προστάτη θέλει!
Αρήτη: Μ' αυτό είναι το καινούργιο της: Δίχως προστάτες νάναι. Ευρώπη απροστάτευτη, θε να μεγαλουργήσει κι άνθρωπος όπου κατοικεί γι αυτό θα την υμνήσει.


(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν)

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς
απ' όλους τους σωτήρες.
Αυτή είναι η ανώτατη λευτεριά
η πιο αψηλή.


Ευρώπη: Αίμα έχω Φοινικικό, Κρήτης την αντροσύνη και Κόρκυρας την παίδευση. Και απ' Αλφάβητον, καλά εμπεδωμένο: Όχι στην εκμετάλλευση από θεό ή άνθρωπο, απ' άρχοντα ή δούλο! Να πλούτος πούχει νόημα για νέο, για καινούργιο! Μ' αυτά ποθώ το στόλισμα!
Γόρτυνα: Κάτι και γω θέλω να πω: Τάλω ο γιγαντοφύλακας, όπλο και κυνηγόσκυλό του, μακρυά από την Κρήτη μου!
Δίας: Όσο ο Δίας κύριος και βασιλιάς...
Γόρτυνα: ..του κόσμου! Γνωστό τροπάρι θεϊκό! Αλήθεια, πόσους θεούς έχει ο κόσμος;
Δίας: Μην τον διακόπτεις το θεό! Λοιπόν, ο Δίας την Κρήτη αφύλακτη κι άοπλη δεν αφήνει! Ο Τάλλω είναι γίγαντας κι ο σκύλος θήραμα δεν το χάνει. Μα τούτου του όπλου η βολή, την αστοχιά δεν ξέρει. Οι Κρήτες θα ενθουσιαστούν!
Γόρτυνα: Ακόμη κιαν στο θεό θα ασεβώ, ευθύς και αμετάκλητα τούτο θα του το πω: Η Κρήτη η λεβέντισσα και η λεβεντομάνα, άοπλη θάναι! Στην Κρήτη δεν αρμόζουνε όπλα και μπαλοτιές, φύλακες ατσαλόδετοι, φόνοι και σκοτωσιές. Εγώ η Γόρτυνα εδώ, που άλλους ρόλους θάχω, μ' Ευρώπη θε να κατοικώ και σπίτι της θα στήσω, το στήθος μου θάναι ορθό: Όπλο ποτέ να μη διαβεί, ακουσιά του να μη φτάκει και η Ευρώπη άφοβη, δίχως προστάτες άοπλη, στα πέρατα να κάτσει.
Δίας: Στο αψηλό γεννήθηκα της Κρήτης όρος Ίδη και γεύτηκα Αμάλθειας κατσίκας το βυζί. Γυναίκας άμυαλης φωνή, Γόρτυνας Αρητοκτυπημένης, δε θα επιτρέψω κι άοπλη η Κρήτη μου να μείνει. Και αν γκρινιάζει η Γόρτυνα, αλλού θα μεταφέρω την της Ευρώπης κατοικιά. Όπου τα όπλα αζήτητα διόλου δε θα είναι.
Γόρτυνα: Στη Γόρτυνα Ευρώπη έφερες, στη Γόρτυνα θα μείνει !
Δίας: Γεννήτρα μου η Κρήτη μου: Και με Ευρώπη, ένοπλη, το ίδιο χωρίς μ' εκείνην..! Αρήτη, γιατί κρυφά κοιτάς, τι σύνθημα σου δίνει;
Γόρτυνα: Αφού τη μια μας τη φωνή, Δία καταφρονείς, την Ήρα θα φωνάξουμε πομπές σου να τις μάθει!
Δίας: Την Ήρα;!... Ελάτε βρε κουκλάκια μου όμορφα να τα βρούμε; Την Κρήτη θέτε άοπλη; Κι εγώ επικροτώ! Τους άλλους τι τους μπλέκουμε στις μεταξύ μας σχέσεις; Γόρτυνα, θέλεις και νάσαι αφύλακτη; Θα το προσυπογράψω, τον Τάλω στους ωκεανούς ευθύς θα τον πετάξω.
Ευρώπη: Από την αρπαγή μου πριν, με Αρήτη συμφωνήσαμε να την επισκεφτώ, τους Φαίακες που αγαπώ εκεί να συναντήσω και όλα που παράγουνε κοντά τους να γνωρίσω! Τώρα, με Αρήτη θα ταξιδέψουμε και από κει, πριν τη γέννα, πίσω θα ρθω στη Γόρτυνα, στην Κρήτη να γεννήσω...
Δίας: Τώρα που Αρήτη και Γόρτυνα πήγαν να ξεδιψάσουν, άκουσε προσεχτικά: Στην Κόρκυρα, στους Φαίακες δεν πρέπει να πηγαίνεις! Ο Βασιλιάς Αλκίνοος γραφικός κι αναρχικός!
Ευρώπη: Μα τι σημαίνει... αναρχικός;
Δίας: Βλέπεις; Παιδίσκη άβγαλτη είσαι και αφελής. Γι αυτό λοιπόν σε προσκαλεί, στα δίκτυα του να πέσεις, σ' ανάρχες του να μυηθείς.
Ευρώπη: Μα δε μου λες τ' αναρχικά τα δίκτυα του τι έχουν;
Δίας: Την εξουσία του ενός, Προέδρου, την αρνείται και Φαιάκων το Συμβούλιο, ισότιμα από δώδεκα, μόνο του διοικείται.
Ευρώπη: Αυτό και πριν το είπαμε. Άλλο, έχει... αναρχικό;
Δίας: Ειρηνιστής με γείτονες, φίλος με υπηκόους, με ταξιδιώτες φιλόξενος κι απολαμβάνει τ' αγαθά με όλους τους ανθρώπους. Δεν είδες τι έκαμε με τον Οδυσσέα που τον κουβάλησε η Ναυσικά, η Κόρη του, τσιτσίδι στο παλάτι με φύλλο συκής στα αχαμνά; Καταστρέφει την εικόνα του εξουσιαστή. Μετά, την ίδια τη θεϊκή.
Ευρώπη: Και οι Φαίακες ή Σχεραίοι; Πώς όλα αυτά τα δέχονται;
Δίας: Βαθιά έχουν μπολιαστεί. Κάτω από το δέρμα, μόρια τάχουν χώσει! Τεμπέληδες, δεν πολεμούν κι ειρηνικοί προβάλλονται! Ξέρεις, σκληρά, γιατί εργάζονται; Άκου!: Κρασί πολύ να φτιά- χνουνε κι έτσι να ευθυμούνε , νάχουν καλό το φαγητό να τρων και να γλεντούνε. Κι ύστερα το ρίχνουν εις τα λουτρά, στον έρωτα, τραγούδια και χορό. Αυτά είναι χάρες των θεών και όχι δόξες των θνητών! Βέβαια, για τα κατάντια των Φαιάκων, φταίει και ο Διόνυσος, αυτός ο μπεκρής καταραμένος....
Ευρώπη: ...Γιος σου..! Όλα, πλέον, τα ξέρω: 36... σύζυγοι και... 70... τέκνα!
Δίας: Μην ασχολείσαι με το παρελθόν! Άγνωσται σε σένα αι βουλαί του Θεού σου... Ας συνεχίσουμε. Έμαθες λοιπόν τα των Φαιάκων!
Ευρώπη: Ααα! Όλα... αυτά!
Δίας: Ναι σου λέω! Και που ν' ακούσεις...
Ευρώπη: Λέγε, λέγε....
Δίας: Πριν οι... φίλες σου επιστρέψουν, άκου: Κάτω από το φόρεμά της Αρήτης κρέμεται ο Αλκίνοος! Ανατρέπει τις κοινωνικές σχέσεις υπέρ της γυναίκας. Μέχρι και στις κρατικές συζητήσεις κουβαλά τη βασίλισσα, μιλά, έχει ρόλους και λύνει υποθέσεις. Άκουσες πως βρίσκεται εδώ: Ειρηνική αποστολή! Μεσολάβησε, λέει, ανάμεσα στους Αργοναύτες και στους Άρχοντες της Κολχίδας. Και όχι μόνο, πάντρεψε Ιάσονα και Μήδεια με 12 σκλάβες δώρο. Μα οι σκλάβοι, είναι κτήμα θεϊκό..! Πώς μια γυναίκα το τολμά να... βλάψει; Καταστρέφεται η πυραμιδική σχέση! Φαντάζεσαι οι θεές να μιμηθούν και ρόλους γυναικών να θέλουν να ενδυθούν; Όλα θ' ανατραπούν! Σχέδιο του Αλκίνοου αυτό! Και άλλοι, ίδια ενεργούν και στέλνω να τους ψάξουνε και να καταγραφούν.
Ευρώπη: Υπάρχουν κι άλλα;
Δίας: Τα πιο επικίνδυνα! Άκουσε: Τα πλοία τους απήδαυλα, δίχως τον κυβερνήτη, χωρίς κουπιά διατρέχουνε και φτερωτά γυρίζουνε τις θάλασσες του κόσμου. Μηχανές, λένε, με μυαλό ανθρώπινο κατασκεύασαν. Άκου, σκέπτονται οι μηχανές! Τι άλλο θ' ακούσουν οι θεοί!
Ευρώπη: Μα σε μας, αυτά, είναι γνωστά. Ουγκαρίτ -Φοινίκη δώσαμε τα φώτα. Ο Αλφάβητος....
Δίας: Παράτα μας πάλι με τον... Αλφάβητο!
Ευρώπη: Είπες... κάτι;
Δίας: Έεε, όχι..! Άλλο σκέφτομαι! Πλησίασε, μη μας ακούν. Ξέρεις, οι αναρχικοί... σφάζουν! Πίνουν αίμα! Λέω λοιπόν, οι δήθεν... μυαλωμένες μηχανές, μήπως είναι μισοσφαγμένα κεφάλια που τ' ανανεώνουν συνεχώς και, όσο ζουν, κατευθύνουν τα πλοία.
Ευρώπη: Τρομερά..!
Δίας: Άκουσες πριν με πόσα ονόματα εμφανίζεται; Για να συγχύζει τους θεούς! Αλλού δρα ως Σχερία, άλλοτε πράττει ως Κόρκυρα ή ως Φαιακία... Επικίνδυνοι σου λέω!
Ευρώπη: Η περιέργειά μου εκτινάχτηκε με όλα τούτα που μου λες. Γι αυτό πρέπει από κοντά να τα δω μα και να τα ζήσω.
Δίας: Αποκλείεται, θα μολυνθείς!
Ευρώπη: Είναι και... βρώμικοι;
Δίας: Στις ιδέες, στα μυαλά! Δε βλέπεις, και η Γόρτυνα μολύνθηκε! Άοπλους κι ειρηνικούς όλους τους Κρήτες θέλει. Άκου: Σκαλτσούνια γαμοπίλαφο, ρακί και τσικουδιά, δίχως μαζί τη μπαλωθιά! Κινδυνεύεις σου λέω!
Ευρώπη: Με γοητεύει ο κίνδυνος! Τώρα είναι που ακόμη πιο πολύ ποθώ στην Κόρκυρα να πάω, που και Σχερία λέγεται.
Δίας: Είπα και αποφάσισα! Στους Φαίακες ουδέποτε θα πας! Είσαι η μάνα των παιδιών μου. Τη μοίρα σου εγώ ορίζω και την πορεία σου χαράσσω..!
Αρήτη: Ήρααα..!
Δίας: Σσσσσ! Πάλι Ήρα ανακατεύεις; Ένα... αστείο...
Γόρτυνα: ....Τίποτα αγαπητή θεά Ήρα! Είμαστε με την Αρήτη που επιστρέφει από Κολχίδα και είπαμε να μάθουμε νέα σου!
Αρήτη: Θα επιστρέψω στην Κόρκυρα σε λίγες μέρες θεά μου! Θα σε συναντήσω στο Ηραίο..;
Γόρτυνα: Όχι θεά Ήρα, δεν τον είδαμε!
Αρήτη: Πάλι τον... ψάχνεις, ε! Αρχηγός θεών βλέπεις, έχει σκοτούρες..! Καταλαβαίνω τα βάσανα των θεών... Ναι, ναι...! Βέβαια, για τους ανθρώπους πάσχουνε!




Χορός

Καλά τα καταφέρανε οι τρεις μας οι Κυρίες!

Σ' ένα: Νοτιοανατολικά ως βορειοδυτικά,
όλα μαζί τα έσμιξαν, τους πήγαν βολικά!

Το Δία κατατρόπωσαν τση Γόρτυνας τα μέρη
κει που η Ευρώπη καρτερά Αλφάβητου το Χέρι.

Μα Δίας έγινε θεριό διατάζει Ποσειδώνα
να βυθιστούν πλεούμενα Ουγκαρίτ κι απ' Σιδώνα.

Του Ελ και του Αλφάβητου, φοβάται συμμαχία
κι Ευρώπη για να κλέψουνε σχεδιάσουν ναυμαχία.




4η σκηνή

Αλφάβητος: Να έχω εμπιστοσύνη στον Ελ; Πράγματι, στηρίζει την εκστρατεία; Κι αν με παγιδεύσει..; Όμως, ήταν ειλικρινής: Εμένε δε συμπαθεί. Σε Αγήνορα και Νείλο θέλει χαρά να προσφέρει. Αλλά το ρίσκο πρέπει ν' αναλάβω. Τώρα μ' έχει ανάγκη η Ευρώπη. Η αρπαγή της από το Δία, αν ο Ελ δε με αποπροσανατολίζει βέβαια, σημαίνει πως θέλει να την εκμεταλλευτεί. Έρωτας δεν είναι η αιτία! Ο Δίας, σαν εσώρουχο αλλάζει ερωμένες. Κάπου στα σχέδια του την ένταξε! Πρέπει να βιαστώ. Πάω, τις διήρεις και τους άντρες να επιθεωρήσω και τάχιστα ν' αναχωρήσω.




Χορός

Κάτι κακό θα του συμβεί , κίνδυνοι γι Αλφάβητον..;
Α! Όχι! Φαιάκων έφτασε το γοργοκίνητο
καράβι που διέσχισε σαν το φτερό σαν σκέψη
ομίχλη και τα κύματα και νάσου μες στη φέξη.
Χωρίς δω-κει να ερευνά δίχως ν' αναζητήσει
ευθύς εις τον Αλφάβητο πήγε να του μιλήσει.
Αν πλοία τα ανθρώπινα σαν σκέψη ταξιδεύουν
αύριο ποίες μηχανές στο σύμπαν θα οδεύουν;
Πουλιά που ενομίζαμε μόνο αυτά πετάνε
τα των ανθρώπων έργατα ήδη μας προσπερνάνε.






5η σκηνή

Ευρώπη: Αύριο φεύγουμε για το Νησί των Φαιάκων! Πόσο ανυπομονώ! Γνώρισα τη νέα μου πατρίδα, την Κρήτη! Μα ποτέ δε θα ξεχνώ πως η Ευρώπη, Φοινίκης είναι τέκνο. Και η Επικράτεια, που με τ' όνομά μου θα κοσμείται, να θυμάται πως το οφείλει, με χρέος, στη Φοινίκη και σ' όλα τα νότια της Μεσογείου. Χωρίς Φοινίκη-Ουγκαρίτ-Νείλο, Ευρώπη δε θα υπήρχε... Η Γόρτυς, της μητέρας το κενό γέμισε και του πατέρα την έλλειψη μετρίασε. Πόσο γρήγορα τον πολυπόνο μου ηρέμησε. Μα την αγάπη της θ' ανταποδώσω. Φημισμένη θα 'ναι και την ιστορία θα κοσμεί. Αφού η Επικράτεια το όνομά μου θα φέρει, με τη Γόρτυνα θα ταυτιστεί. Στο Δία δε θα επιτρέψω αλλού την κατοικία μου να στείλει. Τειχιόεσα δε θα είναι. Τειχισμένη, δε θα επιτρέπεται! Φράχτες, η Κρήτη δεν αντέχει! Και η Ευρώπη, άφραχτη, για να δημιουργεί και μεγάλα για να πράττει. Φίλοι, γνωστοί ή αναζητητές, όσοι με την Ευρώπη θέλουν να δεθούν, εδώ, στην Ελλώτια, θα έρχονται. Στη Γορτύνη θα τους υποδέχομαι..! Μα ο Αλφάβητος; Θα πετύχει το σχέδιο των τριών μας; Θα ξεφύγει του θεού, στην αγκαλιά μου να τον σφίξω, στα στήθια μου ν' αναπαυτεί, το άρωμά μου να γευτεί..; Ξανά σήμερα στη βουνίσια κορφή ανηφόρισα! Όποια πέτρα, λειασμένη ή αγκαθωτή, στρουμπουλή ή πλατειασμένη, μικρή μεγάλη, μ' Αλφάβητον τις γέμισα. Γράμματα, σχήματα, εικόνες παντού στο βουνό. Και τι δεν του 'πα! Πόσους όρκους αγάπης; Δε θυμάμαι! Πόση ελπίδα; Υποσχέσεις, αναμνήσεις; Αυτό δεν μπορώ να το περι- γράψω. Μόνο όταν δούλευα καταλάβαινα. Μετά; Τίποτα στη σκέψη μου τούτη τη στιγμή δεν περπα- τά! Και τα βότσαλα του Ληθαίου βασάνισα. Τα χάραξα, έγραψα, σχημάτισα και μετά τα βοτσάλιζα στην επιφάνεια με τους κύκλους να συγκρούονται, να τέμνονται και στην όχθη να χάνονται. Ύστερα ικέτευα, όχι το Δία, μια νεροπομπή, τα βότσαλα με ορμή στα θάλασσα να σύρει και τα κύματα στον Αλφάβητο να τα παραδώσουν! Στη Φοινίκη ή όπου στη διαδρομή συναντηθούν.






6η σκηνή
(Φωνή και ελαφρά αμυδρά την εικόνα τους)


Δίας: Ελ, μια καλημέρα από τα βόρεια της Μεσογείου, σε όλα τα νότια που κυριαρχείς!
Ελ: Ανταποδίδω στα βόρεια, Δία!
Δίας: Σ' ακούω, κάπως..;
Ελ: Όοοχι! Απλώς, έχω κάτι ξηρασίες και παρακολουθώ τις στάθμες του Νείλου!
Δίας: Α! Τιιι κάνει; Μια και είπες Νείλο, θυμήθηκα εκείνες τις πρόσφατες συμφωνίες μας...
Ελ: Θυμήθηκες ή γι αυτό, με τον Ερμή, μου μήνυσες να μιλήσουμε!
Δίας: Σου... ορκίζομαι...!
Ελ: Σε... τι;
Δίας: Στη θεότητά μας!
Ελ: Τώρα, ηρέμησα..!
Δίας: Τέλος πάντων, για πες κανένα νέο για τις συμφωνίες μας; Ειδικά, την... αλληλεγγύη μας.
Ελ: Υπονοείς κάτι;
Δίας: Προς θεού..! Με την ευκαιρία, εκείνος ο Αλφάβητος τι κάνει; Τον... κόντινες λίγο;
Ελ: Έλα, πες το, για τον Αλφάβητο με... κάλεσες! Λοιπόν, έχω πολλές σκοτούρες και δεν ασχολούμαι μαζί του.
Δίας: Μην ξεχνάς ότι, ο περιορισμός ή το σβήσιμό του, συμπεριλαμβάνεται στις συμφωνίες μας.
Είναι επικίνδυνος για τη θεϊκή υπόσταση!
Ελ: Δεν το... ξεχνώ! Αν δε θες κάτι άλλο, σε... χαιρετούν οι ... νότιοι!
Δίας: Να με ενημερώσεις αμέσως αν δεις ύποπτες κινήσεις του! (μονολογεί): Σίγουρα, κάτι δεν... πάει καλά! Ούτε μια φορά δε με ρώτησε για την Ευρώπη! Ποσειδώνααααα!






7η σκηνή


Αρήτη: Λοιπόν Ευρώπη μου, όσο εσύ ανηφόριζες και κατηφόριζες, εγώ κι η Γόρτυνα γράψαμε τις δύο πλάκες κι ετοιμάσαμε την αναχώρησή μας.
Γόρτυνα: Δέκα Αρχές! Αυτές που πρέπει ν' αποδέχονται όσοι το όνομά σου λαμβάνουν.
Αρήτη: Δύο πλάκες, με τις Δέκα της Ευρώπης Αρχές, μια στη Γόρτυνα και...
Γόρτυνα: ...μία θα πάρουμε μαζί μας, στην Κόρκυρα, εκεί να τη στήσουμε!
Αρήτη: Θα είναι ο συνδετικός μας κρίκος. Οι Δέκα Αρχές θα μας ενώνουν αιώνια!
Ευρώπη: Πόσο ευτυχισμένη με κάνετε! Αλλά και πόσο το βάρος μεγάλο! Αρχικά νόμιζα απλό να δώσω το όνομά μου στην Επικράτεια. Όμως, κοντά σας κατάλαβα ότι είναι πολυσύνθετο. Είμαι σίγουρη ότι και συ Αρήτη μου και συ Γόρτυνά μου δε θα με εγκαταλείψετε..! Αλλά, ας μην καθυστερούμε, δείξτε μου τις πλάκες.
Γόρτυνα: Ξεκινάω, 1η Αρχή: ΜΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
Αρήτη: ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΙΑ
Ευρώπη: ΦΙΛΙΑ
Αρήτη: ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Γόρτυνα: ΕΡΩΤΑΣ
Ευρώπη: ΑΤΑΞΙΚΟΤΗΤΑ
Γόρτυνα: ΙΣΟΤΗΤΗΤΑ
Αρήτη: ΕΙΡΗΝΗ
Γόρτυνα: ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Ευρώπη: ΜΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
Ευρώπη-Γόρτυνα-Αρήτη: Βοήθειά μας!




Χορός

Σ’ ένα παπόρο μέσα οι τρεις μέσα οι τρεις μέσα
σ’ ένα παπόρο μέσα τις εμπαρκάρανε
Σχερία Κόρκυρα ερχόνται να σε ειδούν
Έλλωτις Γόρτυνα και εσέ θα ξαναδούν

Στην Κόρκυρα τις πάνε να τις τρατάρουνε
φιλία των τριών τους να τη γιορτάσουνε
Γόρτυς Ελλώτια και εσέ θα ξαναδούν
Σχερία Φαίακες ερχόνται να σας ειδούν





8η σκηνή

Δίας: Ποσειδώνααα! Κτύπησε λίγες τριαινιές να ταρακουνήσεις τις τρεις κυρίες που σηκώνουν κεφάλι! Κακό, να μην πάθουν. Μόνο φόβο! Να τις υποχρεώσεις να ικετεύσουν τη βοήθειά μου. Ο φόβος είναι η δύναμη των θεών. Και κοίταζε μες στ' αμπάρια μπας και ... κρύβουν... κανέναν....
Θαλασσοθεεέ! Πού χάθηκες; Άκου, αλλά... πολύ... μεταξύ μας: Άρχισε, σιγά-σιγά, με την τρίαινα να σκάβεις. Η Φαιακόπολης να φουνταριστεί. Ίχνος από Αλκίνοο, Παλάτια, Βουλές, Συμβούλια, Αρήτες και γραπτά τους , ανθρώπου μάτι ξανά να μη δει... Τι θα πει πως θα το δικαιολόγησης, έγινε σεισμός.... Εγώ κάνω τους σεισμούς; Βρες μια δικαιολογία, πες πως εργαζόμουν σκληρά για το καλό των ανθρώπων και κατά λάθος πάτησα σεισμού κουμπί.... Η Ήρα; Εντάξει, κράτησε κάπου λίγες κολώνες απ' το Ηραίον και πες της πως νέο λαμπρό ναό της ετοιμάζω!





9η σκηνή

Αλφάβητος: Όλα έτοιμα! Αρχίζει το μεγάλο ταξίδι! Μα χαρούμενο μήνυμα έφερε το Φαιακικό: Η Ευρώπη μου με περιμένει! Αν πάει καλά το σχέδιο, στην Κόρκυρα με πάνε. Εκεί θα συναντηθούμε! Δε θα τα πω όμως όλα στον Ελ. Μπορεί να τα βρουν με το Δία και να του αποκαλύψει σχέδια. Οι ισχυροί, ακόμη και αντίπαλοι, πάντα κάνουν συμφωνίες σε βάρος των αδυνάτων... Το πλοίο των Φαιάκων, ελευταίου τύπου. Κατέχω την τεχνολογία του: Τους... δώσαμε αλλά οι Φαίακες μας ξεπέρασαν. Αγωνιώ να τους γνωρίσω. Αγαπούν και τα στολίδια μου: Γράμματα-σχέδια-σχήματα. Μα και το κοινωνικό τους σύστημα είναι ζηλευτό. Η εξουσία, η βία, η εκμετάλλευση, η ανισότητα δεν είναι αρεστά! Και στον Αλφάβητο δεν είναι. Αλλά και στην εξουσία, δε αρέσει ο Αλφάβητος... Εκτός για την αγαπημένη μου, θα μείνω αρκετά στη Νήσο να γνωρίσω πως πέτυχαν το άλμα στην τεχνολογία. Πως μπόρεσαν, τις μηχανές που σκέπτονται ανθρώπινα, τόσο πολύ ν' αναπτύξουν. Μαθαίνω πως απήδαυλα καράβια τους θα σταλούν να ερευνήσουν κι απεικονίσουν κάθε θαλάσσια σπιθαμή. Μα και στον αέρα αποστολές δίχως πλήρωμα ετοιμάζουν. Στο σύμπαν θέλουν να διεισδύσουν. Όμως, πρέπει να βιαστώ. Ήγγικεν η ώρα!






10η σκηνή

Ευρώπη: Τώρα θα μάθετε γιατί στη Γαλήσια κορφή, του δευτερόυψου βουνού της Κόρκυρας, σας κάλεσα.
ΑρήτηΓόρτυνα: Αγωνιούμε!
Ευρώπη: Ο Δίας, ως ταύρος, όταν με περιηγούσε στην Επικράτεια, εδώ στο Γαλήσιο οροπέδιο στάθμευσε. Είχε ανάγκη να ξεκουραστεί και ποτιστεί. Αλλά και να θαυμάσω, είπε, τα πέριξ.
Αρήτη: Χαχαχα! Έτσι είπε! Μάθε λοιπόν: Να παρατηρήσει ήθελε το Ηραίον, να εκεί κοντά στο Λιμάνι Αλκίνοος, μήπως η Ήρα απ' το ναό της τον παρακολουθεί.
Ευρώπη: Απόλαυσα την παραμονή!
Γόρτυνα: Εντυπωσιακό!
Ευρώπη: Θέα!
Γόρτυνα: Καταπράσινα, δίχως τελειωμό!
Ευρώπη: Το μάτι διασχίζει τη θάλασσα έως αντίκρυ!
Γόρτυνα: Παντωνκρατούν, οι οφθαλμοί!
Ευρώπη: Όλα τα βλέπεις!
Γόρτυνα: Τι γαλήνη! Τι γύρο φύση! Τι απέραντο! Πάνωκάτω-ανατολικάδυτικά- βορά νότο!
Ευρώπη: Μείναμε μέρες εδώ στο Γαλήσιο Οροπέδιο με τον... Ταύρο! Με γοήτευσε! Δεν ήξερα που είμαστε, τι βλέπω. Άκουγα τους ήχους από παντού. Έβλεπα τις κινήσεις στους κάμπους, στους οικισμούς, στην Πόλη, στις πλαγιές. Οι μελωδίες, από κάθε κατεύθυνση. Η κούραση δεν τους ζύγωνε! Δούλευαν, περπατούσαν, ξεκουράζονταν, παντού η ευθυμία. Πηγαία γέλια, φωνές, κογιοναρίσματα, τραγούδια, μουσική! Από μάνες και κόρες, παιδιά και παππούδες, άντρες μόνους ή πολλούς! Να, βλέπετε εκείνο το λόφο δυτικά, τον ποταμοκυκλωμένο, στους πρόποδές μας..;
Αρήτη: Ο λόφος Απην! Και το Μεσσόγγειο, το μακρύτερο ποτάμι στο Νησί!
Ευρώπη: Ξενύχτησα ακούγοντας όλα αυτά. Να, ξανά... ακούω...


Χορός:

Ρύζι, κουφέτα ρίχτε της, επάνω στο κρεβάτι,
για να ριζώσει, να γενεί βασιλικό απαλάτι.

Γαμπρέ τη νύφη ν’ αγαπάς να μην τηνε μαλώνεις,
σαν τον σγουρό βασιλικό, να τηνε καμαρώνεις.


Ευρώπη: ...Στη θάλασσα γοργόφτερα, στον αέρα τα σιφουνισμένα έβλεπα... Ρώτησα το Δία αν αυτό το Νησί θ' ανήκει στην Επικράτεια με το όνομά μου! Απάντησε πως θα το σκεφτεί! Παρακάλεσα. Δεν αρνήθηκε αλλά διατύπωσε φόβους για το βασιλιά του. Ρώτησα ποιος, αλλά δεν απάντησε ούτε το Νησί ονομάτισε.
Αρήτη: Γι αυτό είπες ότι σου φαίνονται γνώριμα όταν απ' τη θάλασσα τ' αγναντέψαμε.
Ευρώπη: Σωστά! Αλλά, μετά με απορρόφησαν όσα ζούσαμε στο Παλάτι, στην Πόλη, η ζωντανή επαφή με τους κατοίκους, κυρίως, η αγωνία για τον Αλφάβητο!
Γόρτυνα: Εντυπωσιαστήκαμε αλλά και ενσωματωθήκαμε εύκολα στις οργανωμένες λειτουργίες των Φαιάκων! Αλήθεια, πόσο έλαμπες Αρήτη μου όταν παρουσίαζες στο 12μελές Συμβούλιο και στη Βουλή των Φαιάκων την ειρηνευτική σου αποστολή στην Κολχίδα κι ανέλυες τα γεγονότα με την Ευρώπη.
Ευρώπη: Έλαμπε ακόμη περισσότερο η ομορφιά σου όταν άφηνες τη σοφία σου να γίνεται ένα ηλιόφωτο πέπλο.
Γόρτυνα: Μα και οι διάλογοι, τα επιχειρήματα, το πάθος, η ανοχή του άλλου, η ευθύνη, όσα ακούγονταν στο Συμβούλιο και στη Βουλή, η συμμετοχή όλων, των κατοίκων όχι μόνο των πολιτών, ο ελεύθερος λόγος, η οργάνωση για τις αποφάσεις, επιβεβαιώνουν τη φήμη για το που βασίζονται όλα τα Φαιακικά επιτεύγματα, σε κάθε τομέα... Αναζήτησα την πηγή του μη προσποιητού σεβασμού προς τον Αλκίνοο...
Αρήτη: Και..;
Γόρτυνα: Δεν ήταν η βασιλική ιδιότητα. Ούτε η ηλικία. Μήτε ο ρόλος και η θέση που βρισκόταν. Εκτιμώ πως η ισοτιμία ήταν η αναβλύζουσα τον, και, αλληλοσεβασμό!
Ευρώπη: Με εξέπληξε πως με ενθουσιασμό άκουσαν να έχει όλη η Επικράτεια τ' όνομά μου! Αλλά εκείνος ο γλυκούλης ασπρομάλλης δημογέροντας με κατέκτησε με τη δική του σοφία και πειθώ: Το όνομα πρέπει να συμβολίζει μια ενότητα, αλλά όχι περιχαράκωση! Όχι όρια! Όταν θέτεις όρια, όπου-όποια, καταστρέφεις! Οι πρόγονοί μας, έκαναν λάθη όταν απομονώνονταν! Σταματούσαν να σκέπτονται, να δημιουργούν, ν' απολαμβάνουν! Πισωγύριζαν, φρενάριζαν τη γνώση, κάθε πρόοδο. Το χειρότερο, για να προστατεύσουν την απομόνωση τους, ανέστειλαν την ειρήνη, οπλίζονταν, επιθέσεις και καταστροφές έκαναν, αδικούσαν, φοβόνταν τον άλλον, τον ξένο. Όμως, βλέπετε πως διαφορετικά είμαστε τώρα! Με όλα αυτά να στολίσουμε την Ήπειρο, όχι Επικράτεια, που Ευρώπη θα καλείται! Προτείνω, το δώρο στη φιλοξενούμενή μας, την Ευρώπη, νάναι ο Κώδικας Σχέσεων-Οργάνωσης-Λειτουργίας των Φαιάκων. Με μια όμως δέσμευση: Όχι ιδιοκτησία της! Σ' όλες τις Ηπείρους να τα χαρίζει. Ειρηνικά..!
Γόρτυνα: Εγώ θέλω να τιμωρήσω την Αρήτη! Μ' έκανε να κοκκινίσω και να κομπιάσω όταν με κάλεσε, στο βήμα της Βουλής, σαν την δοξασμένη των Νήσων. Και βέβαια, με τις υπερβολές της για την Κρήτη και τη Γόρτυνα ειδικά! Όταν πείραζε τους Φαίακες που την χειροκρότησαν θερμά: ... αποφάσισα νησί ν' αλλάξω! Αποδημώ για Κρήτη! Τα κάλλη της, τα πλούτη της, τα δημιουργήματά της, αλλού δεν έχω ματαδεί μήτε θα συναντήσω. Γι αυτό λοιπόν σας χαιρετώ, την Κρήτη θ' αγαπήσω..!
Ευρώπη: Δε θα τολμήσω να επαναλάβω και τους στην Φοινίκη επαίνους της: Ο Φοίνικας είν' αψηλός γιατί στα πάντα βλέπει..! Όμως, είναι εντυπωσιακή και η άνεση που όλοι αναφέρονταν σε όσα οι άλλοι λαοί δημιούργησαν, πόσα οι Φαίακες οφείλουν σ' αυτούς, η αναγνώριση ότι η γνώση τους είναι άθροισμα των επί μέρους γνώσεων και βέβαια όταν άκουσα πόσο οφείλουν στη Ρας Σάμρα/Ουγκαρίτ, στη Φοινίκη, στην Αίγυπτο αλλά και στην Κρήτη. Πώς ονομάτισαν εκείνον τον πολυφημισμένο μηχανικό σας, των ιπτάμενων..;
Γόρτυνα: Δαίδαλο! Αλλά και ο γιος του, ο Ίκαρος, δοξάζεται ως καλύτερός του!
Αρήτη: Δεν υπερβάλλω αγαπημένες μου Φίλες. Αυτά που ισχύουν είπα! Και όλοι!
Γόρτυνα: Στρατός, όπλα, ανύπαρκτα εδώ!
Ευρώπη: Στο έμπα του παλατιού, κείνα τα σκυλιά από μάλαμα κι ασήμι καμωμένα, συμβολίζουν αυτήν την άρνηση για ένοπλη φρουρά..;
Γόρτυνα: Τι μου θύμησες! Διάβαζα στις όχθες του Ληθαίου, με συνοδεία το κελάρυσμά του, την περιγραφή του Ομήρου απ' τη φιλοξενία του Οδυσσέα...:



Χορός:
Γιατί μια λάμψη χύνονταν, σαν φεγγαριού, σαν ήλιου,
απ' όλο το αψηλόσκεπο του Αλκίνοου το παλάτι.
Χάλκινοι τοίχοι πήγαιναν απ' τη μπασιά ως το βάθος
κι είχαν μια ζώνη από γυαλί γαλάζιο γύρω γύρω.
Χρυσές οι πόρτες το ψηλό παλάτι μέσα κλείναν
και σε κατώφλι χάλκινο στέκονταν ασημένιοι οι παραστάτες
κι αργυρό το ανώφλι ήταν επάνω και το κρικέλι ολόχρυσο.
Στο 'να και στ' άλλο μέρος είχε σκυλιά από μάλαμα κι ασήμι
καμωμένα, που τα 'χε φτιάξει ο Ήφαιστος με τη σοφή του τέχνη,
να του φυλούν το αρχοντικό του αντρειωμένου Αλκίνοου
κι αθάνατα κι αγέραστα να στέκουν εκεί πάντα.



Ευρώπη: Πωπω! Κοιτάξτε κείνα τ' αγριόχορτα. Μοσχοβολούσαν όταν οι βουνίσιοι εδώ μαγειρευτά μου πρόσφεραν. Τα... είπαν..... Α! ... ζεγκούνους!
Γόρτυνα: Τα ξέρω! Πολύ νόστιμα. Μα μεις τα λέμε ζοχούς/ζοχάκια.
Ευρώπη: Ααα! Τι βλέπω! Σαν αστραπή πλοία δύο πλησιάζουν! Μήπως μαντάτα φέρνουνε; Ο Αλφάβητος ξεκίνησε; Τόσο καιρό στην Κόρκυρα, ο Δίας θάχει μπερδευτεί από την ηρεμία, και τις θάλασσες θα κουράστηκε να παρατηρεί.
Αρήτη: Αμέσως ειδήσεις θα ζητήσω...
Ευρώπη: Αντίρρηση αν δεν έχετε, τούτο θέλω να ζητήσω. Τη δεύτερη στήλη, από την Κρήτη που κουβαλάμε, με τις Δέκα Αρχές και .....
Αρήτη: ...την πρώτη στη Γόρτυνα έχουμε στήσει .
Ευρώπη: Σωστά! Εδώ, σ' αυτήν την του Γαλήσιου κορυφή, θέλω τη δεύτερη να κτίσουμε. Όλοι εδώ να στρέφονται κι απ' τα χρυσά γράμματα να έλκονται, τις Δέκα Αρχές να βλέπουν.
Γόρτυνα: Τους δύο τόπους Κρήτης και Κόρκυρας, σε Γόρτυνα και τούτον το Γαλήσιον, οι Στήλες που θα στέκουν, αδέλφια να τους κάνουμε!
Αρήτη: Ίδια να ονοματίσουμε!
Ευρώπη: Εγώ νουνά: ΔέκΑρχες τους βαπτίζω! Μα θέλω, στήλη άλλη μια, στη Φοινίκη να τη στείλω. Και με εκεί, όπου στηθεί, τρεις να αδελφωθούμε!


Χορός
ΔέκΑρχες τους βαφτίσανε τους τόπους που τις στήλες
θάχουν, και της Ευρώπης μας θ' ανοίξουνε τις πύλες!

Οι πέτρες, πως χαιρόμαστε που όλοι θα μας κοιτάζουν
και τις Ευρώπης τις Αρχές πάνω μας θα διαβάζουν.

Και τα πουλιά θα διαλαλούν χαρά θα τιτιβίζουν
πως με Ευρώπης τις Αρχές κι αυτά δε θα δακρύζουν.

Οι άνθρωποι τους άνθρωπους άλλο δε θα πληγώνουν
τη φύση και τα όντα της πλέον δε θα σκοτώνουν!

Κι Ευρώπη, τη Φοινίκη της, διόλου δε την ξεχνάει
την τρίτη στήλη ΔέκΑρχη, για κει την εζητάει!

Άντε να πούμε τις Αρχές, με τρεις στήλες που στήνουν:

ΜΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
ΕΡΩΤΑΣ
ΕΙΡΗΝΗ
ΦΙΛΙΑ
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΜΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΑΤΑΞΙΚΟΤΗΤΑ
ΙΣΟΤΗΤΗΤΑ
ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ




Αρήτη: Τα πρώτα νέα έφτασαν!
Ευρώπη: Ξεκίνησε; Έρχεται; Τα στήθια μου πως σπαρταρούν! Η σκέψη ταράσσεται, τα μάτια στο πέλαγος χάνονται. Επιτέλους, σε λίγο θάμαστε αγκαλιασμένοι. Θέλω, στο Γαλήσιον οροπέδιο να μου τον φέρετε και μόνους, γαλήνια, να μας αφήσετε.
Γόρτυνα: Πώς τα έργα προχωρούν, έμαθες, εις τον Πλάτανο κι αμφίοχθα Ληθαίου;
Αρήτη: Τα έργα σε σένα Γόρτυνα γοργά και λαμπερά! Η Δαιδάλια Ομάδα φροντίζει, με την επιστροφή στην Κρήτη, όλα νάναι σύμφωνα με τις οδηγίες. Αλλά;
ΕυρώπηΓόρτυνα: Αλλά; Μη σταματάς!
Αρήτη: Φίλες μου αγαπημένες, τα σήματα που στέλνονται και φτάνουν εις τους δέκτες, θαλασ- σομαχία δείχνουνε στο κέντρο Μεσογείου. Το πλοίο μας καταγράφεται να μάχεται με άγνωστες δυνάμεις. Έπρεπε ήδη στο Ιόνιο να βρίσκεται. Αντίθετα, το σήμα του συλλαμβάνεται πότε στην Κύπρο, να επιστρέφει προς Λίβανο, να κατευθύνεται στην Κρήτη, να κυκλώνει τα Κύθηρα, να χάνεται και ξανά να εμφανίζεται από το πουθενά. Ζητήθηκε η συνεργασία του σταθμού αεροκίνησης και θαλλασσοκίνησης, αλλά απάντησαν πως δε λαμβάνουν σήμα κανένα. Ήδη σπεύδουν άλλα γοργοκίνητα πλοία για βοήθεια. Πηγαίνω για νεώτερα στο σταθμό επικοινωνίας, να εκεί στον τρούλο.
Ευρώπη: Κι άλλη συμφορά; Μητέρα δεν υπάρχεις πια, πατέρα και συ εχάθης, αδέλφια μου σκορπίσατε. Τώρα και συ Αλφάβητε σε νέες θλίψεις θασαι;
Γόρτυνα: Ευρώπη μου μη θλίβεσαι, πριν όλα τα νέα έλθουν!
Ευρώπη: Σ' ευχαριστώ Γόρτύνα μου. Βάλσαμο έχεις τη φωνή και φάρμακο το χάδι.
Γόρτυνα: Με μουσική, Αλφάβητον, κρασί θα τον ποτίζεις και θα βουτάς το καυτερό ψωμί μέσα στο λάδι.
Ευρώπη: Ωχ, πως ποθώ και καρτερώ τέτοιες ημέρες νάρθουν! Στις Γόρτυνας τα υψηλά, μ' Αλφάβητο να περπατώ, όλα παντού να αγναντώ και όνειρα, ανέμελα, τα χέρια μου να πλάθουν.
Γόρτυνα: Αν τα μαντάτα άκλαυτα, δάκρυα δε μας φέρουν, όλα στα σχέδια σύμφωνα θα κυλούν.
Ευρώπη: Αν δακρυσμένα είναι;
Γόρτυνα: Προσαρμογές θα γίνουν! Είσαι και θάσαι δυνατή στις ατέλειωτες φουρτούνες.
Ευρώπη: Όχι, δεν απελπίζομαι μόνο βαθιά πονώ! Ξέρω τα βάρη τα πολλά κι όλα τα μελετάω. Σχέδια για τα μωράκια μου, για σένα, την Αρήτη κι όλη την Επικράτεια ολημερίς κεντώ. Μα Ευρώπη και Αλφάβητος όρκο έχουν δοσμένο πως θάναι πάντοτε μαζί. Αν Αλφάβητος η ζωή δεν είναι για Ευρώπη, τότε η Ευρώπη δε θα ζει, ούτε η Ήπειρός της.


Χορός
Πέθαναν οι θεοί: στη γλαυκομάτα Αθηνά
πια δεν προσφέρουμε στεφάνια της ελιάς,
ούτε ένα μέρος της σοδειάς στην Περσεφόνη.
Τα μεσημέρια τραγουδούν ανέμελα οι βοσκοί
γιατί ο Πάνας πέθανε και τα παιχνίδια του
στα μυστικά τα ξέφωτα και τις κρυφές μονιές
πια πήραν τέλος. Έπαψε ο Ύλας να γυρεύει τις πηγές·
ο μέγας Παν είναι νεκρός, και βασιλεύει της Μαρίας ο γιος.

Κι όμως – ίσως σ' αυτό το γητεμένο από τη θάλασσα νησί,
μασώντας τα πικρά φρούτα της μνήμης,
κάποιος θεός να κοίτεται κρυμμένος στ' ασφοδίλια.
Αχ, έρωτα! τέτοιος αν βρίσκεται κανείς, απ΄ την οργή του
ας τρέξουμε γρήγορα να ξεφύγουμε! Μα όχι, δες,
οι φυλλωσιές θροΐζουνε: ας μείνουμε λιγάκι ακόμη.


Γόρτυνα: Έρχεται. Νέα φέρνει η Αρήτη μας. Μακάρι..!
Αρήτη: ...να 'τανε καλά!
Ευρώπη: Γιατί τα ματιάσου θολά, με δάκρυα, πρησμένα;
Αρήτη: Γιατί και τα δικά σου, ευθύς θα πλημμυρίσουν! Αύτανδρο, μες στου πέλαου τα βάθη, στα γύρο από τα Κύθηρα! Εκεί κείται το πλοίο που Αλφάβητον θα έφερνε! Όλα πρωτόγνωρα! Στ' αρχεία τα μηχανικά, μ' ανθρώπινη τη σκέψη, άλλο τέτοιο ναυάγιο καταγραφή δεν έχει.
Ευρώπη: Οϊμέεε..!



(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν)


Κίνδυνο δε διατρέχει, μα πρόωρα θα τα έχει!



Γόρτυνα: Αγωνιώ! Φοβάμαι πως με επιπλοκές, ο τοκετός. Λιπόθυμη, κατάχαμα σωριάστηκε από σπαραγμούς σπρωγμένη. Μα με ανέμου τρέξιμο την πήραν νοσοκόμοι... Περιμένω..! Α! Αρήτη;
Αρήτη: Προληπτικά, ζήτησα ιατρική μονάδα! Ο γιατρός, και μηχανές χειρουργικές κουβαλά στο Γαλήσιον. Κρίνει πως φρόνιμο ευθύς να χειρουργήσει. Η Ευρώπη, πλέον, μητρικά δε θα γεννήσει.
Γόρτυνα: Ξέρω πως πλοία σας γοργά είναι κι εξοπλισμένα.
Αρήτη: Την ίδια σκέψη κάνουμε! Μόλις η άδεια του γιατρού δοθεί να ταξιδέψει, ευθύς θ' αναχωρήσουμε!
Γόρτυνα: Κι εσύ;
Αρήτη: Στέλνω αμέσως μήνυμα στον Αλκίνοο, όλα να ετοιμαστούν. Και ότι εγώ, θα λείψω!
Γόρτυνα: Πόσο μεγάλο στήριγμα θάμαστε στην Ευρώπη! Σ' αυτά τα πρώτα βήματα, η Κόρκυρα κι η Κρήτη, θα γίνουμε η τριάδα της: Φοινίκη-Γόρτυνα-Κόρκυρα, ΕΝΑ!
Αρήτη: Όσο οι γιατροί θα ξεγεννούν τη στήλη ας την στήσουμε, τις ΔεκΑρχές από ψηλά παντού να διασκορπίσουμε.
Γόρτυνα: Πόσο πολύ την Κόρκυρα αγάπησα! Μα πιο πολύ, το όρος τούτο το δεύτερο σε ύψος του νησιού. Και η Ευρώπη το ποθεί! Θέλω..!
Αρήτη: Κατάλαβα! Εδώ, στο Γαλήσιον, ησυχαστήριο!
Γόρτυνα: Αν θέλω να ξεκουραστώ τόπο να ησυχάσω, κρασί και μουσική να πιω τραγούδι να τραντάξω, αν λίγο έτσι ανέμελα το χρόνο να περάσω, πόνο αν έχω στην καρδιά και γιατρειά να ψάξω, αν ο τόπος μου από βάσανα γεμίσει και με διώξει, ζητώ μια χάρη από σε: μια θέση εις το ΔέκΑρχο, από πλαγιά έως πάνω. Εδώ που οι τρεις τις ΔεκΑρχές εστήσαμε, όπως στην Κρήτη. Και Γαλήσιον-Γόρτυνα αδελφώσαμε, χαρές μας τις ενώσαμε.
Αρήτη: Οι δυο τόποι που ΔέκΑρχες είν' ονοματισμένοι και η Ευρώπη εις αυτούς θα είναι ριζωμένη, κι ο τρίτος των προγόνων της που θε να προστεθεί, τις πύλες θάχουν ανοιχτές, ελεύθερα να μπαίνουν: καντάδες Κορκυραϊκές, της Κρήτης μαντινάδες, Φοινίκης όσα τραγουδά κι όσα μαζί τους έρωτες στολίζουν φτερουγίζουν.









Μέρος Τέταρτο



Χορός


Η πέτρα και τα φτερωτά άφωνα σας κοιτούμε
από τα θαλασσαποδογυρίσματα, σιωπούμε!
Η φύση δεν εγνώρισε κυμάτων τη μανία
Τρίαινα π' ανασήκωσε θάλασσας τρικυμία.
Ο Ποσειδώνας έσπασε σε βράχο Τρίαινά του
πρώτη φορά, στη δόξα του, έχασε τη λαλιά του
και Ήφαιστο διέταξε ευθύς νέα να φτιάξει
πριν το καράβι Αλφάβητου εις την ακτή αράξει.

Αντρειωμένα πάλεψε ο Αλφάβητος, γερά
θαυμάσανε τα κύματα ζήλεψαν τα νερά.
Μα πιο πολύ η γνώση του ήταν η δύναμή του
που ρύθμισε Φαιακικό πλοίο στη βούλησή του.
Προνόησε ως πιθανή θεών τη συμμαχία
και όλα τα οργάνωσε για κάθ' αψιμαχία.

Μόλις Ποσειδώνα αντίκρισε μ' έτοιμη βολή
το πέρα δώθε κίνησε πίσω και μπροστινή.
Την Τρίαινα, με τους πομπούς, αλλού κι όχι στο πλοίο
ρύθμιζε να καρφώνεται... μα των θεών το τρίο!
Επάνω απ' τους ύφαλους πήδαγε των Φαιάκων
το φτερωτό απήδαυλο με γέλια των κοράκων.
Εκεί που ξεκαρδίστηκαμε πέτρα και τα πουλιά
ήταν όταν σε ύφαλο στάλθηκε η τριαινιά
η πέτρα 'ντιστάθηκε και το καμάκι διέλυσε
ο Ποσειδώνας έσκυψε, Δία κι Ελ εδέησε.

Και ενώ θεοί μαλώνανε για τις αποτυχιές
και ο Ήφαιστος πυρετωδώς έπλαθε σιδεριές
το νέο σχέδιο εκίνησε με ρόλο στα πουλιά:
πομπό ψηλά κρατούσαμε, το πλοίο με πανιά.

Εικονικές εστέλναμε του πλοίου τις κινήσεις
Ρόδο, Γύθειο φαίνονταν, μα και παντού, οι πτήσεις.
Και όταν σιγουρευτήκαμε σχεδίου επιτυχιά
πομπό τον εδιαλύσαμε με ράμφων τρυπησιά.

Το πλοίο, που σχεδιάστηκ' νερά να μπουν, βυθίστηκε
θεούς χαρά εγέμησε: “Αλφάβητος νικήθηκε!”







1η σκηνή




Ελ Δίας: Αλφάβητος νικήθηκε!!!
Δίας: Η αλληλεγγύη μας επιβεβαιώθηκε!
Ελ: Η δύναμή της αναδείχτηκε!
Δίας: Ο εχθρός εξέλειπε! Η Ευρώπη παραδίδεται πλέον στην αγκάλη μου!
Ελ: Η Επικράτεια, θα φέρει απλώς τ' όνομά της. Όμως, τώρα που κατατροπώσαμε τον κίνδυνο, να της επιτρέπεις σε Φοινίκη, Αίγυπτο και ΠαππουΝείλο να ταξιδεύει!
Δίας: Ήταν μέρος της συμφωνίας για την κοινή αντιαλφαβήτικη δράση. Μ' ευλάβεια ο Δίας τηρεί!
Ελ: Δεν επιθυμώ άλλο, των δούλων μου το τέκνο, να πονά!
Δίας: Ελπίζω να 'ναι φρόνιμη.
Ελ: Θυμάμαι και στη Φοινίκη, η Ευρώπη ήταν ανήσυχη! Κι... απείθαρχη!
Δίας: Τέκνα μου θα γεννήσει! Τα παιδιά του Δία πρέπει νάχουν κούτελο... καθαρό!
Ελ: Στην Επικράτειά σου η Ευρώπη! Μπορείς, με παρεμβάσεις, να ρυθμίζεις τα λουριά. Όμως, θέλω να προστατεύεται!
Δίας: Εγώ! Η προσωποποίηση της προστασίας! Προστάτης εις το σώμα της, στο νου και την ψυχή της, στη γλώσσα και στα χέρια της σε κάθε κίνησή της!
Ελ: Δέσε γερά απ' την αρχή λουρί και χαλινάρι μπας και μας βγει αναρχική κι ασθένεια μεταδοθεί σ' όλους τους κόσμους εις τη γη, σε ήλιο και φεγγάρι!
Δίας: Στο Δία, οιιι αναρχικοί, σουζάρουν και το... ράβουν!
Ελ: Να ελέγχεις Γόρτυνα κι Αρήτη! Κρήτη και Κόρκυρα δε διακρίνονται για την υποταγή τους!
Δίας: Στο συνεχή μου έλεγχο είναι και παρεμβαίνω. Αν χρειαστεί, τη Γόρτυνα, ως της Ευρώπης κατοικιά, μερικά θα καταργήσω.
Ελ: Σωστά το... μερικά. Κοντά στα γονικά εδάφη πρέπει να βρίσκεται!
Δίας: Α! Τοοο ξέχασα! Τι θάλεγες, Ευρώπη να λέγονται και τόποι νότια της Μεσογείου; Έτσι, δυο.... τρεις...!
Ελ: ... εις την... αρχή! Μετά; Δέκα..; Εικοστρείς..; Μήπως, πρώτα το... όνομα, μετά κυριαρχία; Με Ευρώπη, την Επικράτεια, να φτάσεις έως Τροία;
Δίας: Βλέπεις στο Δία μπαμπεσιές..; Με ξέρεις για... επεκτατικό;
Ελ: Σε ξέρω!
Δίας: Θεός βορείων πληγώνεται.., από σπαθιά νότιου θεού!
Ελ: Πρόσεχε, μήπως ο... νότιος εφορμήσει και στην Επικράτειά σου κυριαρχήσει!
Δίας: Ποτέ! Οι Έλληνες πίνουν νερό στ' όνομά μου!
Ελ: Δε φοβάσαι μη σε... πουλήσουν και θεό άλλονε αγαπήσουν;
Δίας: Ακόμη κι αν εμένα... βαρεθούν, τι τάχω τόσα τέκνα! Γι αυτό δεν κάνουμε παιδιά; Να σώζουν τους πατέρες!




(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)
Πέστρεψαν απ' την Κόρκυρα μάνα παιδιά και φίλες
και νύχτα όλοι διάβηκαν τους νέους δρόμους, πύλες!
Έκπληξη επιφυλάσσουνε τεχνίτες και μαστόροι
για πως Ληθαίου κτίστηκαν οι γύρο του οι χώροι.






2η σκηνή


Ευρώπη: Βύζαξα και το τρίτο! Έρχομαι!
Γόρτυνα: Περιμένουμε για το κοινό αγνάντεμα!
Αρήτη: Δε μας αφήνουν να ξεμυτίσουμε αν κι οι τρεις δε συγκεντρωθούμε!
Ευρώπη: Νάμαι! Ο... άντρας;
Γόρτυνα: Ξεναγός! Ο δούλος σου!
Ευρώπη: Όνομα;
Γόρτυνα: Η κατασκευάστρια, Δαιδάλια, δεν το αποκαλύπτει. Φοβάται τους ανταγωνιστές!
Ευρώπη: Δούλο η Ευρώπη δε ζητά, μήτε το επιτρέπει. Και η καλύπτρα στην κεφαλή του, ευθύς ν' αφαιρεθεί! Η Αρχή μας, της Ελευθερίας, προϋποθέτει τα πρόσωπα νάναι φανερά! Φοινίκη κι όλοι λαοί στα νότια θα με αποκηρύξουν αν πρόσωπα σκεπαστά ανέχομαι, με ήλιο δε λαμπυρίζουν!
Αρήτη: Ξεκινάμε; Αγωνιώ!
Γόρτυνα: Τραβήξτε τις κουρτίνες!
ΕυρώπηΑρήτηΓόρτυνα: Ααααααααααα!
Ξεναγός: Παρατηρείστε γύρο! Και ο χάρτης, τα καταγράφει ακριβώς. Μετά, η επιτόπια ξενάγηση!
Ευρώπη: Έχεις... πρόβλημα στη φωνή;
Ξεναγός: .........................
Αρήτη: Αυτό, το θέατρο..!
Γόρτυνα: Πάνω, η Ακρόπολης...
Αρήτη: Ιππόδρομος..!
Ευρώπη: Τα Λουτρά...!
Αρήτη: Ναός Αιγυπτίων θεών..!
Ευρώπη: Ααα! Και του Παππού μου , του Νείλου;
Ξεναγός: Θα τον... ξεχνούσαμε;
Ευρώπη: ... Επανέλαβε;
Αρήτη: Εκεί η Αγορά! Και η δημόσια κρήνη..!
Γόρτυνα: Οι θέρμες! Και στάδιο...
Ευρώπη: Και Ναός του Ασκληπιού..!
Ξεναγός : Χωρίς ιατρική, η έδρα της Ευρώπης;
Ευρώπη: Έχουμε συναντηθεί ποτέ..;
Αρήτη: Κι αυτό, το κυκλικό;
Γόρτυνα: Ωδείο, διαβάζω!
Ευρώπη: Και τι στο κοίλο του Ωδείου σχεδιάζεται;
Ξεναγός: Πλάκες από πωρόλιθο. Οι Κώδικες γραμμένοι!
Αρήτη: Κώδικες;
Ξεναγός: Ευρώπη δίχως Κώδικες; Ο Δαίδαλος μου ζήτησε, την κατοικία της Ευρώπης, μ' όλα να τη στολίσουμε. Εδώ, είπε, θα έρχονται απ' όλη την Ήπειρο! Πρέπει λοιπόν: Οργάνωση, νόμους, διακαιώματα και χρέη να τα βλέπουν. Κατά την επιτόπια επίσκεψη, πολλά θ' αναλυθούν...
Ευρώπη: Το χρώμα της φωνής σου, γνώριμο...
Ξεναγός: Τη στήλη με τις ΔεκΑρχές μελέτησα...
Γόρτυνα: Ίδια στην Κόρκυρα στήσαμε, κι έτσι αδελφωθήκαμε!
Ξεναγός: Γνωρίζω για την Κόρκυρα. Ψηλά στο δεύτερο, Γαλήσιον, βουνό...
Ευρώπη: Πώς τόσα ξέρεις και γιατί; Μα και δεν μου απαντάς: Γνωριζόμαστε;
Ξεναγός: Ο Δαίδαλος με όρισε ως Αρχηκατασκευαστή. Έπρεπε λοιπόν να γνωρίζω γιατί το νέο οικοδομούμε. Έτσι μου δόθηκε η Δαιδάλεια περιγραφή: Η Γόρτυνα να λάμπει. Ευρώπης, της εκ Φοινίκης, οίκος θα γενεί, με ΔεκΑρχές στολίζεται και γέφυρα: Φοινίκης-Κρήτης-Κόρκυρας και όλης της Ηπείρου!
Γόρτυνα: Ο Δαίδαλος, διδάσκαλος μέγας της τέχνης είναι.
Ξεναγός: Όταν το βιογραφικό του έδειξα, ευθύς το έργο μου ανέθεσε!
Ευρώπη: Ξένος είσαι..;
Ξεναγός: Μόλις τις ΔεκΑρχές εδιάβασα, κατάλαβα πως ιστορία κτίζεται στην Ελλώτια, γύρο απ' το Ληθαίο. Δοξασμένη θα καταγραφεί και έτσι στη μνήμη θα μείνει. Η Ευρώπη από εδώ, παντού πάντα θα λάμπει. Και αν ποτέ οι δόλιοι αλλού την έδρα στήσουν, η Γόρτυνα θα απαιτεί, δικαίωμα θα θέτει πως μόνο από εδώ η Ευρώπη ζει, εδώ να επιστρέψει. Ευρώπης η Ήπειρος, διεύθυνση θα έχει που οι ΔεκΑρχές της Γόρτυνας στο φως θα την ορίζουν! Όλη η Ευρωπαϊκή, από ΔεκΑρχές θα στολιστεί και κώδικες θα φέρει με: ΜΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΙΣΟΤΗΤΗΤΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΙΑ, ΕΡΩΤΑ ΕΙΡΗΝΗ ΦΙΛΙΑ, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΑΤΑΞΙΚΟΤΗΤΑ. Αν κάποια απ' τις ΔεκΑρχές αλλοιωθεί, η Ευρώπη θε να μαραθεί και για να απομαρανθεί, με Ληθαίο να ποτιστεί.
Ευρώπη: Μα τέλος πάντων ποιος είσαι εσύ; Γιατί τόσος ο ζήλος; Είπαμε, δούλους αρνούμαι παντελώς, όμως όχι να μη μου απαντάς;
Γόρτυνα: Στον κάμπο, γιατί τόσος θόρυβος;
Ξεναγός: Παντού τα εργοτάξια πυρετωδώς δουλεύουν. Νωρίτερα από Κόρκυρα επιστρέψατε και όλα δεν κτιστήκαν.
Αρήτη: Ναι! Πολλά τραγικά, την επιστροφή επέσπευσαν.
Ξεναγός: Τα γνωρίζω!
Ευρώπη: Τι δε γνωρίζεις; Επιτέλους..!
Ξεναγός: Για λίγο, πριν την επιτόπια, με την Ευρώπη να μείνω σας ζητώ.
Γόρτυνα: Αρήτη, να παίξουμε με τα τρίδυμα;



Χορός
Μόνοι γιατί της ζήτησε να μείνουν να τα πούνε;
Μήπως κατέχει μυστικό, πικρ' ή γλυκό να πιούνε;



Αλφάβητος/Ξεναγός: Ευρώπη γύρνα κοίτα με, κραυγή όμως μη βγάλεις! Κίνδυνοι περιφέρονται!
Ευρώπη: Αλφάβητε..!!! Ξύπνια ή ονειρεύομαι; Εσύ ή ο εαυτός σου; Ζωντανός ή είσαι φάντασμα;
Αλφάβητος: Ευρώπη Αγαπημένη μου, δύναμη της πνοής μου, ζωντάνεμα της σκέψης μου, κίνηση του κορμιού μου, εγώ είμαι ο Αλφάβητος! Όλος ζωή μπροστά σου!
Ευρώπη: Μα πως; Το πλοίο αύτανδρο, στα μέγα βάθη βρίσκεται!
Αλφάβητος: Να φαίνεται έτσι έπρεπε.
Ευρώπη: Στα πόδια μου εδώ κάθισε, στα στήθια μου ακούμπα, τα χείλη μου έλα δρόσισε, στις κόρες μέσα έμπα. Στην αγκαλιά σου ζώσεμε, με πόδια κύκλωσέ με και της πνοής σου η ευωδιά, μ' αυτήν στεφάνωσέ με. Ύστερα πες το λόγο σου, όλα τα γεγονότα, την περιπέτεια λάλησε, δείξε μου τις εικόνες. Πως ζεις ακόμη πείσε με, απ' όνειρο γλύτωσέ με....
Αλφάβητος: Φιλιά μου τώρα γεύτηκες, την αγκαλιά μου ένιωσες, το σώμα το ψηλάφισες. Για όλα πλέον πείστηκες ή άπιστη παραμένεις..;
Ευρώπη: Μη σταματάς, μα άρχισε. Φιλιά ποθώ και αγκαλιές, μα και ν' ακούσω θέλω!



(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Από εμάς πολλά άκουσε: για φτερωτές κινήσεις
την Τρίαινα που έσπασες, το θεϊκό το θρίαμβο
για Αλφάβητου το πνίξιμο. Ξεκίνα διηγήσεις:
πως με τη βάρκα ξέφυγες, κρύφτηκες στο Λαβύρινθο.


Αλφάβητος: Της γοργοτάξιδης απήδαυλης των Φαιάκων που μου στείλατε, την τέχνη την κατείχα. Άλλες ρυθμίσεις έκανα στη σκέψη και πορεία. Δία και Ελ υπέθεσα σίγουρη συμμαχία και όλα ήθελα εγώ στο πλοίο να ελέγχω και την ευθύνη διαφυγής, από θεούς, να έχω.
Ευρώπη: Θεοί συνεργάστηκανε κατά Αλφάβητού μου; Ο Ελ! Ο... φίλος του Παππού, Τηλέφασσας κι Αγήνορα;
Αλφάβητος: Την αρπαγή σου Γνώριζε. Στο Δία σε προσέφερε!
Ευρώπη: Εικόνα θεών τη χείριστη, την ομοίωση για ανθρώπους, έμελε να βιώσουμε;
Αλφάβητος: Το πλοίο στα κατάβαθα και στους αφρούς πετούσε, κι εγώ μ' όλους τους φίλους μου, στην κοιλιά του την αδιάβροχη, στέκαμε και γελούσαμε. Με σήματα εστέλναμε τις τριαινιές στους ύφαλους και Ποσειδώνα οργίζαμε. Και όταν η Τρίαινα έσπασε πάνω σε ύφαλο κι ο Θαλασσόθεος δέχτηκε οργή από Ελ και Δία κι ανέμενε από Ήφαιστο καινούργια να του φέρει, γοργά τη ναυ ανοίξαμε, βάρκα εκατεβάσαμε, μέσα της επηδήξαμε, το πλοίο ξανακλείσαμε, την τάπα από τα πλαϊνά του πλοίου ετραβήξαμε και σε στεγανό δωμάτιο αργά νερά εμπήκαν.....


(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν- εναλλάξ)

Τότε πουλιά ελάβαμε πομπό, κι ευθύς πετάξαμε
το πλοίο εις της θάλασσας τα πλάτη κατευθύναμε
κι όταν η βάρκα αμούδιασε και όλοι τους σωθήκαν
το πλοίο το βυθίσαμε και οι τρεις θεοί, χαρήκαν!


Ευρώπη: Το πλοίο, καταστράφηκε!
Αλφάβητος: Με Αλάβητο, καταστροφές η Τέχνη δεν παθαίνει.
Ευρώπη: Γι αυτό και ο Αλφάβητος αθάνατος θα μένει..!
Αλφάβητος: Ο χρόνος ο πιεστικός άπραγο με αφήνει πιότερο να εκδηλωθώ σ' όσα μιλάς και πέμπεις..! Λοιπόν, Το πλοίο είναι άπαθο! Ζημιά καμιά δεν έχει κι οι Κορκυραίοι σύντομα σώο θα ανελκύσουν. Ο πομπός που καταστράφηκε, απ' των πουλιών τα ράμφη, έπρεπε να συμβεί. Οι Φαίακες δεν ήθελα ευθύς να το εντοπίσουν και δίχως άνδρες μέσα του οι θεοί να το μυρίσουν και σχέδια μου να υποψιαστούν. Γι αυτό και σε ναυάγια δίπλα σε άλλα βρίσκεται. Όμως, με την ανέλκυση, οι Φαίακες νέους θα βρουν πομπούς που άφησα με τη δικιά μου τέχνη και όλες τις οδηγίες να ενεργοποιηθούν.
Ευρώπη: Μετά που η βάρκα στην αμμουδιά σας άφησε; Τι κάνατε; Άγνωστοι, που γυρίζατε; Γιατί που αγωνιούσαμε, θρηνούσα και πονούσα, στην Κόρκυρα δεν ήλθες;
Αλφάβητος: Σε κίνδυνο δεν ήθελα και σ' άλλο να σε βάλλω. Ήξερα της καρδιάς σου σπαραγμό, κι εγώ συντετριμμένος. Μα ο Ίκαρος είναι φίλος μου, σήμα του είχα στείλει, στην αμμουδιά περίμενε. Σε άμαξα τετράτροχη και ανεμοτρεχούσα μας έβαλε και έκρυψε βαθειά εις το Λαβύρινθο, από θεούς απρόσιτος, έργο κι αυτό πατρός του.
Ευρώπη: Πόσο περηφανεύομαι και Κρητικιά που θάμαι! Άνθρωποι και τα έργα τους, είν' όλα θαυμαστά, γενιές άπειρες που έρχονται θ' ακούν και θα θυμούνται!
Αλφάβητος: Τη Γόρτυνα, ως στέγη Ευρωπαϊκή, πάντα θα την υμνούνε! Όλη την τέχνη και πνοή, εδώ τα έχω χύσει. Κανείς δε θα μπορεί ποτέ, τη Γόρτυνα να αμελεί κι η Ευρώπη να μη δοξασθεί, στον τόπο που εστήθη.
Ευρώπη: Πώς χρίστηκες Αρχηκατασκευαστής!
Αλφάβητος: Δαίδαλος και Αλφάβητος ίδια στράτα βαδίζουμε! Αυτός δεν πράττει δίχως εμέ κι εγώ, χωρίς αυτόν, δε μελετιέμαι. Όλα τα είχε έτοιμα! Όταν ο Ίκαρος την είδηση πως έρχομαι του είπε, έργο σε μένα σκέφτηκε πως πρέπει ν' αναθέσει. Μ' έκρυψε, μεταμφίεσε, από Δία με προστάτευσε. Τα σχέδια εδουλέψαμε με φίλους από Φοινίκη, οι Κρήτες τα εγκρίνανε, η Γόρτυνα δομείται.
Ευρώπη: Ξανά σε ονειρεύομαι στους δρόμους στα σοκάκια, να σε κρατάω αγκαζέ, να κελαδούν ρυάκια.

(Κεφάλια του Χορού προβάλλουν)

Τέτοια χαρά δε θα τη δεις ούτε και θα τη λάβεις!


Αλφάβητος: Οι δρόμοι μας από σήμερα παντοτινά χωρίζουν.
Ευρώπη: Άλλο αστείο τούτο δω! Πριν λίγο που ενόμιζα, ενώ είμαστε χαμένοι, σε βρήκα σε αγκάλιασα κι είμαστε ενωμένοι!
Αλφάβητος: Ο Αλφάβητος θα είναι δω, σ' όλα τα βήματά σου.
Ευρώπη: Κι οι δρόμοι, πώς χωρίζουνε;
Αλφάβητος: Θα είμ' εδώ, μ' όσα το σώμα μου στολίζουν-συμβολίζουν. Φεύγω στον κόσμο άλλονε παντού όπου μιλούν, ν' αφήσω τα στολίδια μου, να λέω πως είναι δώρα σου, Ευρώπη να υμνούν, τον τόπο που επιθυμείς, να τον δοξολογούν.
Ευρώπη: Όχι! Ξανά δε θα σε χάσω!
Αλφάβητος: Είναι ο φόβος, ο θεϊκός!
Ευρώπη: Από πότε οι θεοί φοβίζουνε, Αλφάβητου τη σκέψη;
Αλφάβητος: Για μένανε, ποτέ!
Ευρώπη: Φεύγεις για προστασία μου;
Αλφάβητος: Αν μείνω εδώ, λεύτερος δε θα είμαι!
Ευρώπη: Τ' όνομα από την Ήπειρο ευθύς θα αποσύρω.
Αλφάβητος: Φυγή μου, αμετάκλητη!
Ευρώπη: Σε πόσο χρόνο φεύγεις;
Αλφάβητος: Γλυκά, τώρα σε αποχαιρετώ! Τα δάκρυα μου σκουπίζεις, τα χείλια σου σφιχτά φιλώ και στους αιθέρες χάνομαι με φτερωτό του Δαίδαλου και οδηγό τον Ίκαρο.
Ευρώπη: Αλφάβητ'..!
Αλφάβητος: Μη! Μη φωνάξεις! Ο Δίας καιροφυλακτεί. Μείνε στις φίλες ψύχραιμη και πες πως ο Αρχηκατασκευαστής βιαζόταν. Αύριο, ο Δαίδαλος, άλλον θα σας ορίσει.
Ευρώπη: Αν φύγεις συ Αλφάβητε κυρίαρχος θα μείνει, ο Δίας θα ποδηγετεί, και της Ευρώπης το κορμί, κομμάτι του θα γίνει.
Αλφάβητος: Στολίδια που ο Αλφάβητος δικά του σου αφήνει, θα σ' έχουν πάντα δυνατή. Μόνο αν συ τα αρνηθείς ή οι εντός δυνάμεις σου τις ΔεκΑρχές ξεχνούν, τότε οι έξω θα μπορούν να διεισδύσουν και νικούν.
Ευρώπη: Γιατί η ζωή μου το 'κανε: Ό,τι αγαπώ να χάνω; Μα ας μη συνεχίσει, στου Αλφάβητου τον αποχωρισμό, άλλο να τρέχει δάκρυ! Τον πόνο του τον πόνο μου λίγο ας μετριάσω! Αρήτη και τη Γόρτυνα πάω να τις φωνάξω να τον γνωρίσουν, να τον δουν, να τον αποχαιρετήσουν......



Χορός

Αλφάβητε 'φώναξες και ο Δίας εταράχθη
πάν' απ' δω κυκλοφορεί, Ποσειδώνας διετάχθη
με κεραυνούς να καρτερεί, να κεραυνοβολήσει
Αλφάβητον μόλις θα βγει ως σκόνη να διαλύσει.
Χωρίς να θες φανέρωσες ζωή του, παρουσία
αν και ο Δίας βέβαιη είχε την απουσία.


(Ο Αλφάβητος φεύγει, βγαίνει στους κήπους, πέφτει κεραυνός με λάμψη-κρότο-σκόνη)




3η σκηνή

Δίας: Προστατεύατε εγκληματία! Τον κρύβατε! Κατηγορείστε για απόκρυψη!
Αρήτη: Δύο θεοί δεν μπόρεσαν, άνθρωπο να νικήσουν και τώρα τα θηλυκά κατηγορούν;
Ευρώπη: Αδυναμίες θεϊκές, σ' εμάς θα τις φορτώσουν;
Γόρτυνα: Ιδιότητα των ισχυρών είναι να βρίσκουν άλλοθι, ευθύνες τους ν' αρνούνται, σε τράγους να τα φορτώνουνε, τους αποδιοπομπαίους.
Αρήτη: Προτείνω μια ενδέκατη Αρχή, να την προσθέσουμε: ΕΥΘΥΝΗ! Για τους ισχυρούς που την ξεχνούν, την τρέμουν, την αρνούνται.
Δίας: Άλλο δε θέλω διάλογο!
Γόρτυνα: Τη συμφωνία να τηρείς πως πάνω από τη Γόρτυνα δε θα επιτηρείς!
Δίας: Τώρα που σκόνη έγινε ο κεραυνοκτυπημένος, πηγαίνω εις τον Όλυμπο πολυησυχασμένος.
Ευρώπη: Η σκόνη του Αλφάβητου αιθέρια θα γίνει!
Αρήτη: Θα αιωρείται εις τη γη, στο σύμπα θα οδεύει.
Γόρτυνα: Παντού θα στέλνει κόκκους του, να κάτσουν να πετούν, τους βωδιασμούς του να ρουφούν, ζωή να λάβουν να γευτούν, όσοι απ' τα στολίδια του, ποθούν να γητευτούν!



ΧΟΡΟΣ


Μη κλαίτε μην οδύρεστε Αλφάβητο μη θρηνείτε
με Ίκαρο πετά ψηλά, πέρα εις τα βάθη δείτε.
Όχι, σκόνη δεν έγινε, που Δίας κοκορεύεται
τον κεραυνό τον έδιωξε με τέχνες που παιδεύεται!

Ακούστε, ω εσείς Ρεφαίμ! Ακούστε όλοι οι νεκροί
η γη πάντα ανθίζει, και όταν ο χειμώνας είναι βαρύς!
Ρεφαίμ, ποτέ μία καταχνιά τον ήλιο δεν τον κρύβει
Ρεφαίμ, η ζωή, και μετά ήττα βαριά, σταματημό δεν έχει.

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλληκάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
άκουσε μια τουφεκιά.

τελος